โอกาส ตอนต้น

วันเวลาผ่านไปอีกหนึ่งเดือนการก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำก็ใกล้แล้วเสร็จเต็มที เพราะมีกำลังทหารจากหลาย ๆ หัวเมืองมุ่งหน้าเดินทางตามมาช่วยเหลือ

บุตรหลานขุนนางน้อยใหญ่ทั้งชายและหญิง ที่อยากช่วยเหลืองานโดยแท้จริง ต่างเดินทางมาสมทบช่วยเหลือให้การก่อสร้างเสร็จทันช่วงฤดูฝนซึ่งใกล้จะมาเยือนเต็มที

ยามนี้ร่างของคนบาดเจ็บยังคงนอนรับการรักษาอยู่ในกระโจมหลังเดิม เพราะบาดแผลถูกแทงใกล้จุดสำคัญของร่างกาย ท่านหมอจึงไม่อยากให้เคลื่อนย้ายคนเจ็บไปรักษาที่อื่น

เสนาบดีฝ่ายขวาของแคว้นยังคงรักษาตัวอยู่ในฐานก่อสร้างของเมืองถัง มีหมอจากเมืองถังหลายคนแวะเวียนเข้ามาตรวจรักษา ไม่เว้นแม้กระทั่งหมอหลวงจากสำนักพระราชวัง ซึ่งยามนี้มาประจำการที่ฐานก่อสร้างหนึ่งคน

“เมื่อไหร่จะตื่นเจ้าคะ ตื่นช้ามาก ๆ ระวังข้าชวนบุรุษอื่นเข้าถ้ำ ท่านไม่รู้หรือว่ายามนี้มีบุรุษอายุน้อยเข้ามาในฐานเยอะมากเลย ข้ากับเฟิ่งเอ๋อร์แอบมองอยู่ทุกวัน”

“หากไม่ตื่นข้าจะสวมอาภรณ์เปิดหน้าอกที่ท่านไม่ชอบ…”

ที่พูดจายั่วยุเช่นนี้เพราะมองเห็นนิ้วยาวกระดิกไปมา แต่เขายังไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้น ด้วยสาเหตุทางร่างกายที่อ่อนล้าเลยลืมตาไม่ขึ้น หรือแค่อยากฟังคำรักที่นางเพียรบอกกล่าวข้างหูก็ไม่รู้แน่

“แค่ก แค่ก”

เสียงไอแห้ง ๆ ของคนหมดสติดังขึ้นทันทีที่ได้ยินวาจาไม่เข้าหู เขาตื่นมาสองวันแล้วแต่ส่วนใหญ่ยังคงนอนนิ่ง ๆ เพื่อปรับสภาพร่างกาย 

ทว่ายามดึกดื่นเขาพยายามลุกขึ้นเดินไปเดินมาภายในกระโจมที่พัก เรื่องนี้แม้กระทั่งหมอหลวงกับผู้ช่วยคนสนิทก็ยังไม่มีใครรู้ คงมีเพียงคนตัวเล็กช่างสังเกตที่รู้ทันเข้าจนได้

“นึกว่าจะยอมให้ข้าเปิดตรงนี้ให้บุรุษอื่นมองเสียอีก”

สองมือกอบกุมมือสากให้วางทาบลงตรงจุดที่เขาชอบใจ ท่านหมอบอกให้นางคอยพูดและกระทำในเรื่องที่คนเจ็บชื่นชอบ ในยามค่ำคืนจึงมานั่งข้างฟูกที่นอนของคนเจ็บทุกวัน

“เจ้ากล้าหรือ ข้าจะไปควักลูกตาคนมองทุกคน”

น้ำเสียงปกติไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นเลยสักนิด ทำให้โฉมงามจ้องมองตาเขม็ง

“ตื่นนานแล้วหรือเจ้าคะ ข้ารู้สึกได้ว่านิ้วของท่านขยับมาสองสามวันแล้ว”

“หิวน้ำ อยากดื่มนมด้วย”

คนป่วยแสร้งตอบไปเรื่องอื่น เพราะอยากเห็นสีหน้าบางอย่างของสตรีข้างกาย

อุ้งมือของเขานวดเคล้นบีบขยำก้อนนุ่มเด้งเต็มแรง จนเนื้อขาว ๆ ปริแยกออกตามง่ามมือ 

“อื้อ จิบน้ำก่อนค่อยดื่มนมตามนะเจ้าคะ”

เชือกรัดอาภรณ์ถูกปลดออกรอคอยคนดื่มน้ำให้หายคอแห้งเสียก่อน ปลายถันสีชมพูชูชันล่อแสงตะเกียงไฟดวงเล็ก ๆ

หลังจิบน้ำจากจอกน้ำชาเสร็จสิ้น คนป่วยก็อยากจิบน้ำจากริมฝีปากแสนหวาน สองกายตรงเข้าแนบชิดดูดรั้งเรียวปากกันอย่างโหยหาและหิวกระหายไม่แพ้กัน

“หลันเอ๋อร์ข้ารักเจ้า รักมาทุกชาติภพ แต่ข้ามันคนหูหนวกตาบอดเลยรู้ตัวช้าทุกครั้ง ทั้งยังช่วยเหลือเจ้าไม่ได้เลยสักครั้ง เจ้ารู้หรือไม่หลังจากเจ้าสิ้นลมทุกชาติภพ ข้าก็ปลิดชีพตายตามเจ้าทุกครั้ง”

วาจาแน่วแน่รีบบอกกล่าวในเรื่องที่รับรู้และเชื่อสนิทใจ ในช่วงที่หมดสตินานเป็นเดือน เขาหวนคืนความทรงจำได้ถึงสามชาติสามภพ

