ออกเดินทาง ตอนต้น

เมื่อรถม้าเดินทางมาถึงจวนตระกูลฉี ร่างสูงใหญ่ก็กระโดดลงมาก่อน เขายืนรอช่วยเหลือสตรีในรถม้าอย่างใจจดใจจ่อ และครั้งนี้ก็ไม่ผิดไปจากที่คาดการณ์

“ข้าลงเองได้เจ้าค่ะ รถม้าไม่ได้สูงขนาดนั้น”

น้ำเสียงแผ่วเบาดังขึ้นชิดแผงอกหนั่นแน่น เพราะถูกวงแขนแกร่งตวัดรัดแล้วอุ้มลงจากรถม้าโดยไม่ทันตั้งตัว

“ใช่เจ้าค่ะ รถม้าไม่ได้สูงเลยสักนิด ข้าขาสั้นกว่าพี่สาวยังกระโดดลงเองอย่าง่ายดาย” เสียงเล็ก ๆ ของสตรีอีกคนดังขึ้นทางด้านหลัง

“พี่สาวเจ้าเพิ่งหายป่วย ต้องระวังไม่ให้ศีรษะกระทบกระเทือนเพิ่ม เจ้าไม่รู้เลยหรือ”

“อ่า…ข้าขออภัยเจ้าค่ะที่ไม่ทันคิดถึงเรื่องนั้น คงต้องรบกวนใต้เท้าพาพี่สาวไปส่งถึงเรือนนอน”

คนพูดแค่อยากกลั่นแกล้งบุรุษหน้าเคร่งเครียด ทว่าเขากลับอุ้มร่างนุ่มนิ่มเดินนำหน้าเข้าไปข้างในจวนอย่างหน้าตาเฉย

“นี่ท่าน!”

ฉีเฟยเฟิ่งพูดค้างไว้เพียงเท่านั้น สองขารีบก้าวเดินตามร่างสูงใหญ่ไปให้ทัน

“ข้าเดินเองได้เจ้าค่ะ ศีรษะหายดีแล้วไม่ได้กระทบกระเทือนส่วนไหนเลย”

ฉีเหม่ยหลันจ้องตาคนที่กำลังอุ้มนางอย่างโกรธเคือง ขนาดเดินผ่านบ่าวไพร่ในจวนหลายต่อหลายคน เขายังไม่รีบวางนางลงอีก

“วันนั้นข้าขอโทษ”

การที่ได้เอ่ยคำ ๆ นี้ออกไป คล้ายกับกำลังยกภูเขาออกจากอกอย่างไรอย่างนั้น

“วันไหนเจ้าคะ ใต้เท้าอยากขอโทษข้าวันไหนกันแน่”

“เรียกเสียห่างเหิน”

ใบหน้าที่มักจะเคร่งขรึมอยู่ตลอด ผ่อนคลายลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขารู้สึกสบายใจจนเกือบส่งยิ้มให้คนในอ้อมแขน

“ท่านเป็นคนให้ข้าเรียกเช่นนี้เอง จำไม่ได้เลยหรือ”

น้ำเสียงเล็ก ๆ ตวัดหางเสียงด้วยอารมณ์คุกรุ่น

เมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาทต่อหน้าผู้ใหญ่ ดวงหน้าเรียวจึงก้มหน้าลงเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะคารม

“อยากเรียกอย่างไรก็เรียกไปเถิด ส่วนเรื่องขอโทษข้าขอโทษทุกวันที่ทำให้เจ้าไม่สบายใจ โดยเฉพาะวันที่เจ้าบาดเจ็บ”

“วางข้าลงเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวท่านแม่มาเห็นข้าจะโดนดุ”

ฉีเหม่ยหลันไม่ได้กล่าวถึงเรื่องการขอโทษขอโพยอันใดอีก คนไม่รักหาใช่ความผิดแต่อย่างใด สำหรับคนที่ถูกเพิกเฉยต้องหาทางจัดการกับความรู้สึกของตนเองให้ดี

“ท่านแม่? ดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่”

“สักพักแล้วเจ้าค่ะ”

นางตอบเพียงสั้น ๆ ไม่ได้อธิบายให้คนถามเข้าใจเรื่องราว

ซ่งจือหานเห็นท่าทีเมินเฉยเลยไม่ได้ซักถามต่อ แต่เขายังคงอุ้มร่างนุ่มนิ่มเพื่อพาไปส่งยังที่หมายตามตั้งใจ

“เดินอีกประเดี๋ยวก็ถึงหน้าเรือนเจ้าแล้ว มัวแต่หาที่วางเกรงจะเสียเวลาเปล่า ๆ”

สองขาก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงไปยังเรือนขนาดกลาง ซึ่งอยู่ติดกับกำแพงจวนของเขา

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

เมื่อถูกปล่อยให้ยืนด้วยตนเอง ศีรษะทุยจึงก้มลงคำนับขอบคุณตามมารยาท สองขาก้าวถอยหลังเตรียมขยับออกห่างเพื่อกลับเรือนนอนของตน

“อีกสามวันข้าจะมารับที่หน้าจวน” น้ำเสียงของผู้มาเยือนกล่าวไล่หลังคนที่กำลังเดินถอยห่างออกไป

“มารับ?”

