ตอนที่54 ขอความช่วยเหลือ

แคว้นเจิน

ณ ท้องพระโรงยามนี้เหล่าขุนนางต่างเข้าประชุมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อทางแคว้นเจินได้รับสาสน์จากแคว้นโจวว่า “ขอยุติสัญญาสงบศึกเพราะทางแคว้นเจินได้ละเมิดข้อตกลง ด้วยการส่งนักฆ่าจำนวน100คนมาสังหารเหว่ยอ๋องที่ชายแดน”

“ฝ่าบาทเหตุใดถึงมีนักฆ่าไปสังหารเหว่ยอ๋องที่ชายแดนได้ละพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้กระหม่อมและเหล่าขุนนางไม่มีใครรู้หรือว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด” แม่ทัพแคว้นเจินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“นั่นสิพ่ะย่ะค่ะอาจเป็นแคว้นโจวที่ต้องการใส่ร้ายแคว้นเจิน เพื่อที่จะยกเลิกสัญญาก็อาจเป็นได้พ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายกลาโหมเอ่ยขึ้นอย่างวิเคราะห์ ฮ่องเต้ถอนใจออกมาเรื่องนี้เขากำลังให้คนไปสืบความจริงแล้ว คงต้องรอคนมารายงานเขาคิดว่าคงกลับมาในไม่ช้า

“ขออนุญาตรายงานพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้ามา”

“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมเดินทางไปที่ชายแดน ท่านอ๋องและพระชายายังคงเก็บศพเอาไว้เพื่อเป็นหลักฐาน ให้ทางแคว้นเจินไปตรวจสอบ หลังจากตรวจสอบผู้เสียชีวิตห้าในหนึ่งร้อยคน แน่ชัดว่าเป็นคนของแคว้นเจินและหนึ่งในห้าคน เอ่อ….เป็นคนขององค์หญิงไป๋อวี่พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ!!” ฮ่องเต้ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ คราวนี้ทั้งท้องพระโรงถึงกับแตกฮือเหมือนผึ้งแตกรัง เหล่าขุนนางในยามนี้ต่างมีหลากหลายอารมณ์ ตกใจระคนโกรธขึ้งจนไม่รู้ว่าจะพูดออกมาอย่างไรดี หากเป็นเช่นนี้ก็แน่ชัดแล้วว่า องค์หญิงคือคนอยู่เบื้องหลัง สตรีชั่วผู้นี้สร้างหายนะมาให้แคว้นเจินอย่างใหญ่หลวง

“รายงานพ่ะย่ะค่ะ”เสียงขององครักษ์สายลับอีกผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น เพื่อรายงานข่าวที่ไปสืบมาต่อองค์เหนือหัว เมื่อเหล่าขุนนางได้ยินองครักษ์เข้ามารายงาน ใจก็เต้นแรงราวกับกลองรบ ลุ้นระทึกว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงอันใดอีกหรือไม่ 

“ว่ามา”

“ฝ่าบาทท่านปรมจารย์แพทย์ได้มาสารภาพว่า เขาร่วมมือกับองค์หญิงปล่อยโรคระบาดที่ชายแดนแคว้นโจว และที่เมืองหลวงของแคว้นโจว แต่ว่าเกิดการผิดพลาดโรคระบาดได้แพร่ไปทั่ว ยามนี้ผู้คนของแคว้นเจินก็เริ่มล้มป่วย รวมทั้งตัวท่านปรมาจารย์ก็ติดโรคนี้ด้วย คาดว่าอีกในไม่ช้าคงจะแพร่ไปทั่วทั้งเมืองพ่ะย่ะค่ะ”

“อะไรนะ!!” ฮ่องเต้หน้าซีดเผือดตกใจแทบสิ้นสติ เหล่าขุนนางในท้องพระโรงหน้าซีดเผือดไม่ต่างกัน องค์หญิงท่านมันตัวอัปมงคล ท่านทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร แคว้นโจวคงจะยกกองทัพมาถล่มแคว้นเจินไม่ให้เหลือซากแน่แล้ว

“ฝ่าบาท!! แย่แล้วฝ่าบาท” ขันทีหน้าห้ององค์หญิงรีบวิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามารายงาน

“ฝ่าบาทยามนี้องค์หญิงล้มป่วยไข้ขึ้นสูง ท่านหมอเองก็จนปัญญาจะรักษาพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ฮ่องเต้ก็ถึงกับทรุดหมดสติไปทันทีเพราะรับรู้เรื่องที่ทำให้ตกใจมากเกินไป เหล่าขุนนางในท้องพระโรงยามนี้ ตื่นตระหนกกันอย่างหนักกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น หมอหลวงรีบตรงเข้าไปตรวจพระอาการของฮ่องเต้อย่างเร่งด่วน

แคว้นโจว

ยามนี้ได้รับสาส์นจากแคว้นเป่ย ขอยกเลิกสัญญาสงบศึกชั่วคราวเพื่อเปลี่ยนเป็นสัญญาพันธมิตรที่ดีต่อกันและจะไม่คิดทำสงครามอีก สร้างความพอใจให้กับฮ่องเต้เป็นอย่างมาก เป็นเรื่องที่น่ายินดีการทำสงครามไม่มีผลดีกับใครทั้งนั้น มีแต่การสูญเสียราษฎรได้รับความเดือดร้อน เขาคงต้องเขียนสาส์นตอบรับกลับไปว่า ทางแคว้นโจวมีความยินดีกับข่าวนี้เป็นอย่างยิ่ง และยินดีลงนามเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันตลอดไป

แคว้นฉิน

ยามนี้ได้รับผลกระทบจากโรคระบาดเช่นเดียวกัน ผู้คนเริ่มล้มป่วยจากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสามเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่าตกใจ บรรดาหมอต้องออกมาขอความช่วยเหลือจากหมอหลวง เพราะวิกฤตโรคระบาดครั้งนี้ดูเหมือนจะรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ ฮ่องเต้จึงเรียกประชุมขุนนางอย่างเร่งด่วน 

“ทูลฝ่าบาทหน่วยข่าวสารส่งมาบอกว่า ยามนี้แต่ละแคว้นเจอปัญหาโรคระบาดกันถ้วนหน้า แต่แคว้นที่จัดการและแก้ปัญหาได้ดีคือแคว้นโจว หน่วยข่าวยังบอกอีกว่าเป็นคุณหนูตระกูลลู่ ที่ได้ออกมาทำการช่วยเหลือผู้คนจากโรคระบาด และดูเหมือนจะควบคุมโรคได้อีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

จะเป็นไปได้อย่างไร พวกนางมีความสามารถเก่งกว่าหมออีกหรือ “แล้วทางแคว้นเราจัดการโรคระบาดได้หรือไม่?”

“ทูลฝ่าบาทเอ่อ..เรื่องนี้ทางท่านหมอก็จนปัญญาเพราะโรคระบาดติดต่อกันรวดเร็วมาก และหมอก็เหมือนจะไม่เพียงพอต่อผู้ป่วย ตั้งแต่มีโรคระบาดก็มีคนเสียชีวิตไปแล้ว20รายพ่ะย่ะค่ะ”

“อะไรนะ! รีบให้ทางราชสำนักประกาศ ปิดพระราชวังชั่วคราวห้ามคนเข้าออก”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แคว้นฉินถึงกับกุมขมับ เขาจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดี หรือว่าเขาจะส่งสาส์นไปขอความช่วยเหลือจากแคว้นโจว แต่ว่าจู่ ๆ ไปขอความช่วยเหลือมันก็ยังไง ๆ อยู่ เพราะถึงแม้จะลงนามยุติสงครามชั่วคราว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นก็ไม่ได้ดีมากถึงขั้นสามารถไปขอความช่วยเหลือได้ แล้วเขาจะทำอย่างไรดี จะทนเห็นราษฎรล้มตายจากโรคระบาดนี้หรือ

“เสด็จพ่อลองส่งสาส์นไปขอความช่วยเหลือจากแคว้นโจวดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”องค์ชายฉินหย่งเล่อเสนอขึ้นมาซึ่งก็ตรงกับใจพอดี

เหล่าขุนนางได้ยินก็เริ่มครุ่นคิด หากต้องไปขอความช่วยเหลือจากแคว้นโจว แล้วทางฝ่ายนั้นจะยอมช่วยเหลือหรือ ในเมื่อแคว้นฉินเป็นฝ่ายบุกโจมตีแคว้นโจวมาโดยตลอด จนมาล่าสุดสู้ไม่ไหวจนต้องขอสงบศึกชั่วคราวเป็นเวลาเจ็ดปี พวกเขาถอนใจออกมาอย่างหนักใจ ความสัมพันธ์ของทั้งสองแคว้นไม่ได้ดีงาม หากต้องขอความช่วยเหลือจริง ๆ ก็คงต้องหาสิ่งใดไปแลกเปลี่ยน

