นางร้าย พันธนาการรัก

นางร้าย พันธนาการรัก

last updateLast Updated : 2025-04-18
By:  สิรี&EVAVYCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
115Chapters
3.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เปรมา นางร้ายสาวตัวท็อป แต่ชีวิตรักดันขมขื่น เธอถูกชายชั่ว หญิงร่านแทงข้างหลัง วันที่เธอได้ขึ้นเวทีรับรางวัลนักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมจากละครที่เพิ่งจบไปบนเวทีใหญ่ที่สุดของปีเป็นครั้งแรกในฐานะนักแสดง ท่ามกลางความยินดีจากทุกคนที่ปรารถนาดีกับเธอ 2 ชั่วโมงให้หลัง ความสุขที่มีพลันหายไป การรอคอยที่จะให้แฟนหนุ่มชื่นชมรางวัลด้วยกันกลายเป็นเรื่องตลก

View More

Chapter 1

บทนำ

“Oh, God!” River paced around, panting heavily, her neck swiveling left and right in search of her daughter. “I told her to stay put!”

That little rebel never listened. She had other things to worry about other than a stubborn daughter. She, however, could make a wild guess where she was.

Running through the dark hallways, she prayed with every fiber of her being that no one in the mansion got to her daughter before she did. Otherwise, she’d get them both in trouble again.

For five years, she had been paying her debt to Lord Draven. She could still remember that miserable night when her whole world fell apart.

Lord Draven had brought her here to his home where his whole family lived to help with the cleaning of the old and rusty mansion that they had just moved into. She was supposed to clean for a few days and be given her freedom until she owed him something bigger.

She could still remember….

.

.

FIVE YEARS AGO

River bounced on her feet as nervousness ran through her. "Maybe I should just change," she mumbled, the anxiety chewing at her for the past hour finally finding its voice.

Across from her was Echo– her only sister who was the one leading their pack; the Ironclaw pack since their parent’s demise. She was expertly braiding River’s Auburn hair into a crown but River had other worries.

Echo scoffed, stopping mid-strand to give River a stern look. “Why?”

Shrugging listlessly, “What if it's too extravagant for his taste? Maybe I should just put on something more comfortable and approachable.” Answered River.

She knew she was a little over the edge. But was she to be blamed?

Today was the day her betrothed – Gonzalo McGruff was finally arriving. The excitement that had simmered in her for years of preparing for this day and awaiting him was battling with a sudden unwelcome anxiety. Now that he was coming, she felt like all those years of preparing and waiting to meet him were not enough.

Hell, she felt like she needed fifteen more years of preparations.

“Nonsense," Hissed Echo. “This dress is close to perfection if not perfect, Ry. We are not changing anything.”

“What if…”

“No ‘what ifs’, little sis. Stop dwelling on worry, gosh! That is exactly why I am here right now. To help.”

“Honestly, Echo," River muttered, batting away Echo’s hand, "you run the pack. You have meetings and other business to attend to. You shouldn't waste time fussing over me."

Echo’s brow furrowed. "Nonsense. Don't you dare downplay this day? It's Gonzalo, Ry. After all these years…" Her voice trailed off. "…I know how much you've been looking forward to this. You have to be perfect and I'm here to make sure of that. I want you to look so perfect that Gonzalo wouldn’t find the control to take his eyes off you in a thousand years.”

River’s cheeks flushed pink. "Perfect? I'm an omega, Echo, not some prize mare."

Being an Omega had been the main sore in River’s life. She was a wolf who didn't have the mark. She was different. It was a lot. It was the source of her insecurities. It made her weak.

She was Echo’s weak little sister no matter how strong her big sister tried to make her feel.

Echo’s smile softened. "You may be an omega, but you have our mother's fire and our father's strength. And trust me, Gonzalo will see exactly that."

A lump cropped up in River’s throat. She hadn't realized how much she'd missed her parents until Echo mentioned them. If only they were here to see this day. Tears welled up in her amber eyes, blurring the reflection of the mirror in front of her.

“River?" Echo called, her eyes searching her little sister’s face.

Yikes.

She was being emotional yet again. This was yet one of her many flaws. If only she could be like her sister– be strong like Echo.

River choked back a sob. "Thank you," she whispered, throwing her arms around Echo.

The scent of vanilla and woodsmoke which was their mother's favorite fragrance that Echo now wore around filled River’s senses. Fueled with the emotional state she was in and the familiarity of the scent, she was momentarily transported back to a simpler time. A time when their parents were alive. A time before she and her sister were rendered orphans.

