21. ที่ของเธอ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ที่ของเธอ

--------------------------------------------------------------------------

บ้านของแสนดี...

เธอไม่ได้กลับมาที่นี่นานหลายเดือน และเมื่อกลับมาถึงก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับใครถึงเหตุผลที่เธอกลับมาบ้าน เพียงแค่เดินหายเข้าห้องนอนไป เพื่อไปนอนระบายความเจ็บปวดและผิดพลาดของเธอเกี่ยวกับเรื่องที่เจอ

“แสนดี แสนดีลูก” คนเป็นแม่เรียกตามหลังลูกสาวคนเล็กไปอย่างเป็นห่วง

“เป็นอะไร ไหนบอกว่าไปรักษาหมอปืนที่บ้านไง?” คนเป็นพ่อพูดอย่างสงสัย

“จบงานแล้วหรือเปล่า แต่ว่าทำไมเรียกไม่หันล่ะ...”

ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ที่เห็นว่าลูกสาวมีท่าทางแปลกๆ แต่ก็คิดไปว่าอาจจะเป็นเพราะเธอเหนื่อยกับงานที่ทำอย่างยาวนานสามเดือนไม่ได้หยุดพัก

ห้องนอนแสนดี...

“นี่สิที่ของฉัน ไม่ใช่ที่นั่นสักหน่อย ฮึก ฮือ”

เธอนอนร้องไห้อยู่บนเตียงนุ่มขนาดสามฟุต และพูดปลอบใจตัวเองว่ามันถูกต้องแล้วที่เธอกลับมาที่นี่ เพราะต่อให้อยู่ที่นั่นจนรักษาเขาหาย สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องกลับมายังที่ของเธอ

แม้จะรู้แล้วว่าทุกอย่างจบลง แต่แสนดีก็ไม่อาจลืมภาพในตอนที่อยู่กับเขาที่เพนท์เฮ้าส์นั้นได้ มีแต่จะยิ่งนอนคิดถึงมัน ช่วงเวลาที่เธอได้เป็นญะญ๋ามันกลืนกินความเป็นเธอไปจนหมดสิ้น

ภาพสาวแข็งแกร่งสุดเท่ห์จางหายไป เธอเคยรักษาใจที่พังทลายของตัวเองให้กลับมาหายดีได้ ถึงจะไม่เหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ครั้งนี้มันทรมานตรงที่ความเจ็บปวดนั้นมันเกิดขึ้นซ้ำบนแผลเก่าที่หายสนิทไปแล้ว

ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น มันปลุกให้ความเจ็บปวดครั้งเก่าของเธอกลับมามีผลกับจิตใจ จนกลับมาเป็นคนอ่อนแออีกครั้ง ไม่ต่างจากเธอในเมื่อสามปีก่อนหลังจากที่สูญเสียญะญ๋าไป

โรงพยาบาล...

ภายในเวลาสามปีที่นี่เปลี่ยนไปมาก แต่หมอเซฟและหมอแสนรักก็ยังคงทำงานอยู่ที่เดิมหลังจากเกิดเรื่องน่าเศร้า ณ.ที่แห่งนี้เมื่อสามปีก่อน

ครืดด~

“ว่าไงครับพี่?” เสียงหมอเซฟเอ่ยถามกับปลายสายที่โทรเข้ามาหาตน

“พรุ่งนี้ พากูไปหาญ๋าหน่อย”

“ญ๋าเหรอครับ?” หมอเซฟไม่เข้าใจถึงสิ่งที่หมอปืนต้องการจะสื่อ จึงถามให้แน่ใจ “จะให้พาไปหาทำไมครับ เธอก็อยู่กับพี่ที่บ้านหนิ”

“นั่นไม่ใช่ กูจะไปหาญ๋าที่สุสาน..พาไปหน่อย”

“...” หมอเซฟนิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากหมอปืน

เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นคนป่วยจิต และไม่อาจจะฝืนขับรถไปที่ไกลๆ ลำพังได้ จึงต้องหาคนที่ไว้ใจที่สุดให้พาไป

“กูคิดถึงญ๋า ฮึก”

“พี่ปืน”

“กูอยากไปหาญ๋า ฮือ”

“อีกสิบนาทีผมเลิกงาน เดี๋ยวผมไปหานะพี่” เขาพูดบอกกับหมอรุ่นพี่ที่เคารพด้วยความเป็นห่วง หลังจากได้ยินเสียงร้องไห้ของหมอปืน

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ไปเยี่ยมเธอที่สุสาน เพราะมัวติดอยู่กับภาพจินตนาการของเธอที่บ้านหลังเดิมที่พวกเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน แต่เวลานี้ภาพนั้นมันจางหายไปหมดแล้ว

ห้องทำงานแสนรัก...

