หมื่นตำราเฉิงหวู่

เมื่อถึงวันที่องค์หญิงและองค์ชายจากแคว้นเซี่ยเดินทางมาถึง พวกเขาที่เป็นตัวแทนของเมืองหลวงได้ออกมายืนต้อนรับ

“พวกเรายินดีอย่างยิ่งที่ได้พบเหล่าองค์ชาย และองค์หญิงแคว้นเซี่ยที่นี่พ่ะย่ะค่ะ” ราชครูสำนักศึกษากล่าวต้อนรับ

“พวกเราต่างหากที่รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้เดินทางมาสานสัมพันธไมตรีกับแคว้นซิน” ทูตของแคว้นเซี่ยตอบกลับอย่างเป็นมิตร

“มาเถิด พาเหล่าองค์ชายและองค์หญิงเข้าไปพักผ่อนในสำนักศึกษาก่อนเถิด”

เหล่าองค์ชายองค์หญิงทยอยเดินตามหลังตัวแทนทูตเข้าไป โดยผ่านเหล่าตัวแทนอย่างพวกตน ซึ่งสายตาของเหล่าสตรีต่างจับจ้องไปที่หลิวอ๋องกับคุณชายมู่จงชิง และสายตาของบุรุษต่างจับจ้องไปที่คุณหนูเยว่หลิน ตามบทประพันธ์ดั้งเดิม

แต่เหตุใดถึงได้หันมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างตนด้วย!

หลี่หลิ่งฟางรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าให้เห็น

สำนักศึกษาของเมืองหลวงนั้นมีชื่อเรียกว่า ‘หมื่นตำราเฉิงหวู่’ ซึ่งสอนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทฤษฎีต่าง ๆ และฝึกวรยุทธศิลปะการต่อสู้

ตัวละครเอกทั้งห้าจากมีภาระหน้าที่ของตน ในวันนี้กลับต้องมาเข้าร่วมศึกษาที่สำนักนี้อย่างพร้อมเพียงกัน จุดประสงค์เพื่อสานสัมพันธไมตรีกับแคว้นเซี่ย

หลี่หลิ่งฟางเคยอ่านเรื่องราวมาแล้ว จึงทำให้รับมือกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้อย่างทันท่วงที และเพราะเนื้อเรื่องตอนนี้เป็นเรื่องที่เข้มข้นที่สุด ถ้าไม่รวมฉากที่พระนางแสดงความรักต่อกัน

ภาคหมื่นตำราเฉิงหวู่จึงเป็นช่วงที่ดีที่สุดในใจของหลี่หลิ่งฟางเลย

ตัวแทนจากหกคนในเนื้อเรื่องหลักกลับถูกเพิ่มเป็นแปดคน และการที่สองตัวประกอบมาอยู่ในเส้นเรื่องนี้ได้ ก็เป็นเพราะว่ามีรับสั่งจากองค์ฮ่องเต้จึงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธทั้งสิ้น แถมอาจจะทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปด้วยก็ตาม หลี่หลิ่งฟางได้แต่ถอนหายใจทิ้งอย่างปลง ๆ

ราชครูหันมาอธิบายรายละเอียดทันที ที่เดินมาถึงแยกโถงทางเดิน “หอพักจะถูกแบ่งแยกออกเป็นฝั่งของบุรุษและฝั่งของสตรี มีจำนวนฝั่งละสองห้องนอน สองห้องอาบน้ำในตัว และมีห้องอาหารอยู่แถวโถงทางเดินทิศตะวันออก ตอนนี้ยามเว่ยสามารถแยกย้ายพักผ่อนกันได้ตามสบาย เดี๋ยวยามโหย่วพวกเราจะมาทานอาหารร่วมกัน”

หลี่หลิ่งฟางมองราชครูผู้รับผิดชอบกับตัวแทนทูตแคว้นเซี่ยเดินจากไป

“ฟางเอ๋อร์ เห็นทีว่าเราต้องพูดธรรมดาเสียแล้ว”

หลี่หลิ่งฟางหันมามองพระพักตร์อันหล่อเหลาของพระสวามี ที่กำลังแย้มยิ้มสดใสส่องแสงสว่างจ้าจนทำให้นางต้องหรี่ตามอง

‘คนคนนี้จะมาไม้ไหนอีกล่ะ เราสามารถเรียกกันแบบสนิทสนมได้ตั้งแต่เมื่อไรล่ะเนี่ย’ หลี่หลิ่งบ่นพึมพำในใจ

“ฟางเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใดหรือเปล่า?” หวังจิ้งเสวียนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เพคะ หม่อมฉันสบายดี”

‘ขอแค่นายช่วยอยู่ห่าง ๆ ฉันก็พอแล้ว’ หลี่หลิ่งฟางคิดใจใจ

“สงสัยพวกเราคงมิชินที่จะพูดกันแบบปกติสินะ” เสียงทุ้มนุ่มนวลหัวเราะเบา ๆ ออกมา

หลี่หลิ่งฟางยกยิ้มบาง ทว่าหางตาชำเลืองไปเห็นเงาหนึ่งยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของชายหนุ่ม หลี่หลิ่งฟางรีบคว้าข้อมือดึงรั้งร่างขององค์รัชทายาทเข้ามาในอ้อมกอดของตนอย่างรวดเร็ว

“ฟางเอ๋อร์...” หวังจิ้งเสวียนที่ถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดของหญิงสาวโดยไม่ทันตั้งตัว จนกระทั่งได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“คือว่า...”

หวังจิ้งเสวียนหันไปมองต้นทางเสียง เขามองเห็นสตรีนางหนึ่งที่มีใบหน้างดงามดุจสตรีผู้ดีผู้หนึ่ง ที่กำลังมีสีหน้าตกใจไม่ต่างจากสตรีอีกสองคนด้านหลัง

“แม่นางมีอันใดหรือเปล่า?” หวังจิ้งเสวียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“คือว่า...คุณชายช่วยบอกชื่อของคุณชายได้หรือไม่เจ้าคะ พอดีข้าอยากรู้จักคุณชายน่ะเจ้าค่ะ”

พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้หวังจิ้งเสวียนเข้าใจการกระทำของหลี่หลิ่งฟางก่อนหน้านี้ทันที เขายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับหญิงสาวตรงหน้า

“ข้ามีนามว่าหวังจิ้งเสวียน”

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณชายหวัง ส่วนข้าชื่อเซี่ยเฟยจูเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบกลับพร้อมระบายยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกาย

หวังจิ้งเสวียนผงกศีรษะก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา ที่สามารถทำให้หญิงสาวตรงหน้าตกใจจนยืนนิ่งค้างไป

“ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางเซี่ย ส่วนสตรีที่ยืนอยู่เคียงข้างข้าตอนนี้ นางมีชื่อว่าหลี่หลิ่งฟาง และนางเป็นภรรยาของข้า” หวังจิ้งเสวียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร แต่กลับแฝงบางอย่างเอาไว้

“หากรู้ชื่อกันแล้ว เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน”

หวังจิ้งเสวียนหันมาทางหลี่หลิ่งฟาง ก่อนที่จะจับมือพาภรรยาของตนเดินผ่านไป โดยไม่สนใจความรู้สึกของสตรีตรงหน้า

และเป็นอีกครั้งที่หลี่หลิ่งฟางรู้สึกชนะแบบขาดลอย หญิงสาวยกยิ้มกว้างไปจนถึงดวงตาดอกท้อคู่นั้น ก่อนจะโผเข้ากอดซุกดวงหน้ากับต้นแขนแกร่งของพระสวามี ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากชายหนุ่ม

“เจ้าชอบที่เราอวดว่าเจ้าคือพระชายาชาของเราใช่หรือไม่?”

“หากพระองค์ไม่แนะนำว่าหม่อมฉันคือพระชายา หม่อมฉันจะป่าวประกาศว่าพระองค์ร้ายลึกเพคะ”

“หืม เราต้องกลัวเจ้าหรือไม่?” หวังจิ้งเสวียนยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้หญิงสาว

“ถึงจะหย่ากันแล้ว แต่ยังมิได้ประกาศออกไป หม่อมฉันก็มีสิทธิ์ในตัวพระองค์เต็มที่ ฉะนั้นต้องทำตามคำสั่งของหม่อมฉันอย่างถี่ถ้วนเพคะ และหม่อมฉันก็มิได้เกรงกลัวพระองค์แม้แต่น้อย อย่ามาขู่หม่อมฉันซะให้ยากเลยเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนรู้สึกชอบใจ เขาไม่เคยพบเจอนิสัยที่กล้าหาญเท่านี้มาก่อน คราแรกที่เจอกันนางยังอ่อนน้อมอ่อนโยน ทว่าตอนนนี้กลับเถียงเขาได้เป็นคำ การอภิเษกกับบุตรีท่านอัครมหาเสนาบดีก็คงไม่ใช่เรื่องที่แย่ ถึงอยากจะได้อำนาจของท่านอัครมหาเสนาบดีอยู่แล้ว

