บทที่ 1

บทนำ

‘หมู่บ้านสาวสองพันปี’

อยู่ในพื้นที่ห่างไกลเมืองหลวง แหล่งพักพิงใหม่ที่หวงชุนเอ๋อร์อยู่อาศัยกับบุตรชายตัวน้อยวัย 5 หนาว

นางเพิ่งหย่าขาดกับสามี!

ตอนนี้ชุนเอ๋อร์กำลังนั่งอ่านตำราในศาลาใกล้บ้าน บางเวลาก็หวนคิดถึงยามที่ตนอาศัยอยู่ในจวนหลังใหญ่

แต่สุดท้ายครอบครัวก็ไม่ได้เป็นดั่งใจฝัน จนนางต้องหอบลูกมาอาศัยอยู่ชนบท

“ท่านแม่ขอรับ”

เสียงใสของร่างจ้ำม่ำที่กำลังวิ่งเข้ามาในศาลา ทำลายความเศร้าหมองที่กำลังครอบงำจิตใจชุนเอ๋อร์

“เฟิงเอ๋อร์ ระวังล้ม”

ไม่เพียงเอ่ยเตือนด้วยความร้อนใจ ร่างบางยังลุกขึ้นจากที่นั่งรอรับบุตรชายเข้าสู่อ้อมกอด

“มีเรื่องน่ายินดีหรือเฟิงเอ๋อร์ เหตุใดดูตื่นเต้น”

ชุนเอ๋อร์ย่อกายลงให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับหวงหลันเฟิง แขนเรียวโอบกอดร่างจ้ำม่ำ แก้มป่อง เนื้อตัวนุ่มนิ่มเข้าสู่อ้อมอก

ในเวลาที่นางทุกข์ใจ เขาเท่านั้นที่สามารถเยียวยาใจนางได้!

“ท่านแม่เป็นอันใดหรือขอรับ”

เด็กชายวัย 5 หนาวสัมผัสได้ถึงความเศร้าใจของมารดา มือป้อมเอื้อมไปลูบแก้มเนียน เอ่ยถามเสียงเบา

“ไม่เป็นไร มีเฟิงเอ๋อร์อยู่ทั้งคน แม่ไม่เป็นไร”

ชุนเอ๋อร์รีบปรับอารมณ์เป็นยิ้มแย้มแจ่มใส

หลันเฟิงเห็นมารดาดูสดใสขึ้นแล้วจึงแย้มยิ้ม มือเล็กหยิบวัตถุรูปทรงวงรีขึ้นมาแล้วยื่นให้มารดาด้วยความภาคภูมิใจ

“เฟิงเอ๋อร์เก็บไข่มาได้หนึ่งฟองขอรับ เรานำไข่ฟองนี้ไปให้ไก่ของท่านป้าข้างบ้านฟักดีหรือไม่ แล้วเราก็เลือกลูกไก่ที่เป็นตัวเมียกลับมา”

ชุนเอ๋อร์ผงะไปเมื่อได้ยินแผนการใช้ไข่ไก่ของเขา

“ลูกคิดเองหรือ”

หลันเฟิงส่ายหน้า ชี้นิ้วไปยังหนังสือนิทานที่ชุนเอ๋อร์เพิ่งอ่านจบ“เปล่าขอรับ นั่นต่างหาก”

“เฟิงเอ๋อร์เอามาจากหนังสือนิทานเล่มนั้น”

“ขอรับท่านแม่”

บุตรชายนางเป็นเด็กอัจฉริยะ อายุเพียงแค่ 5 หนาวก็สามารถอ่านเขียนตัวอักษรท่องตำราได้แล้ว

ความฉลาดเฉลียวของหลันเฟิงเป็นสิ่งเดียวที่เขาได้รับสืบทอดมาจากบิดา ชายคนนั้นก็เป็นเด็กอัจฉริยะ

ดีว่าหลันเฟิงหน้าตาคล้ายนาง มิเช่นนั้นนางคงทำใจไม่ได้ หากเห็นหน้าบุตรชายเป็นภาพทับซ้อนกับอดีตสามี

“ก็ลองดู ไข่ฟองนี้เฟิงเอ๋อร์เป็นคนเก็บมาได้ ฉะนั้นเฟิงเอ๋อร์จัดการทุกอย่างด้วยตนเองเลย”

หลันเฟิงยิ้มดีใจ ริมฝีปากเล็กจุมพิตแก้มใสของมารดาเบา ๆ

“ขอบคุณขอรับท่านแม่”

ชุนเอ๋อร์หอมแก้มป่องของบุตรชายกลับ

“เฟิงเอ๋อร์ขอตัวไปจัดการกับไข่ฟองนี้ก่อนนะขอรับ”

“จ้ะ” ชุนเอ๋อร์มองตามลูกน้อยไปจนสุดสายตา

ใบหน้างดงามยิ้มทั้งน้ำตา เพราะหากไม่มีหลันเฟิง ไม่แน่ว่านางอาจจะตายไปตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้วก็ได้

หลายเดือนก่อนชุนเอ๋อร์แอบพาหลันเฟิงหลบหนีจากจวนของอดีตสามี ได้รับการช่วยเหลือจากรุ่นพี่ที่นับถือคนหนึ่งในการหลบหนีออกมา

ก่อนจากนางได้ทิ้งหนังสือหย่าพร้อมกับจดหมายสั่งลาเอาไว้ให้เขาด้วย นางไม่รู้ว่าเขาจะตามหานางหรือไม่

ไม่ตามก็ดี! หรือต่อให้เขามาตามนางกลับ นางก็ไม่กลับไปหาเขา

นางอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่...

ณ หมู่บ้านสาวสองพันปีสุดพิศวง!