เสียงฝีเท้าที่แวะมาที่ประตู

น้ำดองที่รั่วออกมาทำให้พื้นบริเวณนั้นเปียกเป็นวงกว้าง หากปล่อยไว้นาน น้ำอาจซึมเข้าเนื้อไม้จนเกิดกลิ่นอับ และถ้ามีคนเดินผ่านไม่ระวัง ก็อาจลื่นล้มได้ อวี้เหนียงรีบยกไหที่ร้าวออกจากบริเวณนั้น ส่วนเสี่ยวชุนวิ่งไปหยิบผ้าเก่าที่ใช้ทำความสะอาดเรือนกลับมา

“ข้าจะเช็ดพื้นเอง เจ้าต้องรีบจัดการผักก่อน” เสี่ยวชุนพูดพลางคุกเข่าลงกับพื้น

“แต่เจ้าต้องระวังเศษไหด้วยนะ หากมีชิ้นส่วนแตกออกมา อย่าใช้มือเปล่าหยิบ”

“รู้แล้วน่า ข้าไม่ได้โง่เสียหน่อย” เสี่ยวชุนตอบ ก่อนก้มหน้าก้มตาซับน้ำดองออกจากพื้น

ขณะที่ทั้งสองกำลังวุ่นวาย เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเดินด้านนอก

“ข้างในเกิดอะไรขึ้น”

เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น ตามด้วยเสียงไม้กระทบกันคล้ายคนแบกของผ่านประตู เสี่ยวชุนสะดุ้งจนผ้าในมือแทบหลุด

“แย่แล้ว! มีคนมา!”

อวี้เหนียงรีบหันไปมองประตู นางจำได้ว่าคนงานของวังมักเดินผ่านเรือนท้ายวังเพื่อนำฟืนและน้ำไปยังบริเวณใกล้เคียง หากพวกเขาเห็นสภาพภายในเรือนตอนนี้แล้วนำไปพูดต่อ เรื่องเล็ก ๆ อาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้

นางจึงรีบยกไหที่ร้าวไปวางในมุมด้านใน หันปากภาชนะให้พ้นทางเดิน แล้วหยิบผ้าคลุมลงบนถาดผักที่แยกไว้ เพื่อป้องกันฝุ่นโดยไม่ปะปนกับส่วนที่ต้องทิ้ง

“เสี่ยวชุน เช็ดพื้นตรงหน้าประตูก่อน อย่าให้ใครเหยียบลื่น ส่วนเศษดินเผาให้รวบรวมใส่ตะกร้า อย่าทิ้งไว้บนพื้น”

“แล้วเจ้าล่ะ”

“ข้าจะจัดไหกับผักให้เรียบร้อย”

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนชายคนหนึ่งจะชะโงกหน้ามองเข้ามาในเรือน เขาเป็นคนงานวัยกลางคนที่มีหน้าที่ขนฟืนไปยังอาคารด้านใน เมื่อเห็นหญิงสาวสองคนกำลังช่วยกันเช็ดพื้นและยกของ เขาก็ขมวดคิ้ว

“พวกเจ้าทำอะไรกันแต่เช้า เสียงดังไปถึงทางเดินแล้ว”

เสี่ยวชุนรีบลุกขึ้นยืน แต่ยังถือผ้าเปียกไว้ในมือ “พวกเรากำลังทำความสะอาดเรือนเจ้าค่ะ เมื่อครู่เผลอทำน้ำหก จึงต้องรีบเช็ดให้แห้ง”

คนงานเหลือบมองพื้น ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังไหใบหนึ่งที่วางอยู่ด้านใน “น้ำอะไร เหตุใดกลิ่นจึงแปลกนัก”

เสี่ยวชุนอ้าปาก แต่ยังไม่ทันได้ตอบ อวี้เหนียงก็เดินเข้ามาคำนับอย่างสุภาพ

“เป็นน้ำจากการเตรียมผักเจ้าค่ะ ภาชนะที่ใช้มีรอยร้าว ข้าน้อยจึงกำลังเก็บกวาดและตรวจดูสิ่งของให้เรียบร้อย จะไม่ปล่อยให้พื้นเปียกจนเป็นอันตรายแน่นอนเจ้าค่ะ”

คนงานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหรี่ตา “พวกเจ้าคงไม่ได้แอบทำอะไรที่ผิดกฎหรอกนะ เรือนนี้แม้จะอยู่ท้ายวัง แต่ก็ยังอยู่ในเขตวังหลวง หากมีเรื่องขึ้นมา ผู้ดูแลเรือนต้องรับผิดชอบ”

“ข้าน้อยเข้าใจเจ้าค่ะ ผักที่นำมาเป็นผักซึ่งได้รับอนุญาตจากห้องเครื่อง และข้าน้อยกำลังจัดการกับภาชนะที่เสียหายตามสมควร หากท่านต้องการตรวจดูบัญชี ข้าน้อยสามารถนำบันทึกมาให้ตรวจสอบได้” อวี้เหนียงตอบโดยไม่หลบสายตา

คนงานดูเหมือนจะประหลาดใจที่นางมีบันทึกวัตถุดิบด้วย แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ “เช่นนั้นก็จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เป็นเรื่องถึงหูผู้ดูแลก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อชายคนนั้นเดินจากไป เสี่ยวชุนก็ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ทันที

“ข้าเกือบหัวใจวาย!” นางยกมือทาบอก “ถ้าเขาเห็นไหที่ร้าวแล้วถามต่ออีกสองสามคำ ข้าคงสารภาพทุกอย่างออกไปหมดว่าเราทำผักดองไม่สำเร็จ”

“เราไม่ได้ทำผิดด้วยการตั้งใจทำผักดอง แต่เราต้องรับผิดชอบเมื่อเกิดความเสียหาย” อวี้เหนียงยกตะกร้าเศษดินเผาไปวางให้พ้นทาง “หากเราเก็บกวาดเรียบร้อย ไม่ปิดบังสิ่งที่เกิดขึ้น และไม่เอาของที่เสียไปใช้ต่อ ก็ยังมีโอกาสแก้ไขปัญหาได้”

“เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเลย”

อวี้เหนียงชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมามองสหาย “ข้ากลัวสิ”

“หือ”

“ข้ากลัวว่าจะทำไม่สำเร็จ กลัวว่าหากไม่มีเงินส่งกลับไปให้ท่านพ่อ อาการป่วยของท่านจะยิ่งแย่ลง และกลัวว่าหากถูกไล่ออกจากวัง ข้าจะไม่มีทางเลือกมากพอที่จะช่วยครอบครัว” นางก้มลงมองมือของตัวเอง ซึ่งยังเปื้อนคราบน้ำดองจาง ๆ “แต่ความกลัวไม่ได้ทำให้ปัญหาหายไป หากข้ามัวแต่กลัว ข้าก็จะยิ่งไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร”

เสี่ยวชุนมองนางนิ่ง ๆ เป็นครั้งแรกที่นางเห็นความกังวลซึ่งอวี้เหนียงซ่อนไว้หลังรอยยิ้มบางเบา ไม่ใช่ว่าสหายของนางไม่รู้สึกกลัว แต่เป็นเพราะนางเลือกจะลงมือทำ แม้จะรู้ว่าผลลัพธ์อาจไม่เป็นอย่างที่หวัง เสี่ยวชุนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนคว้าผ้าในมือขึ้นมาใหม่

“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่เอาแต่ยืนกลัวอยู่ตรงนี้แล้ว” นางสูดลมหายใจเข้าลึก “เจ้าจัดการผักไป ส่วนข้าจะทำความสะอาดพื้นให้เรียบร้อยเอง ต่อให้ต้องเช็ดจนพื้นไม้ขึ้นเงา ข้าก็จะไม่ปล่อยให้ใครเดินมาพบแอ่งน้ำดองของเราอีก!”

อวี้เหนียงยิ้มให้ “ขอบใจมาก”

“ไม่ต้องขอบใจ ข้าแค่ไม่อยากถูกไล่ออกพร้อมเจ้าเท่านั้น!” แม้ปากจะยังแข็ง แต่ครั้งนี้เสี่ยวชุนไม่ได้บ่นเรื่องความยุ่งยากอีกต่อไป