บทที่ 3

ความเงียบที่ปกคลุมคนทั้งสามท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สนั้นน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงตะโกนด่าทอเสียอีก ซีคก้มมองมือเรียวขาวผ่องที่ยื่นมาตรงหน้าสลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาวที่เขาเคยรู้จักทุกตารางนิ้ว หมายถึงตอนที่เธอยังเป็นลินดาอะนะ แต่สำหรับเธอตรงหน้าในเวลานี้เขาไม่รู้จักเธอคนนี้เลยสักนิด หญิงสาวลานนาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาช่างแตกต่างจากลินดาเด็กน้อยขี้แยคนนั้นราวกับเป็นคนละคน

ดวงตาสีอำพันวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะผสมกับความโหยหา เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอช้าๆ สัมผัสนุ่มนิ่มแต่เย็นเฉียบทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ มันรุนแรงจนขนกายลุกชัน ปฏิกิริยาของคู่แห่งโชคชะตามันไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่นิดเดียวแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณลานนา” ซีคกัดฟันพูดพร้อมเน้นเสียงหนักที่ชื่อใหม่ของเธอ จากนั้นก็บีบมือเธอแน่นจนเกินมารยาท “มือเย็นนะ ไปอยู่ที่ไหนมาถึงได้เย็นชาขนาดนี้”

ลานนาไม่สะท้านต่อแรงบีบ เธอเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากยิ่งกดลึกขึ้น

“ปารีสค่ะ อากาศที่นั่นหนาวแต่ก็อิสระดี ไม่เหมือนที่นี่ มีแต่ความอึดอัดเหมือนมีอะไรมาคอยล่ามโซ่เอาไว้” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด

กวินทร์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างพอใจที่เห็นศัตรูคู่อาฆาตเสียอาการ เขาโอบแขนรอบเอวคอดกิ่วของลานนาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของพร้อมดึงร่างบางให้เบียดชิดกับตัวเขา

ภาพนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟในอกของซีค เส้นเลือดที่ขมับของเขาปูดโปน สัญชาตญาณอัลฟ่ากรีดร้องสั่งให้เขาเข้าไปกระชากผู้ชายคนนั้นออกมาแล้วหักแขนทิ้งซะ

“ระวังหน่อยนะครับคุณซีค” กวินทร์เอ่ยยั่วเย้า “คู่หมั้นผมเธอตัวเล็ก เดี๋ยวช้ำมือแย่”

“คู่หมั้นเหรอครับ” ซีคทวนคำเสียงต่ำ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ลานนาเพื่อขอคำยืนยัน “เธอจะแต่งงานกับมันงั้นเหรอ”

ลานนาหันไปสบตากับกวินทร์แสร้งทำเป็นเอียงอาย “พี่วินทร์ก็รีบพูดไป เราเพิ่งจะดูใจกันเองนะคะ แต่เรื่องอนาคตไม่มีอะไรแน่นอนหรอกค่ะ”

ซีคได้ฟังก็ถึงกับพูดไม่ออก ความรู้สึกของเขาถูกบาดลึกเข้าไปในความทรงจำ มันแย่เสียย่ิงกว่าตอนที่เธอเรียกเขาว่าป๊าเสียอีก

“ขอตัวก่อนนะครับคุณซีค ผมต้องพาว่าที่เจ้าสาวไปแนะนำให้คุณพ่อรู้จัก” กวินทร์ตัดบทก่อนจะโอบเอวลานนาแล้วเดินผละออกไป ทิ้งให้ซีคยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางวงล้อมผู้คน

สายตาของซีคไล่ตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของลานนาไปไม่วางตา ทุกจังหวะการเดินของเธอช่างสง่างามและเย้ายวน กลิ่นกุหลาบและวานิลลาที่ทิ้งไว้จางๆ ยังคงลอยวนเวียนรบกวนสมาธิเขาจนแทบคลั่ง

“แม่งเอ๊ย!” ซีคสบถก่อนจะกระแทกแก้ววิสกี้ลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาอย่างแรงจนน้ำสีอำพันกระฉอกออกมานอกแก้ว เขาหันหลังเดินออกจากงานตรงไปยังระเบียงสูบบุหรี่ทันทีเพราะในเวลานี้เขาต้องการอากาศหายใจสักหน่อยก่อนที่เขาจะเผลออาละวาดกลางงานขึ้นมา

ค่ำคืนนี้ลมพัดแรงกว่าปกติแต่มันก็ไม่ได้ช่วยดับไฟในใจของเขาได้เลยสักนิด เขายืนพิงราวระเบียงพร้อมสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงตลอดห้าปีที่ผ่านมาให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว เขาคิดว่าเขาทำใจได้แล้ว คิดว่าการปล่อยเธอไปคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด แต่พอได้เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นความคิดพระเอกผู้เสียสละก็พังทลายลงในวินาทีเดียว

“โลกกลมดีนะคะ ไม่คิดว่าจะเจอคนรู้จักที่นี่” เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ซีคหมุนตัวกลับมามองตามต้นเสียงทันที

ลานนายืนพิงกรอบประตูกระจกในมือถือแก้วแชมเปญ แสงจันทร์สาดส่องกระทบชุดสีแดงเพลิงทำให้เธอดูเหมือนปีศาจสาวผู้ทรงเสน่ห์ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเดินตามเขาออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ซีคทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ดับไฟก่อนจะเดินสาวเท้าเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็วจนร่างสูงใหญ่ต้อนเธอชิดติดกำแพงในขณะนั้นกลิ่นอายกดดันของอัลฟ่าก็แผ่ออกมาข่มขวัญหญิงสาวตรงหน้าอย่างหนักหน่วง

