ตอนที่44 พิษนิทรา

กลุ่มคนร้ายพากันยิงธนูจนเหนื่อย แต่ลูกธนูก็เพียงแค่ไปลอยค้างอยู่กลางอากาศ พวกเขามองภาพนั้นเหมือนถูกผีหลอก นี่มันเกิดอะไรขึ้น! คนร้ายรอบนี้มีถึง50คนต่างตกตะลึงตาค้างทำตัวไม่ถูก ในจังหวะนั้นลู่เสียนและเหว่ยอ๋องก็พุ่งออกไปโดยที่พวกเขาไม่ทันได้ตั้งตัว รวมทั้งตงหาน ผิงอัน จางไห่และองครักษ์อีกห้าคน ก็พุ่งออกไปจัดการกับกลุ่มคนร้ายอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน

ฉึบ! อ๊ากกก! ฉึบ! อ๊ากกก!

รวดเร็วดั่งลมพายุที่พัดมาแล้วผ่านไป ร่างของนักฆ่าร่วม50คนล้มลงกับพื้นคนแล้วคนเล่า รอบนี้ลู่เสียนไม่ได้ฆ่าให้ตายในดาบเดียว เพราะนางต้องการสอบปากคำว่าใครอยู่เบื้องหลัง

 เหล่านักฆ่าเมื่อเห็นสถานการณ์ตกเป็นรองและคิดว่าไม่รอด จึงพยายามฆ่าตัวตายโดยการกัดเม็ดยาที่อมไว้ในปากทันที เหล่าองครักษ์เห็นเช่นนั้นต่างก็รีบสกัดกั้นไม่ให้พวกเขาฆ่าตัวตาย แต่ว่าลู่เสียนหันมาเห็นจึงตัดสินใจตะโกนขึ้นมา

“เก็บไว้เพียงสองคนก็พอ นอกนั้นอย่าให้รอดชีวิตไปได้!” ลู่เสียนเปลี่ยนใจเก็บไว้เพียงสองคน เพราะคนร้ายมีกันเยอะเกินไปหากต้องพากลับเมืองหลวงน่าจะลำบากในการเดินทาง สองคนก็น่าจะเพียงพอต่อการสอบปากคำและเค้นเอาความจริง 

องครักษ์จับนักฆ่าที่รอดชีวิตสองคนมัดแล้วจับพาดบนหลังม้า ลู่เสียนและเหว่ยอ๋องกวาดตามองรอบ ๆ บริเวณอีกครั้งให้แน่ใจ ก่อนจะพากันกลับไปขึ้นรถม้าแล้วเดินทางกลับเมืองหลวงทันที

ทางด้านลู่อัน ลู่เจินและลู่หลิน ที่พากันออกมาตรวจกิจการร้านค้าต่าง ๆ โดยมีองครักษ์ตามประกบไม่ห่าง เมื่อก่อนไปไหนมาไหนจะมีเพียงบ่าวรับใช้ข้างกาย แต่มาตอนนี้เจียวลู่ รองแม่ทัพฉือ และองค์รัชทายาท ได้หาองครักษ์หญิงที่มีฝีมือมาไว้ข้างกายให้พวกนางเพื่อความปลอดภัย

“พี่รอง พี่สาม เราแวะกินบะหมี่ร้านนั้นหน่อยเป็นอย่างไรเจ้าคะ? ดูเหมือนวันนี้จะขายไม่ดีไม่มีลูกค้าเลย เราไปช่วยอุดหนุนหน่อยพวกเขาจะได้มีรายได้เจ้าค่ะ” ลู่หลินมองเห็นร้านบะหมี่ที่ไม่มีลูกค้าเลยก็นึกสงสาร จึงลองชวนลู่อันและลู่เจินไปช่วยอุดหนุน อีกอย่างนางเป็นคนชอบกินบะหมี่ที่อยู่ริมถนนเช่นนี้ เพราะนางคิดว่ามันได้บรรยากาศดี

แต่ก่อนจะก้าวเข้าไปยังร้านบะหมี่ ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาและฟู่เหลียนอวี่ก็เข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน

“ว่าที่พระชายาดูเหมือนว่าจะกินอาหารไม่เลือกสถานที่เอาเสียเลย แต่อย่างว่าคุณหนูตระกูลพ่อค้าถึงแม้จะมีเงินและร่ำรวยมากเพียงใด สุดท้ายก็หนีไม่พ้นการเป็นคนชั้นต่ำอยู่ดี” ลู่หลินหันมามองคุณหนูตระกูลฟู่อย่างไม่พอใจ สตรีผู้นี้งดงามไร้ที่ติแต่เสียดายปากเน่าไปหน่อย ในเมื่อมีปากแต่แกว่งไปทั่วเช่นนี้ ก็อย่าหวังว่าลู่หลินคนนี้จะปล่อยผ่าน 

“โอ้โหคุณหนูฟู่ ท่านพูดจาสูงส่งยกตนข่มท่านเช่นนี้ ท่านรู้หรือไม่ว่ามันทำให้ท่านดูต่ำมากกว่าใครในใต้หล้านี้เสียอีก ท่านเคยรู้จักบทกวีบทนี้หรือไม่ อืมข้าคิดว่าคนอย่างท่านคงไม่รู้จักหรอก เดี๋ยวข้าจะท่องให้ฟัง “ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว” ท่านต้องให้ข้าขยายความให้ฟังหรือไม่?” ลู่หลินเอ่ยจบก็ยกแขนขึ้นมากอดอกอย่างเย่อหยิ่ง ฟู่เหลียนอวี่มองเหยียดกับท่าทางของลู่หลิน

