ตอนที่3 1/2

ตอนที่ 3

พรึ่บ!

“!!!”

ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเท้าแกร่งขององค์ไท่จื่อหนุ่มนาม ‘หลี่ไท่หยาง’ ถีบจนปลิวหวือตกลงเกือบกึ่งกลางห้องนอนกล้างใหญ่ภายในตำหนักรับรอง หลี่ปิงเฉิงกลับว่องไวกว่ากระชากผ้าห่มผืนโตขึ้นมาห่มกายตนและคนตัวเล็กเอาไว้ได้เฉียดฉิว

“หลี่ปิงเฉิง ไอ้คนต่ำทราม!!!”

ไอสังหารพวยพุ่งออกจากเรือนกายแกร่งในอาภรณ์สีดำลวดลายสีทองเต็มพิธีการในฐานะขององค์รัชทายาทของอาณาจักร ‘ต้าเซิ่ง’ เช่นหลี่ไท่หยางทันใด เมื่อพบภาพบาดตากรีดใจของตนอย่างแรงบนเตียง ต่อให้เป็นคนโง่เง่าเต่าตุ่นเพียงใดก็ย่อมแจ่มชัดว่าบัดนี้ ‘คนของตน’ เปลี่ยนไปเป็นของ ‘บุรุษอื่น’ ไปแล้วจริง ๆ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

หากทว่าหลี่ปิงเฉิงที่อ่อนวัยกว่าหลี่ไท่หยางเพียงสามเดือนกลับหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ ก่อนจะรับเอาเสื้อคลุมจากคนสนิทมาสวมทับเรือนกายแกร่งแล้วลุกขึ้นไปยืนเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่เยาว์วัยจวบจนถึงวันนี้ด้วยกิริยาพร้อมจะ ‘มีเรื่อง’ มิหวั่นไหว ต่อให้อีกฝ่ายมีฐานะเหนือกว่าก็ตาม

“ก็ไม่ต่างจากที่เจ้าเคยกระทำ หากข้าต่ำทราม เจ้ามันก็สารเลวกว่าเดรัจฉาน!”

ผลัวะ! พลั่ก!

หลี่ไท่หยางส่งหมัดไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายหลังจากที่ถูกยั่วยุด้วยวาจาร้อนร้าย ซึ่งคนเช่นหลี่ปิงเฉิงมีหรือจะยอมเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว จึงสวนกลับไปหนึ่งหมัด ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาขาวสะอาดราวคุณชายสูงศักดิ์ยามที่หันกลับมาก็ปรากฏหยาดโลหิตสีแดงเข้มข้นแตะแต้มยังมุมปากงดงามราวสาวงามขององค์ไท่จื่อหนุ่มทันที ผิดกับคนหนังหนาเช่นหลี่ปิงเฉิงที่ไม่สะเทือน ไร้ร่องรอยใดให้เห็นนอกจากรอยเล็บและฟันของถานเมิ่งจีเท่านั้น

“เสี่ยวเมิ่ง! น้องสี่!”

ยังไม่ทันที่สองบุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์จะทันได้พุ่งกายเข้าโรมรันกันให้ได้อับอายขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ สามพ่อลูกสกุลถานก็ตามมาทัน และตกใจแทบหยุดหายใจ ไม่เว้นแม้แต่ถานม่านอวี้เมื่อเห็นว่าบุรุษที่อยู่กับถานเมิ่งจีในสภาพที่ยากจะคิดดีไปได้นั้นเป็นท่านอ๋องแปดหลี่ปิงเฉิงจริง ๆ สาวใช้ของนางมิได้โกหกแม้เพียงครึ่งคำ!

“ท่านพ่อ พี่สาม…”

คนกำลังเสียขวัญและสับสน ไหนจะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ยังคงไม่จางหาย ถานเมิ่งจีเพียงแลเห็นบิดากับพี่ชายจึงปล่อยน้ำตาออกมาราวกับห่าฝนทันที นางตกใจ นางหวาดกลัว และเกินสิ่งใดนางอับอายและเสียใจยิ่งนักที่ตนขาดความระวังมากไป จนถึงขั้นประมาท นางปีศาจอสรพิษม่านอวี้จึงลงมือโหดเหี้ยม จนนางต้องมามีสภาพยับเยินเกินบรรยายเช่นนี้

“บัดสีสิ้นดี!”

กลับเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่มาถึงหลังจากสามพ่อลูกสกุลถานที่กล่าววาจาร้อนร้าย จนถานเมิ่งจีนั้นแทบไม่อยากมองหน้าผู้ใด นางอับอายอย่างถึงแก่น หมดสิ้นแล้วซึ่งความสง่างามและความภาคภูมิใจ พอสตรีซึ่งเคยเมตตามองกันด้วยสายตากล่าวหา ขวัญของผู้ไร้สติจึงเหมือนตนเองถูกผลักลงหุบเหวลึกยากจะปีนป่ายกลับขึ้นมาเผชิญหน้าผู้คนได้อีกแล้วจนถึงขั้นอยากตายไปเสียเดี๋ยวนี้

“ทุกคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปด้านนอกกับเจิ้นให้หมด ถานไท่เว่ยท่านดูแลบุตรสาวให้เรียบร้อยแล้วเร่งพานางกลับจวนไปก่อน ทางนี้เจิ้นจะจัดการแทนเอง อีกสองวันจึงค่อยรอฟังข่าวจากเจิ้นอีกที”

เป็น ‘หลี่อี้ฝาน’ บุรุษวัยห้าสิบหกหนาว ฮ่องเต้แห่งต้าเซิ่งผู้มาถึงล่าสุดที่เอ่ยจัดการทุกสิ่งได้เด็ดขาด และมีสติดีที่สุด เรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้ยิ่งจัดการไวยิ่งดี แต่คนจะรู้แจ้งมากน้อยเกรงว่าต่อให้เขาผู้เป็นฮ่องเต้เองก็ยากจะควบคุม ไหนจะยังมีเรื่องสัญญาหมั้นหมายระหว่างบุตรสาวสกุลถานกับราชวงศ์หลี่อีกเล่าที่ดูจะยุ่งเหยิงไปหมด

“หลินเจียว เจ้าไปช่วยคุณหนูแต่งกาย ข้ากับคุณชายสามและคุณหนูใหญ่จะรออยู่ด้านนอก” ถานหมิงฮ่าวรับคำของฮ่องเต้ผู้เป็นมากกว่า ‘นาย’ แล้วจึงเรียกสาวใช้ข้างกายของบุตรสาวคนเล็กให้มาดูแลแต่งกายให้คนที่ยังนั่งน้ำตาเต็มสองข้างแก้มบนเตียงด้วยน้ำเสียงรวดร้าว

“ช้าก่อนถานไท่เว่ย” เป็นหลี่ปิงเฉิงที่กล่าวขัดขึ้นมาเสียก่อน ทำให้ทุกคนไม่เว้นแม้แต่หลี่อี้ฝานผู้เป็นฮ่องเต้หยุดฝีเท้า ไม่ก้าวออกไปดังที่ตั้งใจแต่แรก เพราะถูกบุตรชายลำดับที่แปดทัดทานเอาไว้เสียก่อน

“เห็นทีคุณหนูสี่จะออกจากวังหลวงภายในราตรีมิได้หรอกถานไท่เว่ย” น้ำเสียงนิ่งกับสีหน้ายากจะจับอารมณ์ได้ ทำเอาทุกคนมีแค่สายตาสงสัยทั่วหน้า ไม่เว้นแม้แต่ตัวของถานเมิ่งจีเอง

“มีอันใดเร่งกล่าวออกมาปิงเอ๋อร์” ในแผ่นดินนี้คงมีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่เรียกหลี่ปิงเฉิงเช่นนี้ได้ แต่ยามนี้ทุกคนล้วนไม่ใส่ใจแล้ว เพราะเหตุการณ์ตรงหน้าตึงเครียดเกินไปนั่นเอง

“คุณหนูสี่นางถูกพิษยาปลุกกำหนัดที่ร้ายแรงที่สุด หากนางไม่ได้รับยาถอนพิษ หรือให้บุรุษช่วยเหลือ เกรงว่าดวงอาทิตย์ยังไม่ทันมาเยือนต้าเซิ่ง นางก็คงจบชีวิตลงแล้วเป็นแน่” เขากอดอกกล่าวเนิบช้า ผิดจากคนที่ได้ฟังทุกคนภายในห้อง

“อันใดนะ?! / เกิดขึ้นได้เช่นไร?”

มิใช่เพียงแต่ถานหมิงฮ่าวและถานเถียนหย่ง แต่ฮ่องเต้รวมไปถึงหลี่ไท่หยางเองก็ตื่นตกใจกับสิ่งที่เพิ่งทราบกันถ้วนหน้า แต่เพราะนี่คือวังหลวง และผู้ถูกพิษร้ายคือคุณหนูสี่ของถานไท่เว่ย และนางยังเป็นคู่หมายของไท่จื่อแห่งต้าเซิ่งอีกด้วย จะเอะอะออกไปมีเพียงเสียหาย

“เช่นนั้นจะช้าอยู่ไย เร่งตามหมอหลวงสตรีมาโดยเร็ว!”

คราวนี้เป็นหลี่ไท่หยางที่ออกคำสั่งบางส่วน ถานม่านอวี้นั้นดวงตาคู่งามไหววูบวาบไปด้วยความหวาดกลัว เพราะมิคาดว่าความลับของตนจะแตกเร็วเช่นนี้ ยิ่งมองไปที่บุรุษผู้เป็นท่านอ๋องแปด นางก็ให้แปลกใจ เพราะมิคาดว่าจะเป็นเขาที่เปิดปากเรื่องนี้ ในเมื่ออดีตเมื่อสามหนาวก่อนอีกฝ่ายแทบจะจับเอาถานเมิ่งจีมาสับกระดูกให้ตายตามเหลิ่งหลิวหรานกับเด็กในครรภ์ไปด้วยซ้ำ หากฮ่องเต้ไม่ออกหน้าคาดว่านางมารน้อยเมิ่งจีคงสิ้นชีพไปจนกระดูกกลายเป็นเถ้าธุลีสมใจของนางไปแล้ว แต่วันนี้เขาออกหน้าแทนนางมารน้อยเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร

“จริงหรือนี่น้องสี่”