“วิชา "มังกรหยอกวารีบนแท่นศิลา"”

หลังจากเหตุการณ์ประคบหัวไชเท้าแช่น้ำแข็งจน เย่จวินเหยียน เกือบจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งตายคาอกเมีย ฮ่องเต้หนุ่มก็ทรงตระหนักได้ว่าหากปล่อยให้ ไป๋ซิน เรียนรู้โลกกว้างด้วยตัวเองตามคัมภีร์ที่พระพันปีประทานมาต่อไป เขาคงได้กลายเป็น "ผักดองน้ำแข็ง" เข้าสักวัน และรังสีสีชมพูที่พลุ่งพล่านในตัวเขาก็คงจะปะทุจนอกแตกตายเป็นแน่แท้

ยามดึกสงัด ณ ห้องทรงอักษรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานกุหลาบป่า แสงเทียนวับแวมส่องกระทบใบหน้าคมคายของมังกรหนุ่มที่กำลังนั่งรอ "ลูกศิษย์" ตัวน้อยอย่างใจเย็น บนโต๊ะไม้จันทน์แดงตัวยักษ์ที่เคยเต็มไปด้วยกองฎีกาและเอกสารบ้านเมือง บัดนี้กลับถูกปัดออกไปกองไว้อย่างไม่ใยดีที่มุมหนึ่ง เหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่าที่ปูทับด้วยผ้าไหมเนื้อละเอียด

"ฝ่าบาท...เรียกข้ามากลางดึก มีบทเรียนที่หกจากพระพันปีหรือเจ้าคะ?"

ไป๋ซิน เดินเตาะแตะเข้ามาในชุดนอนผ้าไหมบางเบาสีขาวนวลที่เน้นสัดส่วนอวบอิ่มชวนมอง นางยังคงเปิด "เนตรกระจกเงา" ค้างไว้ตามความเคยชิน และทันทีที่เห็นเย่จวินเหยียน นางก็เบิกตากว้างจนกลมโต อุทานออกมาเสียงหลง

"ว้าย! ฝ่าบาท รังสีสีชมพูของท่านมันไม่ได้แค่บวมแล้วเจ้าค่ะ แต่มันกลายเป็น สีแดงเพลิง พุ่งปรี๊ดจนจะเผาผลาญหลังคาตำหนักเลนเจ้าค่ะ! ท่านป่วยเป็นโรค 'ธาตุไฟเข้าแทรก' หรือเปล่าเจ้าคะ?!"

"ไป๋ไป๋...นั่นแหละคือเหตุผลที่ข้าเรียกเจ้ามา"

เย่จวินเหยียนแสร้งทำเสียงขรึม พลางกวักมือเรียกนางเข้ามาใกล้ด้วยสายตาที่ลุ่มลึกระคนเจ้าเล่ห์

"วิชาของพระพันปีน่ะมันแค่ขั้นพื้นฐาน แต่วิชาที่ข้าจะสอนเจ้าคืนนี้คือ 'วิชาประสานปราณมังกร' เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยถ่ายเทความร้อนที่เจ้าเห็น ไม่เช่นนั้นข้าอาจจะ 'ธาตุไฟแตกซ่าน' จนตัวระเบิดได้จริงๆ"

"ตัวระเบิดเลยเหรอเจ้าคะ!"

ไป๋ซินหน้าซีดเผือดรีบถลันเข้าไปเกาะแขนแกร่ง

"ต้องทำอย่างไรเจ้าคะ? ข้าจะไปเอาหัวไชเท้าหิมะมาประคบให้เดี๋ยวนี้เลย!"

"หึ...คราวนี้น้ำแข็งช่วยไม่ได้แล้วไป๋ไป๋"

เย่จวินเหยียนยิ้มกริ่ม มือหนาคว้าเอวบางแล้วช้อนร่างนางขึ้นมาวางบน โต๊ะทรงอักษร อย่างรวดเร็ว จนไป๋ซินอุทานด้วยความตกใจ

"วิชานี้ต้องใช้ร่างกายของเจ้า...เป็นตัวรองรับและดูดซับปราณร้อนจากข้าโดยตรง"

"บ...บนโต๊ะหรือเจ้าคะ? มันแข็งและเย็นนะเจ้าคะฝ่าบาท" ไป๋ซินถามเสียงสั่น หูกระต่ายสีขาวสองข้างโผล่พรวดออกมาสั่นพั่บๆ ด้วยความตื่นกลัวระคนตื่นเต้น

"เพราะโต๊ะไม้นี่แข็ง...มันถึงจะช่วยส่งเสริมพลังหยางของข้าให้มั่นคง"

เขาโน้มตัวลงไปหาจนปลายจมูกโด่งรั้นชนกับจมูกเล็กๆ ของนาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวเนียน

"ท่าแรกที่เจ้าต้องเรียนรู้คือ...'มังกรหยอกวารี'"

เย่จวินเหยียนไม่พูดเปล่า เขาซุกไซ้ริมฝีปากลงที่จุดชีพจรตรงลำคอหอมกรุ่น ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรัวเร็ว มือหนาปัดป่ายชุดนอนของนางออกจนมันหลุดลุ่ยไปกองอยู่ที่ศอก เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดุจแสงจันทร์

