แนะนำตัว

เมื่อถึงช่วงเวลายามโหย่ว พวกเขาทั้งสิบหกได้กลับมารวมตัวกันที่ห้องอาหาร ซึ่งบนโต๊ะอาหารถูกแบ่งออกเป็นโต๊ะละสี่คน และแน่นอนว่าหลี่หลิ่งฟางกับหวังจิ้งเสวียนทั้งสองถูกจับให้อยู่โต๊ะเดียวกันกับองค์ชายและองค์หญิงแคว้นเซี่ย

ไม่นานอาหารยกมาจัดเรียงสองสามอย่างบนโต๊ะพร้อมถ้วยข้าวสี่ถ้วย หลี่หลิ่งฟางจ้องมองคอยสังเกตว่ามียาพิษปะปนมาด้วยหรือไม่

หมับ

“เดี๋ยวข้าจะตรวจสอบพิษก่อน เจ้าอย่าเพิ่งทาน”

การกระทำของหลี่หลิ่งฟางทำให้หวังจิ้งเสวียนหยุดชะงัก รวมไปถึงสหายร่วมโต๊ะอีกสองคน

หวังจิ้งเสวียนก้มไปกระซิบ “พระชายา เจ้ามิจำเป็นต้องทำเช่นนั้น”

“ไม่ได้เพคะ เพื่อมีผู้ใดวางยาพิษลอบปลงพระชมน์ขึ้นมา ผู้คนในที่นี้จะเดือดร้อนไปด้วย”

หวังจิ้งเสวียนได้แต่ถอนหายใจ ยอมปล่อยให้พระชายาทำตามใจตนเอง

เซี่ยเฟยหลงมองดูหญิงสาวตั้งอกตั้งใจตรวจสอบพิษอย่างจริงจัง ซึ่งทำให้เขารู้สึกสนใจในตัวนางขึ้นมา

หลี่หลิ่งฟางชิมไปแล้วสองอย่าง เหลืออาหารจานสุดท้ายจึงรีบคีบเข้าปากทันที

อ้าม...งับ

“...”

สีหน้าของหลี่หลิ่งฟางคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่าง หวังจิ้งเสวียนที่เป็นห่วงกำลังจะสั่งให้องครักษ์ของตนไปตามหมอหลวง ทว่าแขนเสื้อของเขาถูกกำเอาไว้แน่นทำให้เขาต้องหันกลับมามอง

“ทุกอย่างไม่มีพิษปนอยู่ แต่จานสุดท้ายที่ชิมมิอร่อยเลย”

หวังจิ้งเสวียนมองดวงตาดอกท้อที่มีน้ำใสเอ่อคลอดูน่าสงสาร ยกฝ่ามือขึ้นปิดปากเหมือนจะอาเจียน

“คายออกมาเถิด มิอร่อยก็มิต้องฝืนทานมันเข้าไปตั้งแต่แรกสิ” หวังจิ้งเสวียนยื่นฝ่ามือไปรองใต้ริมฝีปาก

แหวะ

ภาพที่หญิงสาวคายอาหารใส่มือของชายหนุ่ม นับว่าเป็นภาพที่ทำให้ทุกคนที่มองมาอึ้งไปตามแถบ

หวังจิ้งเสวียนใช้เศษผ้าห่ออาหารที่หญิงสาวคาย และหยิบจอกน้ำให้นางดื่มล้างปาก

อึก อึก อึก

“อ้า! รอดตายแล้วเรา”

หวังจิ้งเสวียนถอนหายใจขบขันในลำคอ ก่อนจะหันมากล่าวกับสหายร่วมโต๊ะ “พวกเจ้าเสวยกันได้เลย ในนี้ไม่มียาพิษปะปนอยู่ นางได้ตรวจสอบพิษให้แล้ว”

เซี่ยเฟยหลงยิ้มกริ่ม “ข้ามิคิดว่าภรรยาของเจ้าจะตรวจสอบพิษเป็น งานนี้อันตรายมากเลยมิใช่หรือ?”

“ข้าเคยห้ามนางได้ที่ไหนกันล่ะ”

เซี่ยเฟยหลงหัวเราะออกมา “ลำบากเจ้าแล้ว”

หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสี่ก็ลงมือทานอาหารมื้อเย็นเงียบ ๆ แม้บนโต๊ะจะมีเสียงสนทนาระหว่างสองสามีภรรยาประปรายอยู่บ้าง

เมื่อทานอาหารเสร็จ สำรับอาหารถูกบ่าวรับใช้มาเก็บและยกกาน้ำชาถวายแทน

กระทั่งลานด้านหน้ามีราชครูและตัวแทนทูตแคว้นเซี่ยยืนอยู่

“ตอนนี้ทุกคนน่าจะทานอาหารมื้อเย็นกันเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาแนะนำตัวให้ได้รู้จักกัน งั้นเรามาเริ่มที่เหล่าตัวแทนแคว้นเซี่ยก่อนเลยพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางนั่งมองเนื้อเรื่องหลักตรงหน้า ในใจนึกหวาดหวั่นกลัวว่าจะมีปัญหาตามมา เพราะตอนนี้บทบาทหน้าที่มันได้ถูกเปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

หลี่หลิ่งฟางมองสองสหายที่ร่วมโต๊ะกับตนลุกเดินออกไปด้านหน้า

ชายหนุ่มอาภรณ์เหลืองเริ่มแนะนำตัวเป็นคนแรก “ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน เรามีนามว่าเซี่ยเฟยหลงองค์รัชทายาทของแคว้นเซี่ย หากทุกคนมีปัญญาหาอันใดสามารถมาปรึกษาเราได้เสมอ”

หลี่หลิ่งฟางหันมามองชายหนุ่มข้างกาย “เราต้องแนะนำแบบพวกเขาหรือไม่เพคะ?”

