บทที่ 2

ความหนาวเหน็บจากสายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่สามารถเทียบได้เลยกับความหนาวเหน็บในหัวใจของลินดา ร่างบางในชุดเดรสเปียกปอนเดินโซซัดโซเซไปตามฟุตบาทที่ทอดยาวอย่างไร้จุดหมาย แสงไฟจากรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาสาดส่องกระทบร่างเธอเป็นระยะแต่ไม่มีใครสนใจจะหยุดดู เด็กสาวผู้เคยอาศัยอยู่ในหอคอยงาช้างบัดนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกนกปีกหักที่ตกลงมาสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลนตม

คำพูดของซีคที่ไล่เธออกจากห้องยังคงดังก้องในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนเทปที่ยืดยานและบิดเบี้ยว ทุกย่างก้าวที่เดินห่างออกมาคือการตอกย้ำว่าโลกใบเดิมของเธอได้พังทลายลงแล้ว

‘ภาระ... ฉันเป็นแค่ภาระ’

ขาที่อ่อนล้าหมดแรงจะก้าวต่อทำเธอทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอยู่ข้างป้ายรถเมล์เก่าๆ ในซอยเปลี่ยว เธอซุกหน้าลงกับท่อนแขนปล่อยให้เสียงสะอื้นไห้แข่งกับเสียงฟ้าผ่า ความมืดมิดรอบกายค่อยๆ กัดกินสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิด

ถ้าเธอหายไปจากโลกนี้ตอนนี้... เขาจะรู้สึกอะไรไหมนะ

หรือจะแค่รู้สึกโล่งใจที่หมดภาระไปเปราะหนึ่ง

เอี๊ยด!

เสียงเบรกของล้อรถยนต์บดกับถนนเปียกลื่นดังสนั่นตรงหน้า แสงไฟหน้ารถสว่างจ้าจนลินดาต้องหรี่ตา รูม่านตาปรับโฟกัสเห็นรถลีมูซีนสีดำคันหรูที่จอดสนิท ประตูรถด้านหลังถูกเปิดออกพร้อมกับรองเท้าส้นสูงสีแดงเลือดนกที่ก้าวลงมาเหยียบย่ำลงบนพื้นสกปรกอย่างไม่แยแส

ร่มคันใหญ่สีดำกางออกเหนือร่างของลินดา บดบังเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำ

“น่าสมเพชจริงๆ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่เรียบเย็นแต่ทรงพลัง

ลินดาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงจึงได้พบกับหญิงวัยกลางคนในชุดสูทหรูหรา ใบหน้าสวยสง่าแต่ฉาบไปด้วยความเย็นชาและอำนาจ ดวงตาคมกริบมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นหนึ่ง

“หนีออกจากบ้านมางั้นสิ หรือว่าโดนผู้ชายทิ้ง” หญิงปริศนาถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย

ลินดาไม่มีแรงจะตอบโต้ เธอเพียงแค่จ้องมองกลับด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเจ็บปวด

“เธอมีดวงตาที่ดีนะ” หญิงคนนั้นพึมพำ มุมปากยกยิ้มพึงพอใจ “มีความเจ็บปวด มีความแค้น และมีความดื้อรั้น เหมือนฉันตอนสาวๆ ไม่มีผิด” เธอย่อตัวลงมานั่งยองๆ ตรงหน้าลินดาก่อนจะเชยคางมนที่เปียกชื้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ “ฟังนะสาวน้อย โลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับคนอ่อนแอ น้ำตาของเธอไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับผู้ชายพรรค์นั้น ถ้าอยากจะให้เขาหันมามองเธอต้องไม่ใช่ก้อนหินริมทางที่เขาเตะทิ้งได้ แต่ต้องเปลี่ยนตัวเองให้เป็นเพชรที่บาดมือเขาจนเลือดซิบได้”

ลินดานึกถึงภาพใบหน้าของซีคที่มองเธอด้วยความสมเพชลอยเข้ามาซ้อนทับ ความน้อยเนื้อต่ำใจแปรเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงแห่งความโกรธ

