เจอคนน่ารำคาญ ตอนปลาย

ทางด้านคนตระกูลฉีซึ่งมองเห็นคนน่ารำคาญเช่นกัน จึงหันหน้าไปพูดคุยปรึกษากันด้วยท่าทางเคร่งเครียด

“พี่ใหญ่หรือว่าซูชิงโม่จะออกเดินทางพร้อมพวกเรา”

“คงเป็นเช่นนั้น ข้าจะกลับไปเอาผ้าห่มที่รถม้าแล้วมานั่งเบียดกับพวกเจ้า”

ทั้ง ๆ ที่พยายามเข้มแข็งแล้ว แต่เมื่อพบเห็นภาพบาดตาบาดใจในช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่กี่วัน

ความเศร้าซึมที่พยายามเก็บไว้ลึกสุดหัวใจ จึงเผยออกมาให้คนรอบข้างรับรู้

“ไม่เบียดเลยสักนิดเจ้าค่ะ ช่วงกลางวันข้าจะออกไปนั่งข้างผู้คุ้มกันเอง”

เสี่ยวหนิงกอบกุมอุ้งมือนุ่ม ๆ ของคุณหนูใหญ่ ยิ่งเห็นแววตาเศร้าลงยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ

“สูด!!!! รอข้าสักครู่เดี๋ยวข้ากลับมา”

จมูกโด่งรั้นสูดหายใจลึก ๆ เข้าเต็มปอด เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตนเอง

ฉีเหม่ยหลันดูต้นทางจนแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดมองเห็นตน จากนั้นจึงเดินเข้าไปใกล้รถม้าคันใหญ่ ซึ่งจอดหลบสายตาผู้คนตรงบริเวณใกล้กับโขดหิน

ร่างอรชรกระโดดขึ้นไปบนรถม้าด้วยท่วงท่าปราดเปรียวว่องไว แล้วเดินเข้าไปพับเก็บผ้าห่มสีม่วงอ่อนลงห่อผ้าดังเดิม จากนั้นจึงหมุนตัวกลับหลังอย่างรวดเร็ว นางรีบเก็บของแล้วทำท่าจะกลับออกไปทันที

“อ๊ะ!” ใบหน้าเรียวเล็กชนเข้ากับแผงอกของใครบางคน

“จะไปที่ใด”

เสียงทุ้มเอ่ยอยู่เหนือศีรษะหอมกรุ่น เพราะสองร่างยังคงยืนแนบชิดกันอยู่หน้าประตูทางเข้ารถม้า

สักพักคนตัวเล็กก็ถูกดันให้เดินถอยหลังกลับเข้าไปในรถม้า พร้อมกับเสียงลงดานสลักเปิดปิดประตู

“ไปนั่งกับเฟยเฟิ่งเจ้าค่ะ”

“เหตุใดจึงอยากไปนั่งเบียดสองคนนั้น”

“เสี่ยวหนิงจะออกมานั่งกับผู้คุ้มกัน ใต้เท้าจะได้ต้อนรับผู้มาเยือนได้อย่างสะดวก ข้าไม่อยากรบกวน”

“คนเขามาขอความช่วยเหลือข้าย่อมไม่อาจปล่อยผ่าน”

ขณะที่พูดวงแขนแกร่งยังไม่ยอมปล่อยร่างนุ่มนิ่มให้ถอยห่าง เขาดันร่างอวบอิ่มจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับผนังรถม้า

“ข้ารู้เจ้าค่ะ เลยจะไปนั่งกับน้อง ไม่ได้เบียดเสียดกันเลยสักนิด ในรถม้าคันนั้นออกจะกว้างขวาง ข้าก็ตัวเล็ก ๆ แค่นี้จะเรียกว่านั่งเบียดกันได้อย่างไร”

“แต่คนที่ขอความช่วยเหลือย่อมรับสภาพผู้ขออาศัยให้ได้ ไม่ใช่ว่าต้องมานั่งเบียดเจ้าของรถม้า”

