บทที่ 4

ห้องประชุมชั้นสูงสุดของบริษัทเอสเค กรุ๊ปกำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด ซีคนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะประชุมในฐานะประธานกรรมการบริหาร ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเขามืดดำและกดดันจนพนักงานระดับสูงแทบไม่กล้าหายใจ ความพ่ายแพ้ในค่ำคืนงานกาล่ายังคงตามหลอกหลอนเขาและสิ่งที่ทำให้เขาแทบบ้าคือรายงานตรงหน้า

รายงานที่ระบุว่าบริษัทลานนา คอร์ปอเรชั่นกำลังกว้านซื้อหุ้นที่ดินในโครงการสุขุมวิทตัดหน้าบริษัทเขาไปแล้วกว่าสิบห้าเปอร์เซ็นต์

“คุณลานนาและคุณกวินทร์มาถึงแล้วครับท่านประธาน” เลขาฯ รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

ประตูห้องประชุมเปิดออกพร้อมกับร่างระหงในชุดสูทกางเกงสีขาวสะอาดตาที่ดูโก้หรูและทรงพลัง ลานนาเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจเบื้องหลังเธอคือกวินทร์ที่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ

“สวัสดีค่ะคุณซีคหวังว่าคงไม่ต้องแนะนำตัวกันใหม่นะคะ” ลานนานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขาทันทีโดยไม่ต้องรอคำเชิญ

ซีคจ้องมองเธอไม่วางตา “ที่ดินนั่นเธอรู้ดีว่าฉันเตรียมการมาเป็นปีคุณลานนา ต้องการอะไรกันแน่”

“ธุรกิจค่ะคุณซีค ไม่มีคำว่าต้องการอะไรนอกเหนือจากกำไร” ลานนาตอบพลางประสานมือวางบนโต๊ะ ท่าทางนิ่งสงบผิดกับซีคที่เหมือนภูเขาไฟกำลังจะปะทุ “โครงการ Smart City ของคุณจะสมบูรณ์ไม่ได้ถ้าขาดที่ดินแปลงที่ฉันถืออยู่ และตอนนี้ฉันคือคนถือไพ่เหนือกว่าคุณค่ะ”

“เธอใช้เงินจากไหนมาซื้อที่ดินพวกนั้น” ซีคถามเสียงต่ำ

กวินทร์เป็นฝ่ายตอบแทนพร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของลานนาอย่างสนิทสนม “เงินของผมเองครับ ผมให้คู่หมั้นของผมใช้ได้ไม่จำกัดเพื่อความสุขของเธอ ผมเปย์ให้ได้ทุกอย่าง”

ซีคขบกรามจนเป็นสันนูน แววตาที่จ้องมองมือกวินทร์บนไหล่ของเธอนั้นแทบจะฆ่าคนได้ “ออกไปให้หมด!” ซีคตวาดลั่นใส่พนักงานคนอื่นๆ ในห้องประชุม “ฉันต้องการคุยกับหุ้นส่วนเป็นการส่วนตัว”

พนักงานต่างรีบกุลีกุจอออกไป เหลือเพียงซีค ลานนา และกวินทร์ อยู่ภายในห้องประชุมนั้น

“คุณก็ด้วย กวินทร์ ออกไปซะ” ซีคสั่งเสียงเขี้ยม

“ผมคงทำตามไม่ได้หรอกครับ ผมต้องดูแลคู่หมั้นของผม”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่วินทร์” ลานนาหันไปยิ้มหวานให้กวินทร์ และนั่นเป็นรอยยิ้มที่ซีคไม่เคยได้รับมาตลอดห้าปี “ลานนาจัดการได้ค่ะ รอข้างนอกนะคะ เดี๋ยวเสร็จแล้วเราไปทานมื้อเที่ยงที่ร้านโปรดกัน”

กวินทร์ยิ้มตอบก่อนจะก้มลงจูบที่ขมับของลานนาต่อหน้าต่อตาซีค “ครับ พี่จะรอที่รถนะ”

เมื่อประตูห้องประชุมปิดลง ซีคลุกขึ้นพรวดพราดแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาชะโงกหน้าประชิดลานนาทันที “เธอร่านนักเหรอ! ถึงยอมให้มันทำแบบนั้นต่อหน้าฉัน!” เขาคำรามใส่ด้วยความหึงหวงที่ควบคุมไม่อยู่

ลานนาเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า “ร่าน? คำพูดของคุณดูถูกผู้หญิงไม่เปลี่ยนเลยนะคะคุณอา แต่ก็นั่นแหละค่ะ เมื่อก่อนคุณเห็นฉันเป็นภาระนี่คะ แล้วตอนนี้ฉันเป็นคู่หมั้นของคนอื่น คุณจะมาเดือดร้อนอะไรล่ะคะ”

“ลินดา! อย่ามาประชดฉันนะ!” ซีคคว้าต้นแขนเธอทั้งสองข้างแล้วออกแรงกระชากให้เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า “ไอ้กวินทร์มันไม่ใช่คนดี มันแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือเล่นงานฉัน!”

