บทที่ 2/1

บทที่ 2

“นักธุรกิจ” หรือ “โรคจิต”

 

ภายในห้องแต่งตัวที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายมีทั้งดารา ผู้จัดการส่วนตัวและช่างแต่งหน้าทั้งชายและหญิงอยู่เต็มไปหมด ถึงแม้ว่าภายในห้องนี้จะใหญ่มากก็เถอะแต่มันก็สามารถทำให้รู้สึกแคบขึ้นมาถนัดตาเมื่อมีผู้คนเดินเข้าออกห้องแต่งตัวไปมาแบบนี้

“เมื่อกี๊พี่กุ๊กไก่ว่าอะไรนะคะ เฟรชไม่ได้ฟังเลยค่ะ” อลิสาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางต่างๆ ที่มีทั้งแบบเติมและแบบล้างออกวางไว้ให้เสร็จสรรพ

“เฮ้อ~ เลิกสนใจคนอื่นก่อนเถอะนะคะสนใจเรื่องที่พี่จะบอกดีกว่า คราวนี้พี่กุ๊กไก่จะบอกแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถ้าขืนน้องเฟรชไม่ฟังอีกล่ะก็พี่กุ๊กไก่จะงอนน้องเฟรชจริงๆด้วย โทษฐานที่สนใจคนอื่นมากว่าผู้จัดการสุดสวยอย่างพี่กุ๊กไก่” สุภิชญาพูดไปทำหน้าโหดใส่เหมือนเป็นการบอกนัยๆว่าถ้าอลิสาสนใจคนอื่นมากกว่าตัวเธออีกละก็เธอจะทำอย่าที่พูดจริงๆด้วย

“ฮ่าๆ โอเคค่ะ โอเคเฟรชจะตั้งใจฟังเลยคะ” อลิสาอดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อผู้จัดการสาวของเธอทำหน้าโหดใส่ทั้งที่มันก็ไม่เข้ากับใบหน้าที่หวานเหมือนผู้หญิงแท้เลยแม้แต่น้อย

“เอาล่ะค่ะ ตั้งใจฟังให้ดีนะคะน้องเฟรชชี่สุดสวยของพี่กุ๊กไก่ อาทิตย์หน้าที่จะถึงนี้คุณอาคมเขาอยากจะพาน้องเฟรชและก็ดาราทั้งหลายที่ร่วมแสดงหนังของเขาไปฉลองวันปิดกล้องคะ

..น้องเฟรชชี่จะว่ายังไงคุณอาคมเขาบอกงานนี้ไม่บังคับคะเพราะเข้าใจว่าดาราแต่ละตัวมีงานเยอะโดยเฉพาะน้องเฟรชคนสวยของพี่กุ๊กไก่เขาให้เป็นกรณีพิเศษเลยนะคะ แต่เขาบอกว่าถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้น้องเฟรชไปคะ”

สุภิชญาร่ายอธิบายาวเหยียดแบบรวดเดียวจบก่อนจะถามความคิดเห็นของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง เพื่อว่าอีกฝ่ายไม่อยากไปจะบอกผู้กำกับอย่างคุณอาคมเขาถูก

“ฉลองปิดกล้องหรอคะ แล้วคุณอาคมเขาจะเลี้ยงพวกเรากันที่ไหน” อลิสาถามถึงข้อมูลที่ตัวเองยังไม่รู้ออกไป

“อ่อ พี่กุ๊กไก่ลืมบอกไป เขาจะพาเราไปฉลองที่หัวหิน เห็นคุณอาคมเขาบอกมานะคะว่าไปฉลองหลายที่แล้วแต่อยากไปหัวหินมากที่สุดคะ”

“ทำไมหรอคะพี่กุ๊กไก่?” อลิสาถามอย่างสงสัย

“เห็นคุณอาคมเขาเล่าให้พี่ฟังว่าที่นั้นมีคนที่เขารู้จักน่ะคะแต่เขาไม่ได้บอกว่าเป็นใคร ว่าแต่น้องเฟรชจะไปหรือเปล่าคะหรือว่าอยากพักผ่อนอยู่บ้านพี่จะได้ไปบอกเขาให้”