ช่วงจังหวะที่กล่าวคำว่าเบียด หัวเข่าของเขาได้แยกขาเรียวออกจากกัน เพื่อจะได้แทรกลำตัวเข้ากึ่งกลางร่างบอบบาง

“ข้ารู้เจ้าค่ะ ข้าไม่อยากทะเลาะกับใครเลยจะไปนั่งรถม้าอีกคัน”

คนโต้แย้งรีบหันหน้าไปทางอื่น เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาโน้มตัวเข้ามาใกล้มากกว่าปกติ

“ข้าหมายถึง ข้าให้ซูชิงโม่กับสาวใช้ไปนั่งรถม้าขนเสบียง ไม่ได้ให้นั่งรถม้าคันนี้”

“เอ่อ…ใต้เท้าถอยออกไปก่อนดีหรือไม่ ข้าหายใจไม่ถนัด”

ท่าทีคุกคามแปลก ๆ ทำให้ใจดวงน้อยเต้นระรัวทั้งตกใจและตื่นเต้นปะปนกัน

“ฉินเซียวสั่งการให้ออกเดินทางได้ ไปบอกรถม้าคันนู้นด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง”

“ขอรับ”

ร่างกำยำถอยออกห่างร่างอวบอิ่มทันทีหลังจากสั่งการผู้ช่วยคนสนิท

ที่เดินเข้าไปใกล้ชิดถึงเพียงนั้น เพราะอยากแสดงให้นางรู้ว่าเหตุใด บุรุษกับสตรีที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด จึงจำเป็นต้องมีช่องว่างระหว่างกัน แต่ที่ผ่านมานางไม่เคยมอบช่องว่างนั้นให้เขาเลย

“อยากนอนต่ออีกหรือไม่”

เมื่อเห็นใบหน้าเรียวงามยังคงบึ้งตึง ซ่งจือหานจึงเอ่ยถามเพื่อลดทอนความตึงเครียด

“ไม่นอนแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะนั่งมองทาง”

“เฝ้ายามให้ข้าด้วยเล่า ข้าจะเอนหลังสักหน่อย อยากงีบจะแย่แต่ต้องอยู่เฝ้ายามให้เด็กนอนกรน”

“นอนกรน!”

น้ำเสียงตกใจเอ่ยแย้งทันที ในทีนี้คนที่ถูกเรียกว่าเด็กย่อมหมายถึงนางอย่างแน่นอน

“อือ ฮึ”

“เด็กคนนั้นไม่ใช่ข้าอย่างแน่นอน ข้านอนไร้เสียงมาแต่ไหนแต่ไร”

“หึ หึ”

จากนั้นบุรุษแขนขายาวก็นอนหลับไปทันที

แขนขาของเขากางออกกว้างเกินความพอดี จังหวะขยับกายต้นขาข้างหนึ่งจึงมาสะกิดโดนตัวคนที่กำลังนั่งเชิดหน้ามองหน้าต่างรถม้า

“นอนกางแขนกางขาขนาดนี้ ไม่เอาขาพาดคอข้าเสียเลยเล่า!”

สิ้นคำกล่าวต้นขาหนัก ๆ ก็พาดตรงลำคอเรียวยาวตามคำกล่าวเชื้อเชิญ

“โอ๊ย! แกล้งกันหรืออย่างไร”

สองมือรีบดันต้นขาบุรุษให้ถอยห่าง ยังดีที่นางมีพลังกายแข็งแรงกว่าแต่ก่อนจึงผลักดันต้นขาหนัก ๆ ออกไปได้ แต่กว่าจะทำสำเร็จก็เล่นเอาเหนื่อยหอบอยู่ไม่น้อย

ดวงตาคู่คมยังคงปิดสนิท มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย แน่นอนว่าฉีเหม่ยหลันมองไม่เห็นอย่างแน่นอน