Echo squeezed her tight. "For what, little sis?"

“For everything," River mumbled, tears finally spilling down her freckled cheeks. "I miss them so much."

Echo pulled back from the embrace, wiping away a stray tear from River’s face. "Me too, Ry. But they wouldn't want you to cry today. Go greet Gonzalo with a smile. He deserves that much.”

River summoned up a weak smile and wiped away the remaining tears. She stood up and looked at her reflection with a soft gasp. Her Auburn hair was braided and adorned with tiny silver beads that cascaded down her back like a waterfall. The emerald dress hugged her curves perfectly, and her eyes sparkled with nervous excitement.

"See?" Echo beamed. "You have Mama's curves and fire. Now go knock 'em dead."

River laughed. “Don't worry, I'll be a perfect picture of omega charm." She hugged Echo goodbye.

“Now, that's what I'm talking about!”

.

A few moments later, she set off for the restaurant where she was supposed to meet Gonzalo.

On arriving at the bustling establishment, River did the cross sign over her chest before stepping in.

“So help me God.” She muttered under her breath as her eyes searched around for Gonzalo.

Disappointment, however, welcomed her instead. She had scrutinized every table but none had any sign of Gonzalo in them.

Where was he? She wondered, her anxiety rising. Was he even here at all?

“Oh, please, no…” She began to heave with worry as she pulled out her purse and made to text Echo instead of Gonzalo himself.

Her sister was always her SOS button.

A soft voice that spoke behind her, however, stopped her. "May I help you, miss?”

Almost jumping and startled, River turned to see a young man barely out of his teens, in a neatly pressed waiter's uniform.

“Err— yes. Yes, I'm here to meet Mr. Gonzalo McGruff," she stuttered, hating her voice for betraying her growing anxiety.

The waiter smiled politely and brought out a pocket note from the pouch of his apron. After a swift skimming, “Ah, Mr. McGruff. Reservations are made under his name. Follow me, please." He said.

River swallowed. At least, she hadn't been dumped even before she got a chance to meet him. It seemed he was only… late.

The waiter led her to a VIP table tucked away in a corner. “Here is the menu, ma’am. What would you like to have?”

She wanted to say she’d like to wait for him but she thought it’d be unreasonable since he already made reservations, she shouldn't slow them down. Hence, she made an order.

Three minutes later, she was still sitting alone at the table, wondering where he was.

Why was he late? Had something happened? Did he change his mind?

The questions in her head were endless.

Her orders were served soon enough and still, Gonzalo was absent. She picked at her food, trying to focus on the conversation around her to distract her mind, but her heart wasn't in it.

He could have at least sent word.

“Maybe he changed his mind.” She grumbled, sulking.

Just as she was about to lose all hope, a deep voice startled her. "If you don't like the food here, we can go somewhere else, pequeña.”

That voice…

River’s head snapped up instantaneously.

There, towering above her, stood Gonzalo. Her mouth popped open and her breath seized at the sight of him. This wasn't the young man from her memories. Fifteen years had carved lines on his face, turning his youthful features into a form of masculine strength.

Deep lines fanned out from his grey eyes which were now darker and more intense. The passage of time had taken its toll on him– albeit in a good way.

He looked...older. Much older. And insanely older than she was. Than Echo who was ten years older than her even.

His broad shoulders strained against a well-worn leather jacket and a faint scar bisected his eyebrow, giving him a touch of rugged handsomeness that swept River off her feet.

“Gonzalo!” She screeched, dropped her cutleries, and launched herself shamelessly into his arms while burying her face in his fresh rain scent.

Something was thumping hard. Hard enough to be heard by anyone who cared enough to listen.