“เจ้าสองพี่น้องต้องออกเดินทางด้วยรถม้าคันเดียวกับข้า เมื่อเช้าบิดาของเจ้าให้ม้าเร็วมาแจ้งที่จวน เส้นทางไปเมืองถังค่อนข้างคดเคี้ยวและเต็มไปด้วยหุบเหว หากเดินทางไปกันเองบิดาของเจ้าเกรงว่าจะมีอันตราย”

“แต่ข้าออกเดินทางพร้อมคนอื่น ๆ อีกหลายจวนนะเจ้าคะ มีเพื่อนร่วมทางมากมายคงไม่มีสิ่งใดต้องเป็นกังวล”

ดวงหน้าหวานหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่นางอยากถอยห่าง ทว่ายิ่งถอยห่างกลับยิ่งเจอหน้าเสียอย่างนั้น

“บิดาเจ้าเป็นห่วง หรือจะให้ข้าส่งม้าเร็วไปแจ้งว่าพวกเจ้าไม่ยินยอมไปพร้อมข้า จะได้รออยู่ที่จวนจนกว่างานก่อสร้างแล้วเสร็จ พวกเจ้าไม่ไปคนในโรงครัวก็ไม่ได้ขาดแคลน”

คิ้วเข้มยกขึ้นอย่างยียวน อีกทั้งยังกล่าวถึงทางเลือกอันแสนสบายกาย ไม่ต้องเดินทางรอนแรมกลางป่าเขา

“ตกลงเจ้าค่ะ ข้ากับน้องจะออกเดินทางด้วยรถม้าคันเดียวกับท่าน”

อดทนเจอหน้าเพียงไม่กี่วัน เพื่อแลกกับการเข้าไปอยู่คอยช่วยเหลือบิดาให้ปลอดภัยจากการก่อสร้าง นางถือว่าเรื่องอื่นสามารถปล่อยผ่านได้โดยง่าย

“ข้าจะเอารถม้าไปสี่คัน สองคันสำหรับคนนั่งอีกสองคันสำหรับขนเสบียงอาหารและของใช้ พวกเราจะออกเดินทางกันแต่เช้ามืด จะได้ไม่เบียดเสียดแออัดกับขบวนของจวนอื่น”

“เช่นนั้นข้าขอนั่งกับน้องสาวนะเจ้าคะ ท่านจะได้นั่งคนเดียวเป็นส่วนตัวไปตลอดทาง”

ดวงตากลมโตมีประกายแห่งความหวังขึ้นมาทันที ทว่าเวลาต่อมาก็มอดดับลงดังเดิม

“เจ้าไม่พาสาวใช้ไปด้วยหรือ ราชสำนักอนุญาตให้พาสาวใช้ไปด้วยจวนละหนึ่งคน เท่ากับว่าพวกเจ้าต้องนั่งเบียดกันถึงสามคน รถม้าคันนั้นไม่ได้ใหญ่โตเท่าคันที่ข้าใช้ประจำ”

เรื่องจริงทั้งนั้นที่เขาบอกกล่าวออกไป การเดินทางท่ามกลางป่าเขาสตรีต้องเข้าไปนั่งในรถม้าจึงจะปลอดภัยกันทุกคน ส่วนผู้คุ้มกันทำหน้าที่บังคับรถม้าและขี่ม้าตามมา

“ข้าจะถามเฟยเฟิ่งก่อนว่านาง…”

“เฟยเฟิ่งเป็นน้องสาว สมควรให้นั่งกับญาติผู้ใหญ่แทนพี่สาวหรือ” 

เขาแค่กล่าวถึงตามความเหมาะสม ไม่ได้จงใจกลั่นแกล้งเด็กเลยแม้แต่น้อย

“ข้านั่งกับใต้เท้าก็ได้เจ้าค่ะ”

“อืม ไม่ต้องเอาของไปเยอะเกินความจำเป็น หากขาดเหลือค่อยให้คนของข้าออกมาซื้อในตัวเมืองถัง”

สถานที่ก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองถังสักเท่าไหร่ นับว่าไม่ได้ลำบากเรื่องข้าวของเครื่องใช้ และวัตถุดิบในการปรุงอาหาร

“เจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำกล่าวที่ล้วนแล้วแต่จำเป็นให้นางกับเขานั่งด้วยกันเพียงสองคน ฉีเหม่ยหลันจึงยอมรับโดยง่าย

อีกทั้งรถม้าคันนั้นใหญ่โตกว่ารถม้าทั่ว ๆ ไป นั่งสองคนก็ไม่ได้เบียดเสียดกัน คงเหลือพื้นที่แบ่งแยกเพื่อความเป็นส่วนตัวอยู่บ้าง

เมื่อจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมกริบก็ไม่พบความผิดปกติใด จึงเข้าใจว่าเขาจำเป็นต้องนั่งไปกับนางเช่นเดียวกัน

สามวันต่อมาถึงคราต้องออกเดินทาง ฉีเหม่ยหลันกับฉีเฟยเฟิ่งและผู้ติดตามอีกห้าคน ออกมายืนรอขบวนรถม้าจากจวนข้าง ๆ ตั้งแต่เช้ามืด

พวกนางไม่ให้มารดาออกมายืนตากน้ำค้างรอส่ง เพราะร่ำลากันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว