ตอนที่43 ถูกลอบสังหารอีกครั้ง

หลังจากรับประทานมื้อค่ำกับทุกคนในตระกูลลู่ องค์รัชทายาทก็เริ่มเปลี่ยนความคิดไปโดยสิ้นเชิง ยามนี้เขารู้สึกผ่อนคลายและรู้สึกได้ถึงความอิสระ ทุกคนพูดคุยเป็นกันเองและหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งเขาแทบจะหาไม่ได้ในวังหลวง 

ลู่หลินที่ก่อนหน้าเสียอาการตอนนี้ไม่มีแล้ว เพราะพอได้เริ่มพูดคุยสนทนากับเขา ความมั่นใจในแบบฉบับสาวยุคใหม่ก็กลับมา เขาเองก็ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีกับลู่หลิน เพราะเป็นนางที่ชวนเขาพูดคุยเพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลายและจะได้สนิทกันมากขึ้น

“เป็นอย่างไรเพคะที่นี่แตกต่างจากที่พระองค์เคยพบเห็นหรือไม่?” ลู่หลินเอ่ยถามรัชทายาทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นาง

“แตกต่างมากข้ารู้สึกว่าที่นี่ข้าเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น เจ้าคงไม่ว่าอะไรหากข้าจะแวะมาบ่อย ๆ”

“หากพระองค์ไม่แวะบ่อย ๆ หม่อมฉันคงต้องถอนหมั้น เพราะดอกไม้ที่หม่อมฉันปลูกเอาไว้ในใจต้องการแสงแดดทุกวันและพระองค์ก็คือแสงแดดของหม่อมฉัน” ลู่เสียนได้ยินก็กลอกตามองบน เพ้อเกินไปลู่หลินไม่ไหว รัชทายาทใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย นางเกี้ยวเขาต่อหน้าทุกคนเช่นนี้เลยหรือ บุตรสาวตระกูลทุกคนแลดูมีความมั่นใจ

“ท่านพ่อพรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปที่ไร่ชา ลู่อัน ลู่เจิน ลู่หลิน พวกเจ้าสามคนแวะไปตรวจกิจการ ฝากดูโรงเตี๊ยมที่ซ่อมแซมว่าไปถึงไหนแล้ว เห็นมีคนแจ้งมาว่าคนงานทยอยลาออก ท่านอ๋องหม่อมฉันต้องการคนทำงานสัก10คนเพคะ”ลู่เสียนสั่งงานพวกนางก่อนจะหันมาเอ่ยกับเขา

“เจ้าจะเอาไปทำอะไร?”

“ก็พวกเขาทยอยลาออกอย่างผิดปกติ หม่อมฉันอยากให้คนคอยสะกดรอยตามพวกเขาเพคะ ก่อนหน้านี้กิจการโรงเตี๊ยมขาดทุนทุกเดือน หม่อมฉันไปตรวจดูก็พบว่า มีการยักยอกและโกงบัญชี ไม่นานหลังจากนั้นก็เกิดไฟไหม้สี่แห่ง หม่อมฉันเชื่อว่าต้องมีใครส่งพวกเขามาทำงาน จากนั้นก็คอยยักยอกเงินและวางเพลิง” 

“คุณหนูใหญ่ไม่ต้องกังวล ยามนี้คนของพวกข้าในค่ายพยัคย์อินทรีจะมาถึงในไม่ช้า ในระหว่างที่ท่านไปที่ไร่ชากับท่านอ๋อง ข้าและรองแม่ทัพจะช่วยกันดูแลที่นี่อย่างเต็มที่” เจียวลู่เอ่ยขึ้น

เขาได้ปรึกษาหารือกับเหว่ยอ๋อง รองแม่ทัพฉือและท่านลู่เฉิง ถึงการเตรียมรับมือกับคนไม่ประสงค์ดีและไหนจะตามสืบเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ว่าใครที่เป็นคนอยู่เบื้องหลัง การวางเพลิงและการลอบสังหาร พวกเขาจึงได้เรียกหน่วยงานพิเศษ ที่เรียกว่าหน่วยพยัคย์อินทรี ให้เข้ามาช่วยดูแลความปลอดภัยและสืบหาความจริง ในเมื่อได้มาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ก็ต้องช่วยเหลือกันอย่างสุดความสามารถ 

ลู่เสียนมองพวกเขาสามคนอย่างซาบซึ้งใจ อย่างน้อยยามมีปัญหาก็ยังมีคนอยู่เคียงข้าง พอเห็นเช่นนี้นางก็พร้อมจะลุยอย่างไม่หวาดกลัวอะไรอีกแล้ว

“ท่าเช่นนั้นวันนี้ฤกษ์งามยามดี ทุกคนมาอยู่กันอย่างพร้อมเพรียงและเป็นดั่งคนในครอบครัวตระกูลลู่ ข้าได้ทำน้ำดื่มชนิดพิเศษเพื่อให้ทุกคนได้ดื่ม เรียกว่าน้ำกระเจี๊ยบ สีแดงสดใสดื่มแล้วจะรู้สึกสดชื่นแข็งแรง พี่ผิงอันข้ารบกวนไปยกมาทีเจ้าค่ะ”

“เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่”

ที่จริงน้ำที่นางทำคือน้ำกระเจี๊ยบผสมเลือดของนางลงไป นางไม่รู้ว่าเลือดของนางมีประโยชน์อะไรบ้างรู้เพียงแค่ว่ามันพิเศษมาก นางจึงคิดว่าหากให้ทุกคนดื่มเอาไว้ก็น่าจะดี ในยามคับขันตอนนั้นในหัวของนางเหมือนมีคนบอกว่า “จงใช้เลือดของเจ้าเยียวยาทุกคน” พอนางให้เลือดทุกคน หลังจากนั้นก็ดูเหมือนทุกคนจะแข็งแรงขึ้น นางจะคิดต้มน้ำกระเจี๊ยบหมอใหญ่ให้ทุกคนดื่ม นางไม่คิดจะอธิบายสิ่งใด เพราะบางอย่างรู้เรื่องมากไปใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี

เมื่อผิงอันยกหม้อที่ใช้ต้มน้ำกระเจี๊ยบเข้ามา ลู่เสียนก็เริ่มตักใส่ถ้วยชาให้กับทุกคน 

“พี่หญิงอร่อยมากเจ้าค่ะ” ลู่อันเอ่ยชมอย่างพอใจ

“อร่อยก็ดื่มเยอะ ๆ ข้าต้มไว้เยอะ พี่ผิงอันนำไปแบ่งให้บ่าวในจวนดื่มด้วยเจ้าค่ะ

“เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่” ลู่เสียนมองทุกคนดื่มอย่างพอใจ สวรรค์โปรดช่วยคุ้มครองทุกคนให้ปลอดภัย

วันต่อมาลู่เสียนก็เดินทางมาถึงไร่ชาในยามใกล้เที่ยง รอบนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนางและเหว่ยอ๋องจึงเดินทางอย่างราบรื่น เมื่อมาถึงนางก็ไม่รอช้าที่จะรีบออกไปสำรวจไร่ชาในทันที พื้นที่ไร่ชาหลายร้อยไร่ มีคนงานอยู่20ครอบครัว แต่ละครอบครัวดูแลไร่ชาครอบครัวละ 20ไร่ 

“ท่านลุงใครเป็นคนให้ไปแจ้งให้ข้ามาดูต้นชาหรือเจ้าค่ะ?” เมื่อลงจากรถม้าลู่เสียนก็เดินไปหาลุงท่านหนึ่ง ที่ดูแลไร่ชาลำดับที่หนึ่ง เมื่อเขาหันมาเห็นลู่เสียนก็ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

“โอ้คุณหนูใหญ่ท่านมาได้อย่างไร? ใบชามีปัญหาหรือขอรับ?” ลู่เสียนถอนใจออกมา

“มีคนไปแจ้งที่จวนบอกต้นชามีปัญหา อยู่ ๆ ก็แห้งเหี่ยวและตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ ให้ข้ามาดูด้วยต้นเองเจ้าค่ะ” ชายวัยกลางคนรับฟังก่อนจะครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยออกมา

“คุณหนูใหญ่ลุงไม่เคยได้ยินข่าวนี้เลยขอรับ ไม่ทราบว่าใครไปแจ้ง ปกติหากมีปัญหาอะไรก็จะพูดคุยกันตลอดขอรับ แต่ว่าเรื่องนี้ไม่มีนะขอรับ”

พอได้รับฟังนางก็เข้าใจได้ในทันที แผนล่อเสือออกจากถ้ำ เพื่อจะกำจัดนางเเละเหว่ยอ๋อง ถึงกับวางวางแผนให้คนไปแจ้งเรื่องเท็จ เจ้าพวกคนชั่ว! ข้าจะเอาคืนพวกเจ้าอย่างสาสมอย่างแน่นอน

“ถ้าเช่นนั้นข้ากลับก่อนนะเจ้าค่ะ”

“เดินทางปลอดภัยขอรับ”

ลู่เสียนรีบคว้ามือเขามากุมเอาไว้ ก่อนจะรีบพาก้าวขึ้นรถม้าด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เหว่ยอ๋องรีบดึงนางมากอดพร้อมลูบหลังให้นางเบา ๆ เพื่อให้นางคลายโทสะลง “ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ต้องสืบได้ในไม่ช้า” เขาเอ่ยขึ้นเพื่อให้นางคลายใจ ลู่เสียนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะคลายโทสะลง

รถม้ายังคงแล่นไปบนถนนที่ขรุขระดังกึกกัก ผ่านไปราวครึ่งชั่วยามที่รถม้าเดินทางมาถึงถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้รกครึ้มบรรยากาศเงียบสงัด รอบนี้ลู่เสียนและเหว่ยอ๋องระมัดระวังตัวเป็นอย่างดี และองครักษ์ที่พามาก็ยังเป็นชุดเดิม แผลของพวกเขาหายดีอย่างน่าเหลือเชื่อเลือดของนางพิเศษมากจริง ๆ

ฟิ้ววววว!!

ลูกธนูหลายสิบดอกพุ่งออกมาจากสองฝั่งทางที่เป็นป่ารกทึบ ลู่เสียนในเมื่อเตรียมตัวมาอย่างดี รอบนี้จึงพร้อมจะโต้กลับอย่างไม่รีรอ ลู่เสียนยกมือขึ้นมาแล้ววาดเป็นวงกลม ลูกธนูที่ถูกยิงเข้ามาในรัศมีที่แสงสีทองจะลอยค้างอยู่กลางอากาศ เหว่ยอ๋องมองอย่างสนใจ นี่มันวิชาอะไรกันน่าสนใจดี

“วันนี้จับเป็นห้ามให้พวกเขาฆ่าตัวตายเด็ดขาด!” ลู่เสียนเอ่ยบอกอย่างแข็งกร้าวรังสีอำมหิตเริ่มแผ่กระจายออกมารอบ ๆ ตัวนาง

“ขอรับคุณหนูใหญ่”