It was her heart. Gonzalo was here.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
115 Chapters
บทนำ
เปรมา เทวานุกูล นางร้ายสาวหน้าสวยที่ใครต่อใครมักด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรง เพราะผลงานการแสดงอันยอดเยี่ยมในชุดราตรี เกาะอกสีดำเป็นประกายระยิบระยับดุจดวงดาวบนฟากฟ้า โชว์เนินอกอวบอิ่ม และเรียวขาอันงดงาม เธอยืนโดดเด่นอยู่บนเวทีใหญ่ในค่ำคืนพิเศษท่ามกลางแสงสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องมา ตอนแรกที่รู้ว่าตนเองถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอีกครั้งในปีนี้เธอก็ยังไม่คิดว่ามันจะตกมาถึงมือตนเอง จนนาทีที่ถูกประกาศชื่อความรู้สึกมากมายก็กระแทกเข้าสู่หัวใจ เสียงปรบมือ คำชื่นชมยินดีที่ได้รับมันทัชใจจนนางร้ายอย่างเธอน้ำตาซึม“ดิฉันสัญญาว่าจะพัฒนาฝีมือด้านการแสดงของตัวเองให้ดี ยิ่ง ๆ ขึ้นไปค่ะ รางวัลนี้มีความหมายต่อดิฉันมาก เพราะคือรางวัลแรกในเส้นทางการเป็นนักแสดงอาชีพ ขอบคุณทุกโอกาสดี ๆ ที่ได้รับจากผู้ใหญ่ทุกท่าน ขอบคุณทุกการสนับสนุนของแฟนคลับที่ไม่ว่าดิฉันจะทำอะไรก็พร้อมซัพพอร์ตเสมอ ขอบคุณทีมงานทุกคนที่เคยทำงานร่วมกันมา ขอบคุณจากหัวใจค่ะ” หญิงสาวกล่าวปิดท้ายก่อนจะเดินลงจากเวทีอันทรงเกียรติด้วยความมั่นใจ และงามสง่า สะกดทุกสายตา ของคนทั้งฮอลล์ ถ้าบอกว่ารางวัลนี้ไม่สมเหตุสมผลก็ไม่สมควรมีใครได้ไป“นาทีนี้ใครก็ฉุดเธอไม่อยู
Read more
บทนำ (2)
เปรมาพยักหน้า มีส่วนร่วมกับเด็กหนุ่มรุ่นน้อง ตามองภาพบนจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพประธานทีเอ็มเค มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เธอกำลังยิ้มนั่นแหละแต่ไม่เปิดเผยชัดเจน ในฐานะนักแสดงคนหนึ่งเธอชื่นชมพฤทธิ์มาก เขาเก่ง เขาหล่อ เขามีความสามารถ และเขาอายุแค่ 30 เท่านั้นเอง เข้ามานั่งแท่นเป็นผู้บริหารในฐานะผู้นำสูงสุดแค่ไม่กี่ปีก็นำพาบริษัทไปสู่จุดที่ไกลกว่าคู่แข่งในตลาดหลายก้าวมาก ๆแล้วคุณพฤทธิ์คนนี้เขาเป็นคนที่ไม่เหมือนใคร และน่าจะไม่มีใครเหมือน ด้วยอาชีพ ด้วยสถานะทางสังคมของเขาที่รายล้อมไปด้วยผู้คนมากมายที่จ้องแต่จะเข้าหา แต่เขากลับออกสื่อให้สัมภาษณ์ และออกหน้ากล้องน้อยมาก เมื่อเทียบกับบริษัทคู่แข่งทั้งหลายเขาดูมีพื้นที่สื่อน้อยที่สุด แต่ความจริงไม่ใช่เลย เขานี่แหละสื่อให้พื้นที่มากที่สุดแต่เขาเลือกที่จะอยู่อย่างสงบทุกคนรู้ว่า TMK มีศักยภาพที่ดีที่สุดในวงการอุตสาหกรรมบันเทิงมาอย่างยาวนาน ปั้นบุคคลมีชื่อเสียงเข้าสู่วงการมานับไม่ถ้วน นอกจากคอยจัดการบริหารศิลปินในสังกัดมากกว่า 200 ชีวิต ก็ยังมีผลิตรายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และละครเปรมาเคยคิดเล่น ๆ ว่าถ้าตนเองได้เซ็นสัญญากับ TMK มันจะดีแค่ไหน แต่นั
