บทที่ 5

คฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธีที่เคยเป็นบ้านของลินดาในค่ำคืนนี้มันเงียบสงัดจนรู้สึกอ้างว้างและและหนาวเหน็บกว่าที่เคย ซีคนั่งอยู่ในห้องทำงานที่มืดสลัวมีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพข้อมูลทางบัญชีของลานนา คอร์ปอเรชั่นและความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างอดีตลูกเลี้ยงสาวและกวินทร์ เขารู้ดีว่ากวินทร์ไม่ใช่คนซื่อสัตย์ และที่สำคัญเขารู้ด้วยว่าจุดอ่อนของลานนาคืออะไร

“เตรียมรถ” เขากรอกเสียงลงในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “เราจะไปพบคุณลานนาที่คอนโดของเธอเดี๋ยวนี้”

ในขณะเดียวกัน ณ คอนโดมิเนียมสุดหรูย่านสุขุมวิท ลานนากำลังยืนจิบไวน์อยู่ที่ระเบียงพร้อมมองดูแสงไฟของเมืองกรุงพลางคิดถึงแผนการขั้นต่อไป แต่แล้วเสียงออดที่ประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับคนกดกำลังโกรธแค้นใครมาเป็นสิบปีสร้างความสงสัยให้เธอไม่น้อย

และเมื่อเธอส่องตาแมวและเห็นว่าเป็นใคร ลานนาเพียงแค่แสยะยิ้มบางๆ ก่อนจะเปิดประตูออก

“มาดึกขนาดนี้ มีธุระด่วนอะไรคะคุณอา หรือว่าบริษัทกำลังจะเจ๊งจนต้องรีบมาขอส่วนบุญ”

ซีคไม่ตอบแต่เขากลับแทรกตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วพร้อมกับผลักประตูให้ปิดลงและล็อคกลอนทันที เขาคว้าข้อมือลานนาแล้วดันเธอจนแผ่นหลังกระแทกกับผนังเย็นเฉียบ

“เธอเล่นแรงเกินไปแล้วลินดา” ซีคคำรามลอดไรฟัน “เธอคิดว่าการเอาข้อมูลภายในบริษัทฉันไปให้กวินทร์จะทำให้ฉันล่มสลายงั้นเหรอ เธอประเมินฉันต่ำไปแล้ว!”

ลานนาหัวเราะเสียงใสอย่างไม่สะทกสะท้าน “ข้อมูลนั่นมันแค่ของว่างค่ะคุณอา ของจริงน่ะอยู่ในมือฉันตอนนี้ต่างหาก ทั้งหลักฐานการฟอกเงินของพรรคพวกคุณ และที่ดินแปลงนั้นที่คุณอยากได้จนตัวสั่น”

“เธอทำแบบนี้เพื่ออะไร!” ซีคตะคอกใส่หน้าเธอ แววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด “เพื่อแก้แค้นที่ฉันผลักไสเธอเมื่อห้าปีก่อนงั้นเหรอ ที่ฉันทำไปก็เพราะอยากให้เธอมีชีวิตที่ดีไม่ต้องมาเกลือกกลั้วกับโลกหมาป่าที่สกปรกแบบนี้!”

“ชีวิตที่ดีคือการถูกโยนทิ้งท่ามกลางพายุฝนงั้นเหรอคะ!” ลานนาตวาดกลับ น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นมานานเริ่มคลอหน่วย “ชีวิตที่ดีคือการที่ต้องตื่นมาแล้วพบว่าคนที่เรารักที่สุดในโลกบอกว่าเราเป็นแค่ภาระที่น่ารังเกียจงั้นเหรอ!”

ซีคชะงักไปเพราะคำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางอก เขาค่อยๆ คลายแรงบีบที่ข้อมือเธอลง เปลี่ยนเป็นการลูบไล้แผ่วเบาด้วยความรู้สึกผิด

“ลินดา... ป๊าขอโทษ”

“อย่าเรียกตัวเองว่าป๊า!” ลานนาสะบัดตัวออก “คุณไม่มีสิทธิ์เรียกคำนั้นอีกต่อไป! ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กในปกครองของคุณ ฉันคือศัตรูที่จะมาเอาคืนทุกอย่างที่คุณรัก!”

“รวมถึงตัวฉันด้วยงั้นเหรอ” ซีคก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะปิดบัง “ถ้าเธออยากแก้แค้นนักก็เอาเลย ทำลายบริษัทฉัน เอาชื่อเสียงฉันไป หรือจะเอาชีวิตฉันก็ได้ แต่เธอต้องสัญญา...” เขาคว้าเอวคอดกิ่วเข้ามากอดแนบชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวแรง “...สัญญาว่าจะเลิกยุ่งกับไอ้กวินทร์ เลิกทำตัวเป็นเครื่องมือของมัน เพราะฉันรู้ดีว่ามันไม่ได้รักเธอ มันแค่อยากชนะฉัน!”

“แล้วคุณล่ะคะ รักฉันเหรอ” ลานนาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าพร้อมเชิดหน้าท้าทายสบตาเขา “หรือแค่อยากชนะมันเหมือนกัน”

ซีคไม่ตอบแต่เขาเลือกใช้วิธีที่อธิบายความรู้สึกได้ชัดเจนที่สุดนั่นคือการโน้มหน้าลงบดจูบเธออีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่จูบที่ป่าเถื่อนเหมือนในห้องประชุม แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยคำขอโทษ ความโหยหา และความรักที่อัดอั้นมานานแสนนาน

ลานนาพยายามขัดขืนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสที่คุ้นเคย เธอโอบรอบคอเขาและจูบตอบอย่างดูดดื่ม รสชาติขมปร่าของน้ำตาปนไปกับความหวานที่ทำให้ทั้งคู่แทบลืมหายใจ

ท่ามกลางจูบที่แสนจะสับสน ลานนากระซิบชิดริมฝีปากเขา “จูบนี้คือจุดเริ่มต้นของความพินาศของคุณจำเอาไว้เถอะคุณอา”

ซีคกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “ถ้ามันจะพินาศด้วยมือเธอ... ฉันก็ยอม”