ทุก ๆ วันเรื่องราวแต่ละชาติภพได้ฉายซ้ำวนไปวนมา จนกระทั่งค่ำคืนก่อนลืมตาตื่นเรื่องราวในตอนท้ายสุด ก็ฉายชัดให้เห็นสภาพของตนเองทุกชาติภพ

เขาได้แต่วิงวอนต่อโชคชะตาขอให้ชาติภพที่สี่ ได้มีโอกาสครองคู่กับสตรีที่รักอย่างยืนยาวและมีความสุขเสียที และภาพตอนตื่นขึ้นมาก็พบเห็นดวงหน้าหวานซึ้งตรึงใจอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

เขาได้นางคืนกลับมาแล้วแน่แท้ ได้ทั้งกายและใจ หาใช่เพียงกายเฉกเช่นก่อนหน้า!

“ท่านอาก็จำได้ด้วยหรือเจ้าคะ”

น้ำเสียงตื่นเต้นเอ่ยถามออกไป ไม่น่าเชื่อว่าเขาก็จำได้เช่นกัน และดูท่าจะจดจำได้มากกว่านางเสียด้วยซ้ำ

“หลันเอ๋อร์ เรียกข้าว่าท่านพี่ ท่านอาไม่ทำแบบนี้กับหลานสาวหรอก”

อุ้งปากอุ่น ๆ เลื่อนไถลเข้าหาก้อนโอชะชโลมจิตใจ เมื่อก้มดูดแล้วไม่ถนัด จึงเอนกายลงนอนหนุนตักนุ่มนิ่มเสียเลย

อุ้งปากอุ่น ๆ ออกแรงดื่มน้ำหวานจากยอดถันอย่างหนักหน่วง เจ้าของนมสดแสนหวานใจดีเปิดอาภรณ์ให้ดื่มได้เท่าที่ต้องการ ทั้งยังช่วยป้อนเข้าปากทีละข้างอย่างเท่าเทียมกัน มือข้างที่ว่างลูบไล้ศีรษะเด็กโข่งด้วยท่าทีเอ็นดู

“หลันเอ๋อร์ข้าอยากทำ ตรงนั้นปวดไปหมดแล้ว”

“แต่ท่านเพิ่งฟื้นนะเจ้าคะ”

เสียงแผ่วเบาทำทีห้ามปราม แต่กลับแยกขาออกกว้างให้นิ้วกร้านเข้าไปสัมผัสจนเปียกชื้น

“ข้าแอบลุกมาเดินออกกำลังกายมาสองวันแล้ว”

“ข้าไม่เห็นรู้เลย อ๊ะ…”

กายบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกสองนิ้วสอดแทรกเข้ามาตามแนวแยก ซึ่งมีน้ำหวานไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เจ้านอนหลับกรนจนข้าตื่น ข้าเลยลุกขึ้นเดินเตรียมแรงไว้กระแทกเมียตัวน้อย!”

ดวงตาคมกริบจ้องมองไปทั่งกายสาวอย่างหิวกระหาย เรี่ยวแรงหรืออาจจะยังน้อยนิดแต่เขาพร้อมสู้ไม่ถอยอย่างแน่นอน

“อือ ตรงนั้น”

“หลันเอ๋อร์ข้าอยากมาก…”

“จะมีคนมาเห็นหรือไม่เล่า”

“ไม่มีหรอกดึกมากขนาดนี้ คนอื่นนอนหลับกันหมดแล้ว เจ้าร้องครางเบา ๆ”

“ข้าจะใช้ตรงนี้ช่วยก่อน ท่านจะได้ไม่ต้องออกแรงมาก อย่าลืมว่าตนเองเพิ่งฟื้นไข้ วันรุ่งขึ้นเราค่อยไปหาที่ทำกันแรง ๆ”

นิ้วเรียววาดไปตรงริมฝีปากของตนเอง เพื่อสื่อให้รู้ว่านางต้องการใช้ส่วนไหนดูแลคนเจ็บ

“อือ ก็ยังดี แต่เจ้าต้องอ้าขาให้ขาทำเช่นเดียวกัน” 

ริมฝีปากแห้งผากแลบเลียไม่ต่างกัน วันนี้เขาจะลิ้มรสกายหอมหวานอย่างสาสม วันอื่นค่อยหาสถานที่โยกเอวเข้าใส่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเสียงร้อง

สิ้นเสียงตอบรับการกระทำ ท่อนเนื้อขนาดเท่าแขนเด็กก็ถูกอุ้งมือเล็กล้วงจากอาภรณ์ด้วยท่าทีตื่นเต้น ไม่เจอกันนานรู้สึกคิดถึงแทบบ้า

“อูย เท่าแขนเด็กเลยเจ้าค่ะ ถึงว่าวันนั้นข้าทั้งเจ็บทั้งแสบ”

“หึ หึ ก็เล่นกระโจนเข้าใส่ของแข็งทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคย แต่จะว่าไปเจ้าเคยจับเคยลูบมาแล้วจำไม่ได้เลยหรือ”

“หรือว่าบนรถม้า”

สัมผัสในฝันช่างคุ้นเคยจากสองภพชาติ ซึ่งเคยร่วมเรียงเคียงกายกันมาก่อน ความรู้สึกที่จับต้องนั้น ทั้งแข็งขืนสู้มือและนุ่มเนียนมือพิลึก ทำให้คิดเป็นอื่นไม่ได้เลย นอกจากนางลูบคลำไปเจอตอเข้าให้