“แล้วคุณล่ะคะ” ลานนาสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “คุณที่เลี้ยงฉันมาเพื่อเป็นลูกสาวแต่กลับมองฉันด้วยสายตาหิวกระหายแบบนี้ คุณดีกว่าเขาตรงไหนคะ”

ซีคชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดแผลเก่าของเขาให้เปิดออก

“แต่ที่ฉันทำก็เพื่อปกป้องเธอ”

“ปกป้อง?” ลานนาหัวเราะสมเพช “คุณปกป้องฉันจากความรักของตัวเองจนทำให้ฉันแทบตายในคืนนั้นน่ะเหรอที่เรียกว่าปกป้อง” เธอขยับเข้าไปใกล้เขาจนหน้าอกชนแผงอกแกร่ง เพื่อท้าทายสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขา “รู้ไหมคะคืนที่ฉันเดินออกจากบ้าน คุณกวินทร์คือคนที่ขับรถมาเจอฉัน แล้วเขาก็ให้ชีวิตใหม่ ให้ชื่อใหม่ และที่สำคัญเขาให้สิ่งที่ป๊าไม่เคยให้ได้”

“มันให้อะไรเธอ!” ซีคถามด้วยเสียงสั่นพร่า

ลานนาเขย่งปลายเท้ากระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “เขาให้ฉันเป็นผู้หญิงของเขาจริงๆ ไงคะ ืไม่ใช่แค่เด็กในปกครองที่ต้องคอยแอบรักป๊าไปวันๆ”

ซีคฟิวส์ขาดทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขาโน้มหน้าลงไปบดจูบที่ริมฝีปากสีแดงสดของเธออย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานแต่มันคือจูบของการลงโทษและการประกาศความเป็นเจ้าของ ลานนาขัดขืนในตอนแรกมือเล็กทุบตีแผงอกเขาพัลวันแต่คนตัวโตกว่ากลับยิ่งกอดรัดเธอแน่นขึ้น กลิ่นอายอัลฟ่าที่รุนแรงและความโหยหาที่อัดอั้นมาห้าปีระเบิดออกมาในจูบนั้น รสชาติขมปร่าของน้ำตาปนมากับความหวานที่คุ้นเคย ลานนาเริ่มโต้ตอบจูบนั้นอย่างเผ็ดร้อนไม่แพ้กัน เธอจูบเขาราวกับจะพรากวิญญาณเขาไปพร้อมกับความแค้นที่เธอสะสมมา ครู่ใหญ่ซีคจึงผละออกช้าๆ ทั้งคู่หอบหายใจแรงพลางจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“เธอยังรู้สึกกับฉันอยู่เหรอ” ซีคพึมพำชิดริมฝีปากเธอ

ลานนายกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่เจ่อช้ำก่อนเธอจะแค่นยิ้มอย่างเย็นชา “จูบเมื่อกี้ถือว่าเป็นรางวัลให้ป๊าที่อุตส่าห์เลี้ยงดูมาแล้วกันนะคะ” เธอจัดชุดสูทให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แต่มันเปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่าที่ดินแปลงนั้นฉันจะไม่ขายให้คุณ และงานแต่งงานของฉันกับกวินทร์จะเกิดขึ้นแน่นอน” เธอเดินไปที่ประตูก่อนจะหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย “เตรียมตัวพังทลายได้เลยค่ะคุณอา ทั้งเรื่องงาน และเรื่องหัวใจ”

ลานนากล่าวจบก็เดินออกไปทิ้งให้ซีคยืนเคว้งคว้างอยู่ในห้องประชุมกว้างขวาง เขามองมือตัวเองที่ยังสั่นไม่หาย รสจูบเมื่อครู่ย้ำเตือนว่าเขาขาดเธอไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าจะตรงกันข้ามกับเธออย่างสิ้นเชิง

“ฉันจะไม่ยอมให้มันได้เธอไป...” ซีคพึมพำกับความว่างเปล่า “ต่อให้ต้องเผาโลกทั้งใบเพื่อให้เธอกลับมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน... ฉันก็จะทำ!”