"ไป๋ไป๋...เจ้าต้องปล่อยใจให้เหมือนสายน้ำที่โอบอุ้มมังกร ส่วนข้าจะเป็นมังกรที่ลงไปแหวกว่ายในตัวเจ้า"

"อ๊ะ...ฝ่าบาท...วิชาอะไรทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนตัวจะละลายเป็นน้ำจริงๆ"

ไป๋ซินแอ่นอกรับสัมผัสจากปลายลิ้นร้ายที่เริ่มหยอกล้อกับยอดปทุมถันอย่างหิวกระหาย ความซ่านสยิวแล่นปลาบไปทั่วร่างจนหางกระต่ายฟูฟ่องด้านหลังสั่นระริก

"ต่อไปคือท่า...'จันทราโอบยอดเขา'"

เย่จวินเหยียนไม่ได้ปล่อยให้นางพัก เขาช้อนร่างบางที่สั่นสะท้านให้ลุกขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะ โดยให้นางใช้ขาเรียวขาวทั้งสองข้างโอบรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น ท่าทางที่แนบชิดทำให้นางรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของจอมมังกรที่กำลังขยายตัวอย่างน่าหวาดหวั่น

"รังสีสีแดง...มัน...มันร้อนจนข้ามองไม่เห็นอย่างอื่นแล้วเจ้าค่ะฝ่าบาท" นางพึมพำปรือตาปรอย มือเล็กขยุ้มผมของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว

"งั้นเจ้าก็หลับตา แล้วรับมันไปให้หมด...ท่าสุดท้ายที่สำคัญที่สุด 'มังกรทะยานข้ามสระบัว'!"

เย่จวินเหยียนจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแทรกความยิ่งใหญ่เข้าครอบครองความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำเยิ้มของนางบนโต๊ะไม้จันทน์แดงนั้นเอง ไป๋ซินสะดุ้งสุดตัว ร้องครางออกมาไม่เป็นภาษา เสียงหอบหายใจรุนแรงสอดประสานไปกับเสียงโต๊ะไม้ที่สั่นสะเทือนตามจังหวะรุกรานที่ดุดันและหนักหน่วง

ไป๋ซินรู้สึกเหมือนพลังเซียนในตัวนางถูกกระตุ้นจนระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานสีชมพูจากความรักและสีแดงจากความปรารถนาหมุนวนหลอมรวมกันจนเกิดเป็นประกายแสงจางๆ อบอวลไปทั่วห้องทรงอักษร นางรู้สึกถึงความร้อนที่ถ่ายเทเข้ามาจนร่างกายแทบมอดไหม้ แต่ในขณะเดียวกันมันกลับเติมเต็มพลังที่โหยหามานาน

"ฝ่าบาท...ข้า...ข้าเห็นรังสีมังกรของท่าน...มันยิ่งใหญ่และงดงามที่สุดเลยเจ้าค่ะ!"

ไป๋ซินครวญครางพลางซบหน้าลงกับไหล่หนา กัดไหล่เขาเบาๆ เพื่อระบายความเสียวซ่าน เมื่อมังกรเจ้าเล่ห์นำพานางทะยานข้าม "สระบัว" ไปสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ที่รุนแรงจนนางแทบขาดใจพ้นไปจากโต๊ะไม้ศิลา

เมื่อพายุเสน่หาบนโต๊ะทรงอักษรสงบลง เย่จวินเหยียนยังคงโอบกอดร่างบางที่สั่นเทาพาดอยู่บนโต๊ะ พลางจูบซับเหงื่อที่หน้าผากนางอย่างรักใคร่ สายตามังกรที่เคยดุดันบัดนี้เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ลึกล้ำเกินพรรณนา

"เป็นอย่างไร...วิชา 'มังกรทะยาน' ของข้า...ดีกว่าหัวไชเท้าแช่น้ำแข็งไหม?" เขาถามกระซิบข้างหูที่ยังคงยาวเฟื้อยออกมา

ไป๋ซินหน้าแดงก่ำไปถึงปลายหู นางรีบหดหูและหางกลับด้วยความเขินอายอย่างที่สุด

"ฝ่าบาทคนเจ้าเล่ห์...ท่านหลอกข้าฝึกท่าแปลกๆ บนโต๊ะฎีกา...ฮือออ คืนหน้าข้าจะมองหน้าพวกท่านเสนาบดีในห้องนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ"

"หึ...ก็ไม่ต้องมอง มองแค่ข้าคนเดียวก็พอ"

เย่จวินเหยียนยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ

"รังสีสีแดงของข้าดับลงแล้วจริงๆ เห็นไหม? แต่ถ้าคืนไหนมันกลับมาพุ่งปรี๊ดอีก...เจ้าก็ต้องมา 'ช่วยฝึก' ข้าใหม่นะ...ยัยกระต่ายน้อยของข้า"

เขาก้มลงจูบนางอีกครั้งอย่างแสนรัก ท่ามกลางกองฎีกาที่กระจัดกระจาย ยืนยันว่าวิชา "ประสานปราณมังกร" นี้ ได้ผลชะงัดยิ่งกว่ายาวิเศษใดๆ ในโลกเซียน!