“มิรู้สิ เราก็มิแน่พระทัยเหมือนกัน” หวังจิ้งเสวียนตอบกลับ

“หรือเราควรรอหลิวอ๋องแนะนำตัวให้ดูก่อน หากเขาแนะนำตัวว่าเป็นหลิวอ๋อง เราค่อยแนะนำตัวตามเขา”

“เป็นความคิดที่ดี”

หวังจิ้งเสวียนและหลี่หลิ่งฟางได้ข้อตกลงร่วมกัน และหันมาฟังการแนะนำตัวต่อไป จนกระทั่งถึงเวลาที่พวกเขาต้องไปยืนแนะนำตัวด้านหน้า

หลี่หลิ่งฟางเดินนำ แต่ไม่ลืมที่จะจับมือของหวังจิ้งเสวียนเอาไว้

“พระชายาจับมือเราเช่นนี้ แสดงว่าหลอกแต๊ะอั๋งเราใช่หรือไม่?” หวังจิ้งเสวียนกระซิบพูดเสียงเบา

“ช่วยเลิกคิดเองเออเองได้หรือไม่เพคะ”

“ฮ่าๆๆ”

พวกเขาทั้งสองมายืนต่อรั้งท้าย ทว่ากลับถูกพวกตัวละครหลักหันมาจ้องมองเป็นตาเดียว

หลี่หลิ่งฟางเลิกคิ้วสงสัย “มีอันใดกันหรือเปล่า?”

หลิวอ๋องกวักมือเรียก หลี่หลิ่งฟางจึงจับมือพาหวังจิ้งเสวียนเดินมาหา

“องค์รัชทายาทกับพระชายาเชิญแนะนำตัวก่อนเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ ต้องเป็นท่านอ๋องก่อนมิใช่หรือ?” หลี่หลิ่งฟางถามด้วยความฉงน เพราะในนิยายหลิวอ๋องคือคนแรกที่แนะนำตัวก่อน

“กระหม่อมยศอ๋อง จะแนะนำตัวก่อนเชื้อพระวงศ์ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางมองหลิวอ๋องที่ยิ้มบางมาให้ ราวกับกำลังให้กำลังใจพวกเขาทั้งสองผ่านรอยยิ้มนั้น ‘โอ๊ย พระเอกของฉันพึ่งพาอะไรได้บ้างไหมเนี่ย’ หลี่หลิ่งฟางพึมพำในใจพร้อมยกมือกุมขมับ

หวังจิ้งเสวียนที่เห็นเช่นนั้นจึงเป็นฝ่ายยืนหัวแถว และกล่าวแนะนำตัวเป็นคนแรกแทน

“เราต้องขอกล่าวทักทายองค์ชายและองค์หญิงจากแคว้นเซี่ย เรารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เข้าร่วมสำนักศึกษามาสานสัมพันธไมตรีกับพวกท่านในครั้งนี้ เรามีนามว่าหวังจิ้งเสวียนองค์รัชทายาทของแคว้นซิน เราหวังว่าการเข้าร่วมในครั้งนี้ตลอดสามเดือนจะผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น”

การแนะนำตัวขององค์รัชทายาททำให้บรรยากาศในห้องอาหารเงียบกริบ จากที่มีเสียงเจื้อยแจ้วบรรดาข้าราชบริพารของเหล่าองค์ชายองค์หญิงแคว้นเซี่ย

หลี่หลิ่งฟางรู้สึกใจไม่ดีที่บรรยากาศเงียบจนเกินไป แต่ผ่านไปไม่นานเสียงขององค์หญิงเซี่ยเฟยจูก็ดังขึ้น

“หม่อมฉันต้องขอประทานอภัยเพคะ ที่หม่อมฉันเสียมารยาทเรียกองค์รัชทายาทว่าคุณชายเพคะ!”