ส่วนผู้มาขออาศัยร่วมทางทั้งสองคน ยามนี้กำลังนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ในรถม้าขนเสบียงจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวา

รถม้าคันที่สามมีที่ว่างเหลือไว้พอให้คนนั่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่พวกนางจำเป็นต้องตอบรับคำเชิญ เพราะไม่อยากพักค้างในป่าอย่างไร้ประโยชน์

“คุณหนูหายใจสะดวกหรือไม่เจ้าคะ”

สาวใช้หันไปถามคุณหนูผู้มีสีหน้าโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด

“หุบปากไปเถิด ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ”

“คุณหนูตลอดการเดินทางยังมีหวังเจ้าค่ะ สตรีแซ่ฉีนิสัยดุร้ายอย่างไรเสียใต้เท้าซ่งย่อมพึงใจคุณหนูมากกว่า ที่ให้นั่งรถม้าขนเสบียงคงเพราะไม่อยากให้คุณหนูเสื่อมเสียชื่อเสียงกระมัง”

ถึงแม้ในใจจะไม่ได้คิดเช่นนั้น แต่สาวใช้จำเป็นต้องพูดเท็จเพื่อให้คุณหนูของตนมีแรงสู้ต่อ

“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ เมื่อไหร่ที่บุรุษเห็นค่าสตรีย่อมได้รับการเชิดชู การที่ใต้เท้าซ่งถอยห่างออกไป เพราะไม่อยากให้คุณหนูตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน”

“ดีข้าจะได้คิดแผนการขั้นต่อไป เสนาบดีซ่งมาให้ความหวังข้าแล้ว อย่าคิดว่าจะถอยห่างได้ง่าย ๆ”

รอให้นางแสดงความสามารถล้ำเลิศให้เขาประจักษ์ก่อนเถิด เมื่อนั้นเสนาบดีซ่งจือหานจะได้รู้ว่ามีสมบัติล้ำค่าอยู่ในมือ หากไม่รีบไขว่คว้าเอาไว้ย่อมกลายเป็นบุรุษโง่เขลาเบาปัญญา

ยามพลบค่ำมาเยือนรถม้าทั้งสี่คันจากจวนเสนาบดี ได้ตรงเข้ามาจอดตรงจุดพักแรมก่อนที่ดวงตะวันจะลาลับขอบฟ้า

หลังจากกินอาหารมื้อค่ำจนอิ่มหนำ สตรีต้องกลับเข้าไปนอนพักในรถม้าดังเดิม ส่วนบุรุษออกมานั่งเฝ้ายามรอบ ๆ กองไฟขนาดเล็ก ซึ่งก่อไว้พอให้มีแสงสว่างเท่านั้น

“ใต้เท้าคิดอย่างไรขอรับ จึงให้คุณหนูแซ่ซูไปนั่งในรถม้าขนเสบียง”

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง จนไม่สามารถเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจแต่เพียงผู้เดียว

เพราะรถม้าคันที่สองยังเหลือที่ว่างเพียงพอให้สตรีสองคนเข้าไปนั่งรวมกันได้อย่างสบาย ๆ ซึ่งแต่ละคนมีรูปร่างผอมบางกันทั้งนั้น หากจะให้ดีที่สุดคือให้คุณหนูรองตระกูลฉีมานั่งกับคุณหนูใหญ่

“มาขออาศัยต้องทนลำบากให้ได้ ข้าไม่ได้มีหน้าที่ดูแลสตรีเดือดร้อนสักหน่อย”

น้ำเสียงห้วนอธิบายอย่างขอไปที เพราะยามนี้อยากกลับเข้าไปนอนพักในรถม้าส่วนตัวเต็มที

ติดที่ความไม่เหมาะสมระหว่างชายหญิง จึงนอนหลับใกล้ชิดกับหลานสาวข้างจวนในยามค่ำคืนไม่ได้ แล้วเหตุใดในยามกลางวันจึงนอนใกล้กันได้เล่า!