“รายงานพ่ะย่ะค่ะแหล่งข่าวแจ้งมาว่า แคว้นเป่ยส่งสาส์นไปที่แคว้นโจว เพื่อขอยกเลิกสัญญาสงบศึกเป็นสัญญาพันธมิตรที่ดีต่อกันและจะไม่คิดทำสงครามตลอดไป”

เมื่อฮ่องเต้ได้ฟังก็เริ่มครุ่นคิดวิธีนี้ก็ดีเหมือนกัน แต่ว่าจะขอให้ช่วยเฉย ๆ ก็คงไม่ได้ หรือว่าจะให้องค์หญิงไปแต่งกับองค์รัชทายาทเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ วิธีนี้ก็ไม่เลวขอยกเลิกสัญญาสงบศึกชั่วคราวเปลี่ยนเป็นลงนามเป็นพันธมิตร แล้วให้องค์หญิงแต่งออกไปเพื่อยืนยันเจตนารมณ์อย่างจริงใจ

“ส่งสาส์นไปขอเปลี่ยนเป็นพันธมิตรแล้วให้องค์หญิงแต่งเชื่อมสัมพันธ์ ทุกคนมีความคิดเห็นเช่นไร?” สายลับที่มารายงานข่าวถึงกับตกใจรีบเอ่ยออกมาทันที

“ทูลฝ่าบาท เหว่ยอ๋องหมั้นหมายกับคุณหนูใหญ่ องค์รัชทายาทได้หมั้นหมายกับคุณหนูสี่ตระกูลลู่ หากให้องค์หญิงแต่งเชื่อมความสัมพันธ์ อาจจะสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับตระกูลลู่ไม่น้อยทีเดียว อีกอย่างฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับตระกูลลู่มากเป็นพิเศษ ยิ่งมามีสถานการณ์โรคระบาด เป็นคุณหนูตระกูลลู่ออกมาทำการรักษาช่วยเหลือผู้คน ฮ่องเต้ก็ยิ่งเกรงใจตระกูลลู่มากขึ้นอีกหลายเท่าตัว"

“อีกอย่างแหล่งข่าวแจ้งมาว่า หลายวันก่อนมีคนร้ายร่วม100คน บุกเข้าไปจะทำร้ายเหว่ยอ๋องแต่เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ จัดการคนร้าย100คนเพียงคนเดียวในชั่วพริบตา และข่าวยังมีมาอีกว่าคุณหนูสี่ฝีมือก็ไม่ธรรมดาไม่ต่างจากคุณหนูใหญ่ กระหม่อมคิดว่าอย่าสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับตระกูลลู่จะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

“พวกนางเป็นวรยุทธ!!” ทุกคนรับฟังด้วยอาการอึ้งจนพูดไม่ออก พวกนางเป็นวรยุทธและมีวิชาแพทย์ แคว้นโจวช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ มีสตรีที่เก่งกาจมากความสามารถถึงสองคนช่างน่าอิจฉาเสียจริง 

“เสด็จพ่อข้าคิดว่าใช้วิธีให้ค่าตอบแทนน่าจะดีที่สุด แล้วก็ขอเปลี่ยนสัญญาเป็นพันธมิตร ทุกคนคิดเห็นเช่นไร?”

“พวกกระหม่อมเห็นด้วยกับองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นก็เอาตามนี้” ฮ่องเต้รีบสั่งปิดประชุม จากนั้นเขาก็กลับเข้ามานั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องทรงอักษรอีกครั้ง ไม่รู้ว่าแคว้นโจวจะยอมช่วยเหลือหรือไม่ แต่อย่างไรก็ต้องลองดูก่อนเพราะชีวิตของราษฎรสำคัญที่สุด แต่จะว่าไปเลิกทำสงครามก็ดีเหมือนกัน รบรากันมาหลายสิบปี แคว้นฉินก็ยังไม่สามารถเอาชนะแคว้นโจวได้เลยสักครั้ง ต้องขอบคุณโรคระบาดหรือไม่ ที่จะทำให้สองแคว้นหันมาเป็นมิตรและเลิกเป็นศัตรูต่อกัน ได้แต่หวังว่าแคว้นโจวจะรับข้อเสนอที่เขายื่นให้ และไม่คิดโกรธเคืองเรื่องที่ผ่านมา