เรื่องราวของนายอิน

นับตั้งแต่คืนนั้น อินก็ไม่ได้พบคุณเปรมอีกเลย เนื่องจากคุณเปรมต้องเดินทางไปทำราชการที่ต่างเมืองเป็นเวลานาน ความเงียบเหงาโรยตัวลงบนเรือนใหญ่ แม้ว่าทาสทุกคนยังคงทำหน้าที่ของตนตามปกติ แต่สำหรับอินแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนจะเงียบงันกว่าที่เคย

อินยังจำได้ดีถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากของเขา คืนนั้นเมื่อคุณเปรมหลับไป เขาได้แต่รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างอีกฝ่ายไว้ด้วยความเขินอาย ก่อนจะหนีออกจากเรือนอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก แต่ถึงแม้เขาจะพยายามผลักความทรงจำเหล่านั้นออกไป

ทุกคืน... เขากลับฝันซ้ำ ๆ ถึงภาพของตนเองที่กำลังวิ่งหนีออกจากเรือนใหญ่ ก่อนจะกระโจนลงสู่แม่น้ำลึกจนจมดิ่งลงไป ความรู้สึกอึดอัดติดค้างในอก กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก พร้อมกับเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง ราวกับความฝันนี้พยายามบอกเล่าเรื่องราวของอินคนนั้น ก่อนที่เขาจะมาอยู่

การใช้ชีวิตเป็นทาสในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นของเขาค่อย ๆ เป็นไปอย่างราบรื่น อินเริ่มคุ้นชินกับการทำงานหนัก และวิถีชีวิตของผู้คนในยุคนี้เสียแล้ว เดิมที ธีรัช ในร่างของอิน เคยเป็นเด็กกำพร้าที่ต้องดิ้นรนทำงานหนักมาตลอด จนสามารถส่งตัวเองเรียนจนได้เป็นเซลล์แมนที่ประสบความสำเร็จ

มีทุนทรัพย์เหลือเฟือ ทักษะการเจรจาของเขาก็ยอดเยี่ยมไม่เป็นสองรองใคร ดังนั้นแม้ในเรือนนี้ เขาก็ยังสามารถปรับตัวได้อย่างดี ทาสตัวอื่น ๆ มักจะเข้าหาเขาด้วยความเอ็นดู คุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน ยกเว้นเพียงคนเดียว ไอดำ หัวหน้าทาสผู้เคร่งขรึมและดุดัน คนบ้าที่เฆี่ยนเขานั้นแหละ แม้อินจะพยายามยิ้มแย้มเข้าหา แต่ไอดำก็ยังคงรักษาระยะห่างจากเขาเสมอ แถมชอบพูดจารุนแรงจนรู้สึกเจ็บใจมากๆ แต่อย่างไรก็ตาม อินก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพียงแค่ใช้ชีวิตไปตามกระแสของโลกใบนี้ก็เพียงพอแล้ว

ระหว่างที่คุณเปรมไม่อยู่ อินก็เริ่มสังเกตและเก็บข้อมูลเกี่ยวกับเจ้านายตนเองไปโดยไม่รู้ตัว เขาได้รู้ว่าคุณเปรมเป็นชายหนุ่มรูปงามที่เป็นที่หมายปองของสาว ๆ มากมาย ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะจากที่เขาเคยได้เห็นแบบใกล้ชิดแล้ว... ขนตายาวเรียงตัวสวย คิ้วเข้มรับกับดวงตาคม ริมฝีปากอวบอิ่มน่ามอง..