“อ้าวเซฟ แสนรักกำลังจะเดินไปหาพอดี” แสนรักที่กำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้จะเดินออกจากห้อง ก็เห็นว่าแฟนหนุ่มของเธอเปิดประตูเข้ามาหาเธอพอดี

“แสนรักกลับบ้านเองได้ไหม เดี๋ยวเซฟขอไปดูพี่ปืนที่บ้านก่อน”

“หมอปืนเป็นอะไร?”

“แกน่าจะรู้แล้วว่าแสนดีไม่ใช่ญะญ๋า”

“งั้นแสนดีล่ะ?” เธอรีบถามหาน้องสาว เพราะทั้งวันเธอไม่ได้รับข้อความอะไรจากแสนดีเลยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“ไม่รู้สิ พี่ปืนไม่ได้พูดถึง”

แสนรักรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาน้องสาว แต่ไม่ว่าจะโทรเท่าไหร่ปลายสายก็ไม่ยอมรับ

“งั้นเซฟไปดูหมอปืนแล้วกัน เดี๋ยวแสนรักกลับไปดูน้องที่บ้าน”

ทั้งคู่ตกลงที่จะแยกทางกัน เพื่อไปหาคนที่สำคัญของตน

เพนท์เฮ้าส์หมอปืน...

และเมื่อหมอเซฟมาถึงที่บ้านของหมอปืน เขาก็เปิดประตูเข้ามาอย่างง่ายดายเพราะรู้รหัสและเข้าออกที่นี่อยู่ประจำ

เมื่อเดินเข้ามาด้านในก็เห็นว่าคนที่เขาเป็นห่วงนอนยืดยาวอยู่บนโซฟาหรูกลางบ้าน มือก่ายหน้าผากราวกับว่าเขากำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ แต่เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงได้เห็นว่าเขาใช้ท่อนแขนตัวเองบดบังคราบน้ำตาไว้

“ไอเซฟ”

“เป็นไงบ้างพี่?”

หมอปืนดันตัวขึ้นนั่งเมื่อเห็นว่าหมอเซฟมาถึง เขาได้แต่เอามือกุมขมับตัวเองเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นอย่างไร เรื่องที่ทำผิดพลาดกับแสนดี

“ทำไงดี กูทำผิดกับญ๋า”

“เรื่องนั้นมันไม่ได้เป็นความผิดของพี่นะ เลิกโทษตัวเองได้แล้ว มันผ่านมาตั้งสามปีแล้วนะพี่”

หมอเซฟเข้าใจว่าหมอปืนกำลังโทษตัวเองถึงเรื่องในอดีต ที่เขาพร่ำพูดอยู่ตลอดว่าเป็นเพราะเขาช่วยเธอไม่ทัน ญะญ๋าถึงได้ตกลงไป แต่ทว่าเรื่องนี้ที่เขากำลังโทษตัวเองมันผิดต่อญ๋าผู้ล่วงลับจริง ๆ

“กูคิดว่าแสนดีเป็นญ๋า แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่”

“...” เมื่อได้ยินสิ่งที่หมอปืนพูด หมอเซฟก็พอเข้าใจและรีบยอมรับว่าตนเองที่เป็นคนขอร้องอ้อนวอนแสนดีอยู่ตลอดให้ทำเรื่องนั้น “เรื่องนั้นผมผิดเองแหละ น่าจะบอกพี่ก่อน”

“ญ๋าต้องเสียใจแน่ ถ้ารู้ว่ากูกับแสนดี...มีอะไรกัน”

“ฮะ!?”

หมอเซฟตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าเรื่องที่เขารู้สึกผิดอยู่จะเป็นเรื่องนี้ ซึ่งตนก็ไม่รู้มาก่อนและคิดเพียงแค่ว่าทุกอย่างลาบลื่นดีในการรักษา แต่ไม่เคยรับรู้ปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างหมอและคนไข้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“จะทำยังไงดี กูลืมภาพนั้นไม่ได้”

ภาพของแสนดีฉายวนอยู่ในหัวของเขาจนทำให้สับสน ว่าเวลานั้นเขากำลังมีความสุขเพราะเธอคือญะญ๋าหรือเธอที่เป็นแสนดีกันแน่

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~