“เล่นบ้าอะไรของเธอ!” ซีคเอ่ยถามเสียงลอดไรฟัน “หายหัวไปห้าปี กลับมาพร้อมกับชื่อใหม่ แถมยังมากับไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นอีก เธอคิดจะยั่วโมโหฉันรึไงลินดา”

ลานนาไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาระยะห่างเพียงคืบทำให้สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน

“ลินดา?” เธอเลิกคิ้วแสร้งทำหน้าสงสัย “คุณหมายถึงใครคะ ดิฉันชื่อลานนาค่ะ เป็นคู่หมั้นของคุณกวินทร์”

“เลิกเล่นลิ้นสักที!” ซีคตวาดเบาๆ ฝ่ามือหนายกขึ้นกั้นกำแพงทั้งสองข้างเพื่อกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน “เธอไงชื่อลินดา เป็นเด็กในปกครองของฉัน เป็นลูกสาวของเพื่อนฉัน และฉันเป็นคนเลี้ยงเธอมากับมือ!”

“อ้อ! จำได้แล้วค่ะ” ลานนาทำท่าเหมือนเพิ่งนึกออก รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า “คุณหมายถึงเด็กกำพร้าที่น่าสมเพชคนนั้นสินะคะ น่าเสียดายที่เธอตายไปนานแล้วค่ะ ตายไปตั้งแต่วันที่คุณไล่เธอออกจากบ้านอย่างกับหมูหมา”

คำพูดของเธอเสียดแทงใจซีคจนเขาชะงัก

“ฉันไม่เคยไล่...” ซีคพยายามแก้ตัวเสียงอ่อนลง “ฉันแค่...”

“แค่บอกว่าเธอเป็นภาระ” ลานนาสวนกลับทันควัน แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นทันที “แค่บอกว่ารังเกียจเธอ แค่บอกว่าเส้นกั้นระหว่างเรามันข้ามไปไม่ได้ จำไม่ได้เหรอคะคุณอาซีค” เธอจงใจเปลี่ยนคำเรียกจากป๊าเป็นคุณอาเพื่อตอกย้ำความห่างเหินและความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ไม่มีอยู่จริง

“แล้วตอนนี้คุณจะมาเดือดร้อนอะไรมิทราบคะ” เธอถามต่อพร้อมก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนหน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดราตรีแทบจะชนกับแผงอกแกร่ง “ในเมื่อเด็กที่เป็นภาระของคุณหายไปแล้วคุณก็น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอคะ หรือว่า...” นิ้วเรียวยาวของเธอกรีดไล้ไปตามสาบเสื้อเชิ้ตของเขา ช้าๆ ยั่วยวน และอันตราย “...หรือว่าคุณเสียดายของเล่นที่คุณเคยโยนทิ้งไป”

“ลินดา!” ซีคคำรามพร้อมคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น “อย่าดูถูกความรู้สึกของฉัน เธอไม่รู้หรอกว่าห้าปีที่ผ่านมาฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง”

“และคุณก็ไม่มีวันรู้เหมือนกันว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง!” ลานนาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ “เลิกยุ่งกับชีวิตฉันซะ! กลับไปเป็นท่านประธานผู้สูงส่งแล้วปล่อยให้ฉันเดินไปตามทางของฉันเถอะค่ะ” เธอขยับตัวจะเดินหนีแต่ซีคขยับตัวขวางไว้ เขาไม่ยอมให้เธอหนีไปแบบนี้แน่

“แล้วกวินทร์ล่ะ เธอรักมันเหรอ” ซีคถามคำถามที่ค้างคาใจที่สุด “หรือแค่ใช้มันเป็นเครื่องมือแก้แค้นฉัน”

ลานนาหยุดเดินก่อนที่เธอจะหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่อ่านยากแล้วค่อยๆ แสยะยิ้มขึ้นมา “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคุณสักนิด แต่ถ้าถามว่าเขามีดีอะไร...” เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูเขาแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ทำให้ขนอ่อนทั่วตัวซีคลุกชัน “...อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยผลักไสฉัน และที่สำคัญเขาไม่เคยเห็นฉันเป็นแค่เด็ก”

ผัวะ!

ซีคยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ คำพูดนั้นสื่อความหมายชัดเจนว่ากวินทร์ได้ข้ามเส้นที่เขาไม่กล้าข้ามไปแล้ว แม้ความจริงอาจจะไม่ใช่ แต่เธอจงใจให้เขาคิดแบบนั้น ลานนาถอยหลังออกมาแล้วจัดทรงผมให้เข้าที่ก่อนจะส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย

“ขอตัวนะคะคุณอา อย่าดื่มเยอะนักล่ะ เดี๋ยวจะแก่เร็วไปมากกว่านี้”

ร่างระหงพูดจบก็เดินจากไปทิ้งกลิ่นหอมยั่วยวนไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้ซีคยืนจมอยู่กับความเจ็บปวดและความหึงหวงที่แผดเผาจิตใจ

มือหนากำราวกั้นระเบียงแน่นจนเหล็กแทบยุบ ดวงตาสีอำพันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวาวโรจน์ “เธอคิดผิดแล้วลินดา...” ซีคพึมพำกับตัวเองเสียงเหี้ยมเกรียม “ถ้าเธอคิดว่าคำว่าพ่อลูกจะหยุดฉันได้เหมือนเมื่อก่อนล่ะก็เธอคิดผิดถนัด เมื่อห้าปีที่แล้วฉันอาจจะเป็นคนดีที่ยอมปล่อยเธอไป แต่ตอนนี้ฉันคือหมาป่าที่หิวโซและฉันจะไม่มีวันปล่อยเหยื่อของฉันหลุดมือไปให้หมาตัวอื่นคาบไปแดกแน่!”