“เฮ้ย! ไอธี! มึงคิดบ้าอะไรอยู่!” เขารีบตบหน้าตัวเองเบา ๆ เรียกสติกลับมา

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยมากที่สุดคือ การที่คุณเปรมแยกตัวออกมาอยู่เรือนส่วนตัว ไม่อาศัยอยู่ร่วมกับมารดาเช่นชายหนุ่มทั่วไป แถมยังมีกฎห้ามทาสขึ้นเรือนในเวลาพลบค่ำอีก เรื่องพวกนี้มันดูแปลกประหลาดจนอินอดคิดไม่ได้

“หรือว่าคุณเปรมมีความลับอะไรมี่ปิดบังไว้หรือเปล่านะ?” เขาพึมพำกับตัวเองระหว่างกวาดพื้น

แต่นั่นก็ยังไม่แปลกเท่ากับเหตุการณ์คืนนั้น... อินพยายามหาเหตุผลให้ตัวเองเข้าใจ บางทีคุณเปรมอาจจะเมาจนลืมว่าเขาเป็นผู้ชายก็ได้? แต่ถ้าเมาแล้วทำไมถึงเรียกชื่อเขาออกมาแบบนั้น... อินยังจำได้แม่นยำกับน้ำเสียงพร่ากระซิบที่ยังคงก้องอยู่ในหู

“เหตุใดเจ้าจึงหนีข้าไป... อิน...”

เพียงแค่คิดถึงคำพูดนั้น อินก็รู้สึกขนลุกวาบไปทั้งตัว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เขากับคุณเปรมเคยมีความสัมพันธ์อะไรมาก่อนหรือไม่? หรือว่านี่คือความลับที่ร่างนี้ยังไม่ได้เปิดเผยแก่เขา? อินยกมือขึ้นกุมขมับ ความคิดต่าง ๆ ตีกันวุ่นวายในหัว

“โอ๊ย! อินคนนี้จะบ้าตาย ทำไมถึงต้องมีปริศนาให้แก้ตลอดเลยวะเนี่ย!”

" เห็นกูเป็นโคนันหรือไงว่ะ ไอสัสเอ้ย "

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจว่าเขาคงต้องหาทางค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ได้...

บรรยากาศยามค่ำคืนในเรือนทาสยังคงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของเหล่าทาสที่กำลังนั่งล้อมวงกินข้าวร่วมกัน อินนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ สิง มือข้างหนึ่งถือช้อน อีกข้างตักแกงราดข้าวเข้าปากด้วยความเคยชิน ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาก็เริ่มคุ้นชินกับรสชาติอาหารไทยโบราณไปเสียแล้ว

"ข้าวปลาเป็นยังไงบ้างอิน?" สิงถามขึ้นขณะใช้มือปาดข้าวเหนียวในจานตัวเอง

อินพยักหน้าหงึกหงัก "อร่อยดี ข้าชักจะติดใจฝีมือป้าแจ่มซะแล้ว"

สิงหัวเราะ "ก็ดีแล้ว อีกหน่อยจะได้กินไปอีกนาน ๆ"

ขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าวและคุยกันอย่างออกรส สิงก็เปรยขึ้นมาเบา ๆ

"ว่าแต่...พรุ่งนี้คุณเปรมก็น่าจะกลับถึงเรือนแล้วนะ"

ทาสคนอื่น ๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน ก่อนจะเริ่มซุบซิบถึงเจ้านายหนุ่มรูปงามของพวกตน

"จริงรึ! งั้นเราต้องรีบทำความสะอาดเรือนให้เรียบร้อยแล้วสิ" หญิงทาสคนหนึ่งเอ่ย

"ข้าวของต้องเตรียมให้พร้อม โดยเฉพาะในเรือนใหญ่..." อีกคนเสริม

อินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอียงคออย่างสงสัย

"ว่าแต่...พี่ๆรู้กันมั้ยว่าทำไมคุณเปรมถึงไม่ให้เข้าเรือนใหญ่ตอนพลบค่ำ?"

ทันทีที่อินถามออกไป บรรยากาศรอบวงก็เงียบสนิท ทุกคนชะงักไปชั่วขณะก่อนที่แต่ละคนจะเริ่มทยอยลุกขึ้นพร้อมบ่ายเบี่ยงข้ออ้าง

"ข้าขอตัวไปเข้านอนก่อนนะ"

"เอ่อ..ข้าก็จะไปพักผ่อนแล้วเหมือนกัน"

อินกระพริบตาปริบ ๆ มองบรรดาทาสที่แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้คำตอบเขาสักนิด

"นี่เราถามอะไรผิดไปรึเปล่าวะเนี่ย..."