“กิริยาท่าทางเช่นนี้หรือจะมาเป็นพระชายารองขององค์รัชทายาท ท่าทางไม่ต่างอะไรกับบ่าวไพร่และแม่ค้าในตลาด ตระกูลลู่อบรมสั่งสอนมาเช่นไรกัน แต่งออกไปก็มีแต่ขายหน้าราชวงศ์” ฟู่เหลียนอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน

“กิริยาของข้าก็เป็นเช่นนี้แหละ ราชวงศ์ถึงถูกใจและส่งพระราชโองการมา แต่ว่าเจ้ามายืนจิกกัดข้าอยู่ตรงนี้ต้องการสิ่งใดกัน ให้ข้าเดาเจ้าคงไม่พอใจที่ข้าจะถูกแต่งไปเป็นชายารอง กลัวว่าข้าจะไปแย่งตำแหน่งสำคัญของเจ้าสินะ น่าสงสาร” ลู่หลินเบ้ปากทำน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง

“เจ้า!!” ฟู่เหลียนอวี่ความโกรธพุ่งปรี้ด นางปราดเข้ามาหาลู่หลินแล้วยกฝ่ามือเตรียมจะฟาดลงบนใบหน้างาม แต่ว่าลู่หลินก็จับแขนของนางเอาไว้เสียก่อน จากนั้น

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! กรี๊ดดด! ฟู่เหลียนอวี่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจากแรงตบของลู่หลิน ท่านหญิงที่เห็นเช่นนั้นก็ปราดเข้ามาอีกคน แต่ว่า

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ลู่อันที่รอจังหวะนั้นอยู่แล้ว จึงกระชากแขนของท่านหญิง จากนั้นก็ยกมือตบซ้ายขวาไม่ยั้ง “ข้าขอเอาคืนที่ครั้งนั้นท่านตบข้า” ลู่อันเอ่ยขึ้นมาอย่างสะใจ

“พวกเจ้ายืนอยู่ทำไม! ไปจัดการพวกนางสิ” ท่านหญิงรีบเอ่ยสั่งคนของตนอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อความโกรธเข้าครอบงำ ยามนี้จึงหลงลืมไปว่าตนยืนอยู่บนถนนที่มีผู้คนพลุ่กพล่านเดินผ่านไปผ่านมา และตอนนี้ทุกคนก็ยืนมุงดูอยู่เป็นจำนวนมาก

 คนของท่านหญิงยังไม่มีใครกล้าขยับตัว มีใครบ้างไม่รู้ว่าตระกูลลู่มีป้ายทอง หากลงมือมีสิทธิ์หัวหลุดจากบ่าได้ เพราะฉะนั้นอย่าเสี่ยงดีกว่า ลู่หลิน ลู่อัน ลู่เจิน ก้าวออกมายืนเรียงกันอย่างมาดมั่น ก่อนลู่หลินจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ข้าจะบอกให้คุณหนูตระกูลฟู่ให้จดจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ อย่าดูถูกและด้อยค่าผู้อื่นเพียงเพราะเขาเป็นคนธรรมดาไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ คุณค่าของคนไม่ได้อยู่ที่ฐานะเพราะทุกคนเลือกเกิดไม่ได้ เกิดมาเป็นคนดีนั่นถึงจะถือว่าเป็นคนสูงส่งจริง ๆ”

เยี่ยม!! กล่าวได้ดี! เสียงร้องออกมาอย่างชื่นชมของผู้คนที่ยืนดูและเสียงปรบมือดังสนั่น คำพูดของคุณหนูสี่กล่าวได้ซาบซึ้งกินใจและน่าประทับใจมาก ฟู่เหลียนอวี่อับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวารีบสะบัดชายเสื้อเดินไปขึ้นรถม้าด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ก่อนที่ฟู่เหลียนอวี่จะรีบก้าวตามขึ้นไป

เมื่อขึ้นมาอยู่บนรถม้าท่านหญิงฟู่เหลียนฮวากับฟู่เหลียนอวี่ก็ส่งยิ้มให้กันอย่างสะใจ การแสดงของพวกนางจบลงแล้ว ยอมเจ็บตัวนิดหน่อยแต่ก็ถือว่าคุ้มค่า

“พี่หญิงท่านแน่ใจนะว่ายาพิษนี้จะไม่มีใครตรวจพบ?”

“แน่ใจสิเพราะองค์หญิงแคว้นเจินให้ข้ามาด้วยตัวเอง แต่ข้าก็ไม่ได้เชื่อนางเสียทีเดียวหรอกนะ ข้าได้เอายาไปให้หมอเทวดาได้ตรวจดู เขายืนยันกับข้าว่ายาพิษนี้ไม่มีสีไม่มีกลิ่นไม่สามารถตรวจพบได้อย่างแน่นอน แล้วท่านหมอเทวดายังบอกอีกว่า ยาพิษชนิดนี้หายสาบสูญไปนานมากแล้ว ไม่อยากเชื่อว่าจะเห็นมันกลับมาอีก”

ฟู่เหลียนอวี่รับฟังอย่างพอใจ “พิษนิทรา” นางยิ้มเยาะอย่างสะใจ ในจังหวะที่ลู่หลินตบหน้า นางก็แอบโปรยยาพิษใส่ลู่หลินเต็ม ๆ และในจังหวะที่ลู่อันตบหน้าท่านหญิง ฟู่เหลียนฮวาก็โปรยยาพิษใส่ลู่อันด้วยเช่นกัน ยานี้จะยังไม่มีผลจนกว่าพวกนางจะนอนหลับ พอพวกนางหลับยาพิษก็จะออกฤทธิ์ โดยไม่มีอาการใด ๆ ให้เห็น พวกนางจะค่อย ๆ หลับลึกและสิ้นลมหายใจไปในที่สุด