หวังจิ้งเสวียนส่ายหน้า “มิเป็นไร เรามิได้ใส่พระทัยตรงนั้น องค์หญิงเซี่ยวางพระทัยเถิด”

“ขอบพระคุณเพคะ”

ดวงตาดอกท้อทอดมองใบหน้าองค์หญิงเซี่ยเฟยจูที่ขึ้นสีระเรื่อ หันไปแย้มยิ้มให้กับองค์หญิงอีกคนประหนึ่งบุปผาแรกแย้ม

ลิ้นของหลี่หลิ่งฟางดุนกระพุ้งแก้มขณะมองไปที่จุดนั้น โดยลืมตัวไปว่าตนกำลังยืนอยู่ลานด้านหน้า ซึ่งองค์ชายและองค์หญิงที่นั่งโต๊ะตัวอื่น ๆ มองเห็นการกระทำทั้งหมดของนาง

“เราควรห้ามปรามน้องสาวเรา ก่อนที่นางจะได้รับอันตราย” องค์ชายสองหันไปพูดกับองค์ชายสาม

“กระหม่อมเห็นด้วยกับเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเฟยฮวาองค์หญิงพระองค์โตทูลให้องค์รัชทายาททรงทราบ “ห้ามเด็กคนนั้นก่อนที่จะถูกภรรยาของเขาสังหารเสีย”

เซี่ยเฟยหลงยิ้มแห้งหันไปมองหญิงสาวอาภรณ์ชมพู ที่ยืนอยู่ลานด้านหน้าด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง

หลิวอ๋องเห็นว่าพระชายายังไม่ได้แนะนำตัว เขาจึงก้มหน้าไปกระซิบ “พระชายาพ่ะย่ะค่ะ ถึงตาพระชายาแนะนำตัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะละสายตาออกจากจุดนั้น เบนหน้าหันกลับมา “เรามีนามว่าหลี่หลิ่งฟาง เป็น ‘พระชายา’ ขององค์รัชทายาท ยินดีที่ได้รู้จัก”

น้ำเสียงที่เน้นคำว่าพระชายาพร้อมหันไปจ้องมององค์หญิงเซี่ยเฟยจู ซึ่งเป็นการประกาศอย่างเป็นทางการเอาไว้ ว่าตนนั้นคือพระชายาขององค์รัชทายาท แต่คนอื่น ๆ ที่เห็นการกระทำก่อนหน้ากลับมองว่านั่นเป็นการข่มขู่เสียมากกว่า

และการกระทำนั้นทำให้หลิวอ๋องยืนก้มหน้ากลั้นขำจนไหล่สั่น เพราะทั้งเขาและองค์รัชทายาทรู้จักพระชายาตั้งแต่วัยเยาว์ นางไม่เคยต่อปากต่อคำ หรือหึงหวงออกนอกหน้าขนาดนี้มาก่อน พอได้เจอเรื่องไม่คาดฝันกลับทำให้หลิวอ๋องชอบใจ

หวังจิ้งเสวียนลอบถอนหายใจพลางหัวเราะในลำคอ ยามเห็นหญิงสาวข้างกายข่มขู่หญิงอื่นออกนอกหน้า เขาจึงยกฝ่ามือขึ้นไปบีบก้อนซาลาเปาสองลูกให้หันกลับมา

“กินน้ำส้มสายชูหลายไหเชียว”

“หม่อมฉันยอมกิน หากมีสิ่งมิพึงประสงค์มาเข้าใกล้พระองค์ และหม่อมฉันขอบอกรอบที่หมื่นที่แสนว่า หม่อมฉันคือพระชายาของพระองค์ ฉะนั้นหม่อมฉันมิผิด”

“ดื้อนัก” หวังจิ้งเสวียนใช้มืออีกครั้งบีบจมูกดื้อรั้นเบา ๆ และลากหญิงสาวให้ถอยออกมายืนด้านหลังกับตน เพื่อให้พระเชษฐาแนะนำตัวต่อ

“เสด็จพี่เฟยจูยากที่จะต่อกรเสียแล้ว” องค์ชายสี่พูดขึ้นลอย ๆ

“ดูเหมือนพระชายาจะมิใช่คนธรรมดานะเพคะเสด็จพี่” องค์หญิงสี่เอ่ยขึ้นมา

หลังจากนั้นหลิวอ๋องก็แนะนำตัว และดำเนินไปตามเรื่องราวของเนื้อเรื่องหลัก เมื่อการแนะนำตัวจบลงราชครูได้ให้ศิษย์ในสำนักแจกหนังสือเล่มหนึ่ง

“หนังสือที่แจกไปนั้นเป็นเนื้อหาที่เราจะร่ำเรียนตลอดการศึกษา หลังผ่านไปหนึ่งเดือนจะเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้กัน ใช้เวลาคร่าว ๆ สามเดือน หวังว่าสามเดือนหลังจากนี้ทุกคนจะได้รับประสบการณ์ที่ดี ตอนนี้แยกย้ายกลับที่พักได้ เจอกันวันพรุ่งยามเฉินพ่ะย่ะค่ะ”

ราชครูและตัวแทนทูตแคว้นเซี่ยเดินออกจากโรงอาหารไป

“พระชายา เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่งั้นหรือ?” หวังจิ้งเสวียนตรัสถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีเพคะ ลุกขึ้นเถิดเพคะ หม่อมฉันจะพาพระองค์กลับห้องพัก” หลี่หลิ่งฟางถือหนังสือของตนยืนรอชายหนุ่ม

“วันพรุ่งเราเจอกันที่ใดดี?”

“ที่เดิมก็ได้เพคะ”

“ตกลง”

*****