สิงที่ยังคงนั่งอยู่ ถอนหายใจยาวก่อนจะจับแขนอินแล้วลากเข้าไปในห้องของตนเอง

"ตามข้ามา ข้ามีเรื่องจะบอก"

อินเดินตามไปอย่างมึนงง พอเข้าไปในห้อง สิงก็กดไหล่อินให้นั่งลงก่อนจะปิดประตู แล้วถอนหายใจอย่างหนักใจ

"ฟังให้ดีนะอิน เรื่องนี้เป็นความลับที่มีแต่ทาสที่ทำงานกับคุณเปรมมานานถึงจะรู้ และต้องเป็นทาสที่ซื่อสัตย์ ไม่ปริปากพูดแม้จะโดนขู่ฆ่ายังไงก็ตาม"

อินขมวดคิ้ว เอียงคออย่างสงสัย

"ความลับอะไรของคุณเปรม? หรือว่า...เขาเป็นคนไม่ดีหรอ?!"

สิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้า "เปล่า... แต่เองเคยสังเกตไหมว่าชายหนุ่มรูปงามที่เพียบพร้อมขนาดนี้ เหตุใดจึงยังไม่มีเมีย?"

อินนิ่งคิดตาม สิงยังคงพูดต่อ "อีกอย่าง เองเคยสังเกตไหมว่าทำไมคุณเปรมถึงแยกตัวออกมาจากมารดา?"

"อืม...จริงด้วย" อินพึมพำ "แต่ข้าคิดว่ามันคงไม่แปลกนี่ สมัยนี้พ่อแม่ก็จับลูกแต่งงานกันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่"

สิงถอนหายใจ "นั่นแหละปัญหา มารดาของคุณเปรมต้องการบังคับให้เขาแต่งกับแม่หญิงชนชั้นสูงคนหนึ่ง แต่เขาไม่ยอม จึงแยกตัวออกมาอยู่เรือนหลังนี้"

อินพยักหน้าอย่างเข้าใจ "แสดงว่าคุณเปรมคงมีคนรักอยู่แล้วน่ะสิ เลยไม่ยอมแต่งงานกับแม่หญิงคนนั้น?"

สิงหัวเราะในลำคอ หรี่ตามองอินก่อนจะพูดชัดถ้อยชัดคำ "ถูกต้อง

"แล้วทำไมคุณแม่คุณเปรมถึงไม่ยอมละ หรือหญิงคนนั้นมีฐานะไม่ดีหรอ " อินตอบตามความคิดเพราะให้หนังหลายๆเรื่องก็มักจะมีอะไรแบบนี้

" หาใช่ที่เองกล่าวมา "

" อ้าว? "

" คนรักของคุณเปรมท่านน่ะ..." สิงค์เงียบไปสักครู่ใหญ่ก่อนจะพูดต่อ

" เป็นชายด้วยกันเอง"

อินตาเบิกกว้าง "หา?!"

ทันใดนั้น ภาพค่ำคืนที่เขาถูกคุณเปรมจูบก็แล่นเข้าหัวอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวก่อนที่อินจะสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน สิงมองปฏิกิริยาของอินอย่างจับสังเกต ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

" ข่าวพวกนี้เป็นเพียงสิ่งที่พูดกันปากต่อปากของบ่าวในเรื่อน เจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อทั้งหมดก็ได้"

" แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ห้ามไม่ให้ขึ้นเรือนตอนพลบค่ำละสิง? " อินยกมือเกาหัว

" ก็มีบ่าวคนนึงเคยเห็นภาพวาดรูปบุรุษอยู่เกลื่อนห้องคุณเปรมตอนนำชาขึ้นไปให้ท่านน่ะ ไม่มีใครรู้ว่าคนในรูปคือผู้ใด แต่บ่าวคนนั้นก็ปากพล่อยเอาไปพูดจนเสียหาย"