“อืม~ แล้วพี่กุ๊กไก่อยากไปหรือเปล่าคะ” อลิสาไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายแต่กลับถามอีกฝ่ายแทน

“ถ้าเอาตามความจริงเลยนะคะ อยากมากเลยค่ะ” สุภิชญาตอบกลับไปแทบจะทันทีก่อนจะยิ้มแหยๆส่งไปให้คนตัวเล็ก

“ถ้างั้นไปแล้วกันค่ะ จะได้ไปเปิดหูเปิดตาด้วยแล้วอีกอย่างเราสองคนจะได้ถือโอกาสนี้ไปพักผ่อนกันด้วยเนอะ พี่กุ๊กไก่ว่าดีไหมคะ” อลิสาหันมาถามผู้จัดการสาวของเธอเสียงใส พร้อมกับส่งรอยยิ้มน่ารักๆไปให้อีกฝ่ายด้วย

“ดีค่ะ อิอิ ดีมากๆเลยค่า~”

 

 

“พี่ฟิล์มคะ สัปดาห์หน้าน้องเฟรชไม่อยู่นะคะ น้องเฟรชจะไปเที่ยวหัวหิน” อลิสาบอกกับพี่ชายของเธอเสียงใส

“ไปกับใคร?” เสียงเข้มของคนเป็นพี่ชายถามกลับมาแทบจะทันทีที่น้องสาวคนเล็กพูดจบ ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เริ่มมีหนวดมีเคราเพิ่มขึ้นทำให้ชายหนุ่มยิ่งดูเหมือนผู้ปกครองกำลังดุลูกสาวเวลาทำผิดอย่างเห็นได้ชัด

“โฮ้~ ทำไมพี่ฟิล์มต้องพูดเสียงเข้มขนาดนี้ด้วยคะ น้องเฟรชไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยหรือว่าพี่ฟิล์มจะทะเลาะกับพี่พลอยอีกแล้วคะ ทำไมเดี๋ยวนี้พี่ฟิล์มกับพี่พลอยทะเลาะกันบ่อยจัง” ใบหน้าหวานของอลิสาฉายแววสงสัยเมื่อพูดถึงคนรักของพี่ชาย

“เฮ้อ~ ไม่มีอะไรหรอกแล้วนี่ตกลงน้องเฟรชจะไปกับใครจะให้พี่ไปส่งไหม” อนุชาถามน้องสาวสุดที่รักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม

“อันที่จริงแล้วน้องเฟรชก็ไม่ได้ไปเที่ยวหรอกคะแค่ไปฉลองเปลี่ยนบรรยากาศแค่นั้นเอง แต่น้องเฟรชว่าจะอยู่เที่ยวที่นั้นต่อสักสองสามวันคะ เพราะไหนๆน้องเฟรชก็ว่างแล้วเลยถือโอกาสเที่ยวมันซะเลย” อลิสาหันมาบอกกับพี่ชายของเธอเสียงหวาน

“อืม งั้นเอาแบบนี้แล้วกันถ้าพี่เคลียร์งานเสร็จทันพี่จะรีบตามไปโอเคไหม” อนุชาบอกกับอลิสาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงแม้ว่าที่นั้นจะมีคนที่เขาไว้ใจให้ดูแลน้องสาวแทนเขาก็ตามเถอะ แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นห่วงน้องสาวคนนี้อยู่ดี

“ถ้าพี่ฟิล์มสบายใจเอาแบบนั้นก็ได้คะ น้องเฟรชไม่ขัดข้องอะไรอยู่แล้วดีซะอีกที่มีพี่ฟิล์มไปด้วยน้องเฟรชกับพี่กุ๊กไก่จะได้ไม่เหงา” อลิสาบอกกับพี่ชายเสียงร่าเริง

“งั้นเอาเป็นว่าตกลงตามนี่"