Read more
บทนำ (3)
พอได้อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวเปรมาก็ผ่อนคลายมากขึ้น จิบน้ำแร่ ตอบแชตของครอบครัว เพื่อน พี่ น้อง ทั้งในและนอกวงการที่ส่งมาแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลาม เธอเข้ากับคนไม่ยาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเข้ากับทุกคนได้“ยินดีกับเธออีกครั้งด้วยนะน้องรัก รางวัลนี้เหมาะสมและคู่ควรกับเธอที่สุดแล้วไอรีน ที่ผ่านมาเธอทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ทุกงาน แล้วผลของความตั้งใจของเธอมันก็ประจักษ์ให้ทุกคนเห็นมาตลอด วันนี้เธอได้มันมาแล้ว รางวัลแรกบนเวทีใหญ่ ในอนาคตมันจะต้องตามมาอีกเรื่อย ๆ พี่เชื่อมั่นในตัวเธอนะ” ในฐานะผู้จัดการส่วนตัว และยังพ่วงตำแหน่งพี่สาวคนสนิทที่สนิทสนมกันมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่เชียงใหม่ กรรณิการ์แทบเก็บอาการเอาไว้ไม่ได้ตอนที่พิธีกรประกาศรายชื่อว่าคนของตนเองได้รับรางวัลในค่ำคืนนี้นางร้ายสาวบีบมือพี่สาวที่รักกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ บางครั้งพวกเธอไม่ต้องพูดอะไรกันมาก แค่มองตาก็เข้าใจ แต่วันนี้มันพิเศษกว่าทุกวัน ถ้าจะพูดมากขึ้นอีกสักหน่อยก็ไม่ได้ทำให้เหนื่อยเพิ่ม “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของพี่อุ้มด้วยค่ะ เพราะถ้าไม่มีพี่อุ้มคอยดูแลทุกฝีก้าวก็อาจจะไม่มีไอรีนที่เป็นไอรีนในวันนี้ เ
Read more
บทนำ (4)
30 นาทีต่อมา เปรมาก็เดินทางมาถึงเธอยังคงอยู่ในชุดราตรีชุดเดิม รองเท้าคู่เดิม ออกจากงานยังไงก็มาที่นี่แบบนั้น ดูอลังการไปหน่อยแต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับการก้าวเดิน เปรมากำลังขึ้นไปบนห้องของคู่หมั้นหนุ่มด้วยลิฟต์โดยสารส่วนตัวที่ถูกล็อกไว้ชั้นใครชั้นมัน เพนท์เฮาส์ที่เธออยู่ก็เป็นแบบนี้ และไกลจากที่นี่พอสมควร จ่ายค่าที่พักอาศัยแพงหูฉี่แต่แลกมาด้วยความเป็นส่วนตัวสูงยังไงก็คุ้มสำหรับคนที่มีอาชีพอย่างเธอ และพอมีกำลังจ่าย ในหนึ่งชั้นจะมีเพื่อนบ้านแค่ 2-3 ห้องเท่านั้น นาน ๆ ครั้งจะเจอหน้ากันสักหนสองหน คีย์การ์ดที่ณัฐดนัยเคยให้ไว้เปรมาเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าไว้เสมอ ถึงจะไม่ค่อยได้มาบ่อย แต่ใน 1 เดือนต้องมีแวะมาบ้าง อย่างน้อย 2 วันเป็นอย่างต่ำ มีช่วงนี้นี่แหละที่ไม่ค่อยได้มาเพราะเธอมีไปถ่ายซีรีส์ที่ต่างจังหวัดเกือบครึ่งเดือน เพิ่งกลับมากรุงเทพฯ ก่อนงานประกาศรางวัลได้แค่สามถึงสี่วันตอนที่หมั้นเป็นช่วงเริ่มต้นของการเข้าสู่วงการอย่างเต็มตัวของเธอ การใช้เวลาร่วมกันจึงมีไม่มากนัก แต่ณัฐดนัยเป็นคู่หมั้นที่ดี คอยถามไถ่ ห่วงใย และเอาใจใส่เสมอ พวกเธอทั้งคู่ไม่ได้เป็นคนรักกันมาก่อน ที่หมั้นเพราะผู้ใหญ่จัดให