" ตอนนี้เลยถูกฆ่าปิดปากไปแล้ว..จนตอนนี้คุณเปรมเลยตั้งกฎห้ามขึ้นเรือนใหญ่เวลาพลบค่ำเพื่อความเป็นส่วนตัวของท่าน "

" คุณเปรมก็น่ากลัวนะเนี้ย.. " ภาพที่เจ้านายต่อยตีกับโจรในตลาดวิ่งเข้าหัวของอินทันที

" ฮ่าฮ่า.. ไม่ดอก คุณเปรมท่านใจดี เองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนะ เป็นบ่าวคนสนิทเลยไม่ใช่รึ?"

.

.

.

.

.

.

.

.

อินนั่งกอดเข่าอยู่บนเสื่อและผ้าผื่นบางเล็กๆในห้องพักของตน แม้จะง่วงเพียงใดแต่สมองของเขากลับตื่นตัว ราวกับว่าถูกความคิดบางอย่างฉุดรั้งไว้ไม่ให้หลับ

“คนรักของคุณเปรมเป็นผู้ชาย” คำพูดของสิงยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา นี่มันยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นเชียวนะ! ยุคสุนทรภู่น่ะ! การที่ชายรักชายในสมัยนี้มันต้องเป็นเรื่องต้องห้ามแน่ ๆ ไม่ใช่แค่ผิดแปลก แต่ยังอาจถึงขั้นถูกตราหน้าว่าเป็นความอัปยศของวงศ์ตระกูลอีกด้วย

" เป็นบ่าวคนสนิทเลยไม่ใช่รึ? "

อินถอนหายใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคุณเปรมจะต้องเผชิญเรื่องราวเช่นนี้ และความสัมพันธ์ของอินกับคุณเปรมมันเป็นยังไงมาก่อนธีรัชก็หาได้รับรู้ไม่

หากตอนนี้เป็นในยุคของเขา ความรักระหว่างชายกับชายไม่ใช่เรื่องแปลก แถมยังมีการสมรสเท่าเทียมกันแล้วอีกต่างหาก แต่กับยุคนี้เล่า? การจะรักใครสักคนมันต้องยากเย็นถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เขานั่งนึกย้อนถึงค่ำคืนนั้น คืนที่ริมฝีปากของเขาถูกช่วงชิงไปโดยบุรุษผู้สูงศักดิ์แห่งเรือนใหญ่

คุณเปรม ใบหน้าหล่อเหลานั้นในยามที่อยู่ใต้ร่างของเขา มีเพียงความโหยหาและความเว้าวอนที่สะท้อนอยู่ในแววตา และคำพูดแผ่วเบาที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ

“เหตุใดเจ้าจึงหนีข้าไป…อิน…”

ประโยคนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ อินไม่ได้หนีไปไหนเลย หรือว่า… บุคคลที่คุณเปรมหมายถึงนั้นไม่ใช่ตัวเขา แต่เป็นใครบางคนในอดีต?

อินยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง เขาอยากจะบอกให้ตัวเองเลิกคิดเรื่องนี้เสีย แต่มันกลับเป็นไปไม่ได้ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทุกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น

“แล้วทำไมเราต้องรู้สึกแบบนี้ด้วยวะ” เขาพึมพำกับตัวเอง

แต่ถ้าหากคุณเปรมมีใครบางคนอยู่แล้วจริง ๆ แล้วทำไมถึงต้องแยกตัวมาอยู่เรือนนี้เพียงลำพัง? ทำไมถึงไม่ให้ทาสขึ้นเรือนหลังพลบค่ำ? ทำไมถึงซื้อตัวเขามาจากตลาดทาสในราคาที่ไม่ใช่น้อย? คำถามเหล่านี้ผุดขึ้นมาไม่หยุด อินขมวดคิ้ว พยายามเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน

“หรือว่า… เราจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มากกว่าที่คิด?”

เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกอยากช่วยให้คุณเปรมสมหวังนัก ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น บางที… ถ้าเขาสามารถช่วยให้คุณเปรมได้พบกับคนรักและทำให้เรื่องราวจบลงอย่างมีความสุข มันอาจจะเป็นกุญแจที่ช่วยให้เขากลับไปยังโลกเดิมก็ได้

แต่เมื่อคิดถึงจูบนั้นอีกครั้ง อินกลับเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

“นี่เรากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่…” เขาพึมพำ พลิกตัวลงนอนขดตัวอยู่บนพื้นไม้กระดาน ปล่อยให้ความคิดพันกันยุ่งเหยิงอย่างนั้น ก่อนที่ในที่สุดเปลือกตาจะหนักอึ้งและหลับไปโดยไม่รู้ตัว

.

.

.

.

.

เช้าวันต่อมา เหล่าบ่าวทาสต่างตื่นกันตั้งแต่ก่อนไก่โห่ ฟ้ายังไม่ทันจะมีแสงแรก ทุกคนก็พากันตื่นขึ้นมาจัดเตรียมสิ่งของอย่างขะมักเขม้น เรือนทั้งเรือนเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความตื่นตัว พวกบ่าวเร่งรีบจัดโต๊ะ เตรียมสำรับกับข้าว กับปลาสดใหม่จากตลาด พร้อมน้ำอบน้ำปรุงอย่างดี เพื่อรอรับการกลับมาของเจ้านาย

อินเองก็ถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาช่วยงานเช่นกัน แม้ยังงัวเงียแต่ก็พยายามทำตามหน้าที่ กว่าจะจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย แดดก็ลอยสูงขึ้นจนเกือบบ่ายแก่ ๆ และแล้วในที่สุด นายของเรือนก็มาถึง

เรือสำเภาลำงามจอดเทียบท่าที่เรือนริมน้ำ เหล่าบ่าวต่างพากันกรูเข้าไปขนของจากเรือ อินเองก็เข้าร่วมช่วยเช่นกัน และนั่นทำให้เขาได้เห็นคุณเปรมอีกครั้ง

ทันทีที่เห็นเจ้านาย ร่างของอินกลับชะงักไปโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาถูกตรึงอยู่กับร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีเข้ม แม้ยังคงดูภูมิฐาน แต่ใบหน้ากลับดูซูบลงเล็กน้อย แววตาคล้ำลึกบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า อินขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงเผลอเป็นห่วงขึ้นมา? หรือว่า...นี่เป็นปกติของการทำงานรับใช้ จนเกิดความกังวลต่อเจ้านายไปเองโดยอัตโนมัติ?

แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง ร่างกายและสายตาของเขาก็ไม่ยอมหันไปทางอื่นเสียที จนกระทั่งคุณเปรมเหลือบมามองมา ดวงตาคมจับต้องใบหน้าของอิน แววเจ้าเล่ห์ระคนขบขันปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ไม่เจอกันตั้งนาน จ้องข้าขนาดนี้... คิดถึงข้าใช่หรือไม่ หืม?"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางที่เล่นเอาอินสะดุ้งเฮือก เหล่าบ่าวที่กำลังขนของอยู่ต่างพากันหยุดชะงัก หันมามองหน้าอินเป็นตาเดียว ใครจะไปคิดว่าคุณเปรมจะพูดอะไรเช่นนี้ออกมาต่อหน้าทาสคนอื่น!

อินรีบเบือนหน้าหลบ สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่ใช่นะขอรับ! ข้าแค่...เอ่อ..."

คำแก้ตัวตะกุกตะกักของอินเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากคุณเปรม ก่อนที่ร่างสูงจะละสายตาและก้าวขึ้นเรือนไป ทิ้งให้อินยืนอ้าปากค้าง ใบหน้ายังร้อนระอุอยู่ตรงนั้น ขณะที่เหล่าทาสคนอื่นพากันหัวเราะขำขันกับปฏิกิริยาของเขา

อินยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง พลางขมวดคิ้วมุ่น

"เรื่องบ้าอะไรอีกล่ะเนี้ย...