แต่เรื่องที่ทำให้รู้สึกสนุกดันตามมาทีหลังเนี่ยสิ

‘ฟางเอ๋อร์ของเราช่าง...แปลกดีจริง แข็งแกร่งโดยมิต้องพึ่งพาบุรุษ กล้าหาญและเด็ดเดี่ยว สตรีเช่นนี้ได้เป็นภรรยานับว่าโชคดีกว่าทองคำพันหีบแล้วล่ะ’

ภาพของคู่รักทำให้บรรยากาศรอบข้างอบอวลไปด้วยสีชมพู ราวกับมีดอกเหมยกุ้ยผลิบานหลายดอกล้อมรอบตัวของพวกเขา

“คุณชายหลิว พวกเขา...” องค์ชายเซี่ยเฟยหลงมองอย่างงุนงง

“พวกเขาทั้งสองเป็นสามีภรรยา แต่งงานกันมาแล้วสามปี”

เซี่ยเฟยหลงผงกศีรษะเข้าใจในทันที “เป็นคู่รักที่ดียิ่ง”

หลิวอ๋องเข้าใจความหมายที่ชายหนุ่มกล่าวมา ยามจ้องมองพระพักตร์ของพระอนุชาทีไร บนนั้นมักจะประดับไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาหงส์ที่อ่อนโยนยามจ้องมองคนรักของตน

หลิวอ๋องลอบถอนหายใจ ‘หวังว่าจะไม่มีผู้ใดไปตีให้นกยวนยางแยกออกจากกัน’

หลังจากนั้นทุกคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อนตามสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งหลี่หลิ่งฟางและหวังจิ้งเสวียนแยกตัวออกมากันสองคน เพราะพวกเขาไม่อยากเข้าไปแทรกแซงเรื่องราวหลัก

ทั้งสองเดินมานั่งที่ศาลาข้างต้นเหมยต้นหนึ่ง หลี่หลิ่งฟางนั่งยอง ๆ เก็บเศษดอกเหมยใส่มือทีละดอก โดยมีสายตาของหวังจิ้งเสวียนคอยเฝ้ามองตามอยู่ตลอดเวลา

“พระชายา เจ้าเก็บดอกไม้พวกนั้นไปทำไมงั้นหรือ?” หวังจิ้งเสวียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย ขณะนั่งอยู่ที่บันไดศาลาทอดมองนางนิ่ง

“หม่อมฉันกำลังจะทำบางอย่างให้องค์รัชทายาททอดพระเนตรเพคะ” หลี่หลิ่งฟางตอบกลับพลางเก็บดอกไม้ไปด้วย

“ทำสิ่งใดงั้นหรือ?” หวังจิ้งเสวียนไม่เข้าใจที่หญิงสาวกล่าว

หลี่หลิ่งฟางลุกขึ้นยืนหันมาพร้อมกอบกุมฝ่ามือประกบเข้าหากัน

“ก็ทำแบบนี้ไงเพคะ”

ทันใดนั้นดอกเหมยหลายดอกร่วงโรยลงจากเหนือศีรษะของชายหนุ่ม ท่ามกลางแสงแดดในยามบ่ายและลมวสันต์พัดผ่าน

หวังจิ้งเสวียนยืนตะลึง ระหว่างทอดพระเนตรดวงหน้างามแย้มยิ้มเบื้องหน้า เสียงหัวใจเต้นระรัวดังกึกก้องในหัว

“ชอบหรือไม่เพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนหลุดจากภวังค์ยกยิ้มมุมปากอ่อนโยน “ชอบมาก มิว่าเจ้าจะทำสิ่งใดให้เรา เราชอบมันทั้งหมด” พูดจบหวังจิ้งเสวียนดึงร่างของหญิงสาวเข้ามาสวมกอด

‘นี่เป็นครั้งแรก ที่มีใครทำอย่างนี้ให้เรา การมีเจ้าอยู่ในชีวิตช่างดียิ่งนัก... ฟางเอ๋อร์ หลังเรากำจัดคนพวกนั้นไปได้ เจ้ายินดีจะอยู่เคียงข้างเราต่อไปหรือไม่?’ หวังจิ้งเสวียนไม่ได้เอ่ยออกมา เขาได้แต่ถามคำถามนั้นในใจ

เสียงหัวเราะคิกคักดุจเด็กไร้เดียงสาดังขึ้นภายในอ้อมกอดอบอุ่น

“หม่อมฉันดีพระทัยที่องค์รัชทายาทชื่นชอบเพคะ”

‘การเอาใจเจ้า นับเป็นหนึ่งในงานถนัดของนักฆ่าที่หลอกล่อให้เหยื่อตายใจ แผนนี้ข้าใช้ถนัดนัด หึ หวังจิ้งเสวียน คราวนี้แหละข้าจะแก้แค้นเจ้าที่หลอกกินเต้าหู้ข้า!’