“แล้วหนูต้องทำยังไงคะ” ลินดาถามเสียงแหบพร่า

หญิงปริศนายืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีดำมาตรงหน้า “ทิ้งชื่อเดิมของเธอไว้ตรงนี้ ทิ้งความอ่อนแอไว้กับสายฝน แล้วไปกับฉัน ฉันจะสอนวิธีเดินเกมให้เธอเองแต่ต้องแลกกับการที่เธอต้องเป็นอาวุธให้ฉันใช้งาน ตกลงไหม”

ลินดามองมือนั้นสลับกับความมืดมิดเบื้องหลัง ทางเลือกของเธอมีเพียงสองทางคือตายอย่างโดดเดี่ยวตรงนี้ หรือมีชีวิตอยู่เพื่อพิสูจน์ให้ซีคเห็นว่าเขาคิดผิด

มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปจับมือของหญิงปริศนา สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับมั่นคงกับจิตใจเธอ

“ดี...” หญิงคนนั้นกระตุกยิ้ม “ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่นะ ลานนา”

ประตูรถลีมูซีนปิดลงขังเสียงร้องไห้ของเด็กสาวไว้เบื้องหลัง รถหรูเคลื่อนตัวหายไปในความมืดทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ป้ายรถเมล์

ในค่ำคืนนั้นลินดาเด็กสาวผู้อ่อนต่อโลกได้ตายจากไปแล้ว เหลือเพียงเถ้าถ่านที่จะรอวันก่อกำเนิดเป็นนกฟีนิกซ์ตัวใหม่

5 ปีต่อมา

ณ โรงแรมแกรนด์ ไดมอนด์ กรุงเทพฯ

เสียงแก้วแชมเปญชนกันเบาๆ เคล้าคลอไปกับเสียงของดนตรีแจ๊สบรรเลงสด บรรยากาศภายในงานกาล่าการกุศลประจำปีเต็มไปด้วยความหรูหราฟู่ฟ่า เหล่าไฮโซ เซเลบริตี้ และนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของเมืองไทยต่างมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง

แต่ท่ามกลางผู้คนมากมายมีชายคนหนึ่งที่โดดเด่นสะดุดตาจนใครๆ ก็ต้องเหลียวมอง

ซีคยืนนิ่งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถงในมือถือแก้ววิสกี้สีอำพัน ชุดสูททักซิโดสีดำขับเน้นเรือนร่างสูงใหญ่และกลิ่นอายอัลฟ่าที่น่าเกรงขาม สำหรับห้าปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดลงไปแลยสักนิด แต่กลับเพิ่มความเคร่งขรึมและเย็นชาจนน่ากลัวมากกว่าเดิม

ดวงตาสีอำพันที่เคยมีประกายอบอุ่น บัดนี้เรียบสนิทไร้ความรู้สึกราวกับก้นบึ้งมหาสมุทรที่แสงส่องไม่ถึง

“ท่านประธานครับ... เรื่องสัญญาที่ดินแถบสุขุมวิททางฝั่งคุณกวินทร์ดูเหมือนจะไม่ยอมถอยง่ายๆ” เลขาคนสนิทเข้ามากระซิบรายงาน

ซีคแค่นหัวเราะในลำคอ “ไอ้หมาลอบกัดนั่นคิดจะงัดข้อกับฉันงั้นเหรอ ปล่อยมันไปก่อน! เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

เขาพูดจบก็ยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด หวังให้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ช่วยบรรเทาความว่างเปล่าในอก

5 ปีแล้วที่ลินดาหายไป

เขาพลิกแผ่นดินหา จ้างนักสืบมือดีที่สุด แต่กลับไม่พบร่องรอยแม้แต่เงา เธอหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ ทุกคืนที่เขาหลับตาภาพใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาและคำพูดสุดท้ายของเธอยังคงตามหลอกหลอน

‘หนูจะไม่รบกวนป๊าอีก...’

“ก็สมใจแกแล้วนี่ไอ้ซีค” เขาด่าตัวเองในใจ “แกผลักไสเธอไปเอง... แกเลือกเองนะ”

อยู่ๆ ในช่วงเวลานั้นเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นที่หน้าประตูทางเข้าใหญ่ แสงแฟลชจากกล้องนักข่าวรัวกระพริบถี่ยิบเรียกความสนใจของแขกทั้งงานให้หันไปมองเป็นตาเดียว

“นั่นคุณกวินทร์นี่นา! มากับใครน่ะ”

“สวยมาก! ดาราหน้าใหม่เหรอ? หรือว่าเป็นคู่หมั้น?”

“ดูชุดนั่นสิ คอลเลกชันใหม่ล่าสุดจากปารีสเลยนะ”

ซีคขมวดคิ้วด้วยความรำคาญและนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกเกลียดขี้หน้ากวินทร์มากขึ้นกว่าเดิม เพราะอีกฝ่ายเป็นอัลฟ่าจากตระกูลคู่แข่งที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับเขามาตลอด

ประตูบานใหญ่เปิดกว้างกวินทร์เดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ แขนข้างหนึ่งโอบเอวหญิงสาวร่างระหงที่เดินเคียงคู่มา เมื่อเขาเห็นใบหน้าของร่างบางนั้น แก้ววิสกี้ในมือของเขาก็แทบจะร่วงหล่นลงพื้น

เขาไม่ได้ตกใจให้กับความสวยสง่าของหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ผ่าลึกเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน และไม่ได้ตกใจเพราะเครื่องเพชรระยิบระยับที่ประดับอยู่บนคอระหงเหล่านั้น

แต่เป็นเพราะกลิ่นของเธอต่างหาก

กลิ่นหอมหวานของดอกกุหลาบผสมวานิลลา มันเป็นกลิ่นที่เขาโหยหามาตลอด 5 ปี เป็นกลิ่นที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำจนวันตาย

ซีคเพ่งมองหญิงสาวคนนั้นตาไม่กระพริบ เรือนผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนสลวยรับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดยิ้มทรงเสน่ห์ เธอดูมั่นใจ เย่อหยิ่ง และทรงพลัง แตกต่างจากเด็กสาวขี้อายคนเดิมอย่างสิ้นเชิง

แต่ดวงตากลมโตที่เคยใสซื่อคู่นั้น บัดนี้กลับฉายแววท้าทายและซ่อนความลับดำมืดเอาไว้

“เป็นไปไม่ได้...” ซีคพึมพำเสียงสั่น หัวใจที่เคยตายด้านกลับมาเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

กวินทร์พาเธอเดินตรงเข้ามากลางวงล้อมของผู้คนก่อนจะหยุดยืนเผชิญหน้ากับซีคในระยะประชิด รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าของศัตรู

“สวัสดีครับคุณซีค” กวินทร์ทักทายเสียงใส “ผมขอแนะนำให้รู้จักกับหุ้นส่วนคนสำคัญ และว่าที่คู่หมั้นของผม” กวินทร์หันไปมองหญิงสาวข้างกายด้วยสายตาหวานเชื่อม “นี่คุณลานนา เธอเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสและจะเป็นคนดูแลโปรเจกต์ที่สุขุมวิทแข่งกับคุณ”

หญิงสาวหันมาสบตากับซีคช้าๆ วินาทีที่สายตาสองคู่ปะทะกัน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วอากาศ ซีคคาดหวังจะเห็นแววตาตัดพ้อหรือความเจ็บปวดจากเธอเหมือนในอดีต แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความสนุกสนาน

เธอขยับเข้ามาใกล้เขาอีกนิดกลิ่นกายหอมกรุ่นปะทะจมูกเขาเต็มๆ เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือเรียวสวยมาตรงหน้าเขา

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณซีค” น้ำเสียงหวานหยดย้อยเอื้อนเอ่ยชื่อเขาอย่างชัดเจนแต่กลับไร้ซึ่งความคุ้นเคย “ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานาน ไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะดูแก่กว่าที่คิดไว้นะคะ”

ซีคกัดกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน เขาจ้องมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าสวยที่กำลังส่งยิ้มยั่วยวนให้กับเขา

เด็กสาวที่เคยเรียกเขาว่าป๊าด้วยเสียงสั่นเครือคนนั้นไม่มีอีกแล้ว เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้คือนางพญาอสรพิษที่พร้อมจะฉกกัดคอหอยเขาให้ตายคาที่ในทุกโอกาส