Read more
บทนำ (5)
ไม่ต้องให้เดาแล้วเสียงหอบกระเส่าเร่าร้อน เสียงกระซิบกระซาบหวานชื่นของชายหญิงคู่หนึ่งดังเข้าหูเปรมา บรรยากาศเข้าสู่จุดเยือกแข็งอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งร่างของนางร้ายสาวพลันแข็งทื่อ ก่อนจะสั่นเทิ้มเพราะความโกรธ เซอร์ไพรส์ที่เมธัสคิดไว้ตรงข้ามกับความจริงที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้เธอมาที่นี่เพื่อจับได้ว่าถูกคู่หมั้นนอกใจ!เซอร์ไพรส์เหมือนกันแต่คนละอารมณ์นางร้ายในละครหลังข่าวอย่างเธอ พอมาเจอสถานการณ์จริงก็แทบล้มทั้งยืน อยากกรีดร้องอาละวาดแต่ต้องอดทนอดกลั้น เพื่อไม่ให้คนสารเลวรู้ตัวก่อนว่าเธอเห็นการกระทำชั่ว ๆ ของพวกมันกับตาแล้ว เปรมากัดปาก ความเจ็บแปลบที่ได้รับเป็นตัวยืนยันว่ามันคือความจริง ภาพลวงตาที่ณัฐดนัยสร้างขึ้นทำเธอโกรธจนแทบกระอักเลือดร่างสะโอดสะองเดินไปตามเสียงกระเส่า หยาบโลนด้วยใจที่ลุกเป็นไฟโชคดีที่ไม่หลวมตัว ถลำลึกไปกับความอ่อนโยนปลอม ๆ ถ้าผู้ชมบอกว่าเธอแสดงละครดี สมบทบาท คนที่ดียิ่งกว่าก็ไอ้คู่หมั้นเฮงซวยคนนี้ นัยน์ตาคู่หวานแดงก่ำแต่ไร้น้ำตา สองมือกำแน่นควบคุมไม่ให้ตนเองหุนหันพลันแล่นเมื่อ 2 ชั่วโมงที่แล้วเธอยังยืนอยู่บนเวทีด้วยความมั่นใจท่ามกลางแสงสีเสียง ใบหน้า และริมฝีปากม
Read more
บทนำ (6)
ถ้าเลือกให้ใครสักคนผิด คนนั้นก็คือคู่หมั้นเขา เปรมาหวงตัวจนดูน่ารำคาญ มีลุคเซ็กซี่แต่ทำตัวเหมือนแม่ชีจำศีลเคร่งครัด ชีวิตมีแต่การทำงาน ต่างจากเปรมมิกา มองภายนอกดูน่ารักน่าเอ็นดูแต่กลับซ่อนความเร่าร้อนเอาไว้จนเขามาไขกุญแจค้นพบ พอได้กินแล้วก็ยากที่จะตัดใจทิ้งลง ขณะเดียวกันเขาก็ไม่กล้าทิ้งคู่หมั้น เพราะความมีชื่อเสียงของเธอส่งผลดีต่อวงศ์ตระกูลเขา ทำอะไรก็ง่าย ไม่มีใครมองข้าม มีแต่อยากสานสัมพันธ์“พี่นัยอะ ถ้าเราไม่สนิทแนบแน่นกันขนาดนี้ มองผิวเผินไอด้าคงดูไม่ออกว่าพี่จะเป็นคนกร้าวใจแบบนี้ ไอด้าชอบที่พี่กินดุที่สุดเลยทำกี่ทีก็ถึงใจ ถ้าพี่ไอรีนมาได้ยิน หรือเห็นพวกเราแบบนี้เข้าเธอคงเสียใจแย่เลยนะคะที่ดูนิสัยคู่หมั้นแสนดีของตัวเองไม่ออก และเสียใจยิ่งกว่าที่พี่มาเอาไอด้าเป็นเมียอีกคน อ๊ะ อ๊า ผัวขารุนแรงเกินไปแล้วค่ะ แค่พูดถึงคู่หมั้นของพี่ทำไมต้อง ซี้ด ตอกลึกจังเลยค่ะ น้องของไอด้าจะพังเอานะคะ กระแทกเป็นม้าคึก เหมือนคนอดอยาก หิวกระหาย ทั้งที่เมียป้อนถึงปากทุก 3 วัน 5 วันแท้ ๆ อื้อ พี่นัย อ๊าย” เปรมมิกาปากร้องแต่ชอบที่ณัฐดนัยดิบเถื่อนเวลาอยู่บนเตียงเหมือนที่อ้อน นอกจากเขาจะมีเซ็กส์ที่เร่าร้อน แล