หลี่หลิ่งฟางยิ้มขำให้กับแผนการอันชั่วร้ายของตนในใจ

เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งจิบชาทั้งสองได้นั่งพักในศาลา พูดคุยเรื่องราวต่าง ๆ รวมไปถึงเรื่องหนังสือหย่าของพวกเขา

“แม้ในตอนนี้พวกเราจะมิได้เป็นสามีภรรยา แต่เจ้าจงจำเอาไว้ว่าเจ้าคือพระชายาของเราแต่เพียงผู้เดียว” หวังจิ้งเสวียนตรัสจริงจังพลางล้วงหาของในอกเสื้อ

หลี่หลิ่งฟางจ้องมองทุกการกระทำของชายหนุ่ม จนเห็นห่อผ้าสีขาวที่กำลังถูกมือหนาคลี่ออก และของด้านในปรากฏเผยสู่สายตาของหลี่หลิ่งฟางตรงหน้า

“องค์รัชทายาทเพคะ นี่มัน...”

ฝ่ามือบางถูกฝ่ามือหนาจับให้ไปรับของชิ้นนั้น

“สิ่งของสำคัญที่สุดของเรา สมควรอยู่กับคนสำคัญที่เรารัก”

พู่หยกเขียวแกะสลักตราสัญญาลักษณ์ประจำตัวขององค์รัชทายาท ที่ในเนื้อเรื่องไม่เคยถูกเล่าถึงกลับปรากฏอยู่เบื้องหน้าในตอนนี้

‘เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปไกลมากแล้ว ไม่ใช่ว่าเจ้าหมอนี่ตกหลุมรักฉันใช่ไหม? ถ้าเป็นงั้นจริงแผนการแก้แค้นก็ไปได้สวยน่ะสิ หึหึหึ’

หลี่หลิ่งฟางลอยอมยิ้ม เพื่อไม่ใช่ชายหนุ่มตรงหน้าสังเกตเห็น

แต่ทว่าสายตาคมกริบของหวังจิ้งเสวียนกลับจับสังเกตได้ เขายกยิ้มมุมปากราวกับมองออกทะลุปรุโปร่งตั้งแต่แรก

ยามพู่หยกชิ้นนั้นตกลงสู่มือของหลี่หลิ่งฟาง ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ก่อนที่เม็ดใสกลิ้งล้นออกจากเบ้าตาโดยไม่รู้ตัว

‘เอาอีกแล้ว ร่างกายของหลี่หลิ่งฟางตอบสนองอะไรแบบนี้อีกแล้ว ให้ตายเถอะ’

เสียงทุ้มดังขึ้นตรงหน้าเรียกสติ

“เราหวังว่าของสำคัญชิ้นนี้จะเป็นสิ่งของที่สื่อแทนใจของเราได้มิมากก็น้อย หวังว่าเจ้าจะดูแลเป็นอย่างดี”

หลี่หลิ่งฟางพยักหน้าระรัวตอบกลับทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบ “เพคะ หม่อมฉันจะรักษาของสำคัญชิ้นนี้เป็นอย่างดี มิให้มันหลุดมือของหม่อมฉันไปเด็ดขาด”

“สัญญากันแล้ว ฉะนั้นเลิกร้องไห้ได้แล้วพระชายาของเรา”

ฝ่ามือหนาวางลงบนศีรษะของหญิงสาวลูบผมแผ่วเบา ก่อนที่จะดึงร่างบอบบางเข้าไปกอดปลอบประโลม

‘ฉันไม่ได้อยากร้องไห้สักหน่อย แต่ร่างกายมันตอบสนองไปเองต่างหากเล่า!’

ทั้งสองจึงใช้เวลาด้วยกันบริเวณแถวนั้น จนกระทั่งถึงเวลาสำรับอาหารมื้อเย็น

*****