Read more
ตอนที่ 1 จับชู้คาเตียง
“…ไอรีน”“อย่ามาเรียกชื่อฉันไอ้ผู้ชายสำส่อน!”หญิงสาวแว้ดเข้าให้ด้วยน้ำเสียงดุร้ายดุจนางแมวป่า แค่นั้นก็ทำเอาชายชั่วสงบปากอย่างน่าสมเพช คิดจะเป็นเสือแต่การแสดงออกยิ่งกว่าไก่อ่อนซะอีก อย่าโทษที่เธอไม่อาจกักเก็บอารมณ์โกรธแล้วแอบแก้แค้นเงียบ ๆ ได้สมมุติว่าหากเธอกางกรงเล็บแล้วพุ่งตัวไปขยุ้มคอพวกคนชั่วเชื่อเถอะว่ามันสามารถสังหารคนได้ แต่เธอจะทำให้มือที่สะอาดบริสุทธิ์เปื้อนเลือดชั่วได้ยังไง มันไม่คุ้มกันหรอก มีวิธีอื่นมากมายที่จะระบายความแค้นออกมา เป็นต้นว่าสาดน้ำเย็นเฉียบจากการผสมน้ำแข็งในอ่างแก้วที่ถือเตรียมเข้ามาพร้อม แล้วโยนมันทิ้งลงพื้นจนเศษแก้วแตกกระจายเสียงบาดลึกท่ามกลางเสียงหวีดร้องโหยหวนเหมือนผีเปรตร้องขอส่วนบุญ“กรี๊ดดดดดดด”เปรมาโยนอ่างแก้วเหนือหนาข้ามนังผู้หญิงแพศยาไร้ยางอายที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวต่างบิดาของเธอเองอย่างฉิวเฉียด ถ้าจงใจอีกนิดไม่มีทางพลาดเป้า ความสามารถในการทำลายล้างของนางร้ายสาวอย่างเธออย่าได้มีใครดูแคลนเชียว ยิงปืนก็เคยเรียนมาแล้ว ครูที่สอนยังชมว่าเก่ง“เธอจะกรี๊ดทำไมไม่ทราบ หรือกรี๊ดเพื่อเรียกพ่อเรียกแม่เธอมาดูความระยำตำบอนของตัวเอง พ่อแม่เธอคงภูมิใจน่าดูเลยสิ
Read more
ตอนที่ 1 จับชู้คาเตียง (2)
โดยเนื้อแท้นิสัยจริงของเธอก็ไม่ได้เรียบร้อยด่าใครแล้วรู้สึกผิดทีหลัง มั่นใจว่าตัวเองไม่ผิดก็มีแต่เดินหน้าชน ถ้าก่อนหน้านี้ไม่เห็นว่าณัฐดนัยกับเปรมมิกากำลังสมสู่กัน ตอนนี้ก็เห็นร่องรอยแดงที่ประจานให้เห็นว่าพวกมันเอากันเป็นหลักฐานยืนยันว่าผ่านศึกอะไรมาด้วยกันจริง ๆ “พี่ไอรีน ทำไมพี่พูดกับไอด้าแบบนี้คะ ไอด้าไม่ได้ร่านนะคะไอด้าแค่เผลอตัว” เปรมมิกาแสร้งตกใจน้ำตาคลอหน่วย ดูน่าสงสารเป็นที่สุด แต่ถามว่าการแสดงแบบไร้ศักยภาพ แถมแถหน้าด้าน ๆ อย่างนี้จะมีผลอะไรต่อนักแสดงตัวจริงที่ถูกกระทำจนไฟแค้นสุมอก ฉีกทึ้งร่างได้ลงมือฉีกไปนานแล้วอย่างเปรมากัน หากคนชั่วทุกคนพูดว่าเผลอตัวคำเดียวแล้วจะช่วยฝังกลบทุกเรื่องราวเลวทรามที่ทำได้ จะไม่ทำให้คนถูกกระทำ ได้รับความไม่เป็นธรรมช้ำใจตายทั้งเป็นเหรอ “เลิกโกหกตอแหล ปลิ้นปล้อนสักที สีข้างเธอน่าจะถลอกจนไม่รู้จะถลอกยังไงแล้ว!” สาบานว่าเปรมมิกาแค้นเปรมาจนไม่รู้จะแค้นยังไงแล้ว นอกจากเสแสร้งแล้วก็ทำอย่างอื่นไม่ได้เลย ริมฝีปากจิ้มลิ้มบวมเป่งเพราะเพิ่งเสพสังวาสมาสั่นระริกหลังจากถูกยั่วโทสะครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่ฝ่ายเดียว ทั้งที่เธอควรถือไพ่เหนือกว่านังเปรมาที่น่าช้ำใจ
Read more
ตอนที่ 1 จับชู้คาเตียง (3)
“โอ๊ย! ไอรีนผมเจ็บ ไอรีนครับหัวผมจะหลุดแล้ว ไอรีน โอ๊ย” ณัฐดนัยทั้งเจ็บทั้งเวียนหัวจนอ้วกแทบพุ่ง พยายามจะจับมือเหนียว ๆ เหมือนมือตุ๊กแกของคู่หมั้นสาวออกเพื่อลดความเจ็บปวดที่ได้รับมากที่สุดในชีวิต แต่ในสถานการณ์อย่างนี้เขากลับสู้เธอไม่ได้ น่าขายขี้หน้านัก ปกติเขาเป็นผู้ชายเจ้าสำอางที่รักแต่ความสบาย เรื่องการใช้กำลังต่อสู้กับคนอื่นจึงไม่ถนัด โดนอะไรนิดหน่อยก็เจ็บ เสเพลแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องแค่นี้เปรมาพอจะมองออกแล้วว่าคู่หมั้นจอมเสแสร้งของตัวเองเป็นคนเหยาะแหยะสิ้นดี เก่งแต่ใช้ปากหลอกลวง ป้อนคำหวาน ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เลย เพราะไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน อีกอย่างเธอก็แทบไม่เคยทำตัวอ่อนแอ คิดแต่จะพึ่งพาณัฐดนัยให้คอยช่วยเหลือทำโน่นทำนี่ให้ เห็นแบบนี้ยิ่งหงุดหงิดในความโง่ของตัวเองที่มองคนแบบนี้ไม่ขาด หงุดหงิดชะมัด! “โดนตบตีแค่นี้จะแหกปากร้องโอดโอยทำไมนักหนา ตอนเอาไอ้หนอนชาเขียวเน่า ๆ แยงรู กระแทกใส่นังเปรมมิกาชู้รักตัวดีนี่ทำไมไม่เห็นกลัวว่าตอนตกนรกไปจะถูกยมบาลทรมานร่างกายเส็งเคร็งไม่ได้เรื่องของตัวเองยังไงเลย นี่ฉันอุตส่าห์หวังดีช่วยสงเคราะห์ให้ ซ้อมเจ็บไว้แต่เนิ่น ๆ ตกนรกขุมที่ลึกที่สุดหลังจา
Read more
ตอนที่ 1 จับชู้คาเตียง (4)
ร่างกายเปรมมิกาโอนเอนไปตามแรงที่เปรมาต้องการให้ไป ไม่ให้แม้แต่โอกาสหาอะไรปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าน่าสมเพชด้วยซ้ำ เพราะถือว่าก่อนหน้านี้มีโอกาสแล้วแต่คนหน้าด้านมันไม่ยอมคว้าไว้ อ่านใจได้เลยอยากจะอวด ขนาดคำขอร้องยังฟังโอ้อวดให้โทสะเพิ่ม ตอนอัดสะโพก โยกเอว กระแทกใส่กันจนเตียงทั้งหลังแทบพังครืน ทำผิดศีล 5 ยังไม่เห็นอายผีสางเทวดาในห้อง แค่เธอเห็นสภาพทุเรศนี้อีกคนจะเป็นอะไรไป“แหกปากร้องขอส่วนบุญจากใคร ผีเปรตแบบเธอใครเขาจะอยากเสียเงินทำบุญให้ ที่ฉันบ้าเพราะพวกแกมันชั่วไง เจ็บแค่นี้มันไม่ถึงตายหรอก ผิวหนังบนใบหน้าเธอมันน่าจะด้านจนไม่น่าจะรู้สึกอะไรแล้วนะไอด้า ตอนทำไม่กลัว ตอนนี้มากลัวอะไร ฉันไม่ใช่คนไร้เมตตาขนาดนั้น ในเมื่อเธอเรียกฉันว่าพี่สาว ในฐานะพี่สาวของเธอ ถึงแม้ฉันไม่อยากจะเป็น ฉันจะสั่งสอนเธอแทนแม่ของเธอที่ชอบให้ท้ายเธอว่าการกระทำแบบนี้มันผิด ไม่มีปัญญาหาผู้ชายเองจนต้องมานอนอ้าขา ทำทุกทางเพื่อแย่งคู่หมั้นคนที่เรียกว่าพี่สาวไปเป็นของตัวเอง สันดานแบบนี้คนดีที่ไหนเขาทำกัน อาศัยชื่อเสียงของฉันเพื่อพาตัวเองเข้าสู่วงการบันเทิงฉันไม่เคยว่าอะไรเพราะท้ายที่สุดแล้วมันล้วนอยู่ที่ความสามารถของแต่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status