ตอนที่ 1 รักแรกพบ

หน้าคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัย

ภายใต้ร่มเงาไม้หน้าคณะนิเทศศาสตร์ จารวี หรือ 'จี๊ด' สาวสวยหุ่นแซ่บที่ใครเห็นเป็นต้องเหลียวมอง กำลังนั่งหัวเราะเสียงดังอย่างมีชีวิตชีวา เธอมีรูปร่างหน้าตาที่เซ็กซี่ขยี้ใจ ทว่าบุคลิกกลับเป็นอารมณ์ดี และร่าเริงสดใส เป็นสีสันประจำกลุ่มเพื่อน

"ยัยเมย์! ตกลงแกจะมาแต่งตัวที่ห้องฉัน หรือจะให้คนขับรถที่บ้านมาส่งฉันวันงานเปิดตัว 'คุณหนูริสา' กันแน่ยะ?" จารวีเอ่ยแซวเพื่อนสนิทอย่างอารมณ์ดี

เมย์หัวเราะเบา ๆ "แกก็ว่าไปจี๊ด 'คุณหนู' อะไรกันล่ะ ก็แค่คุณพ่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับแม่ริสาเฉย ๆ ไม่ได้เป็นงานเปิดตัวอะไรใหญ่โต"

"แหม่ ๆๆ ไม่ได้นะ! งานเปิดตัวต้อนรับคุณหนูคนสวยคนใหม่ทั้งที ฉันต้องจัดเต็ม! ต้องไปหาชุดสวย ๆ มาฟาดแล้วล่ะ!" จารวีทำท่าทางประกอบ

"จัดเต็มอะไรของแกยัยจี๊ด? แค่เสื้อเปิดหน้าอกแกยังไม่กล้าใส่เลย! ฉันล่ะไม่เข้าใจแกจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่หุ่นอย่างกับนางแบบ นมก็ใหญ่เบิ้ม ทำไมถึงไม่มั่นใจเลยสักนิด?" เมย์ถามด้วยความข้องใจ

จี๊ดเบ้ปาก "ก็เพราะใหญ่นี่แหละเลยไม่ชอบ! หนักก็หนัก! คนก็เอาแต่จ้อง... น่ารำคาญจะตาย"

"งั้นแกแบ่งมาให้ฉันบ้างสิ!" ไม่ทันขาดคำ เมย์ก็ยื่นหน้าอกตัวเองไปชนกับจารวีเบา ๆ "นี่แน่ะ ๆ! แบ่งมาเลย!" พร้อมกับใช้มือบีบ 'ปี๊บๆ' สองครั้ง

สิ้นเสียง เมย์และจารวีก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างสนุกสนาน

งานเลี้ยงหรูหราต้อนรับ

เสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในงานเลี้ยงต้อนรับที่ดูหรูหราอลังการ

"โห... บอกงานไม่ใหญ่ ไฮซงไฮโซมาเพียบขนาดนี้ นี่ฉันมาผิดงานหรือเปล่าเนี่ย?" จารวีบ่นพึมพำขณะยืนจ้วงขนมและเครื่องดื่มอย่างไม่สนใจใคร "ว่าแต่ยัยเมย์... แกเหมือนรู้ธีมงานเขาเลยนะ ถึงเอาชุดมาให้ฉันใส่เนี่ย ดีนะที่มีแก ไม่งั้นฉันได้เป็นตัวตลกของงานนี้แน่เลย"

"งานเลี้ยงต้อนรับ งานไหนๆ ก็ใส่ประมาณนี้แหละแก" เมย์หัวเราะเอ็นดูเพื่อนสนิทที่มาจากต่างจังหวัด ไม่คุ้นเคยกับสังคมแบบนี้ "เราแค่มายืน ๆ กิน ๆ แบบนี้แค่นั้นจบเหรอเมย์? เราต้องทำอะไรบ้างไหม?"จารวีถามอย่างซื่อ ๆ

เมย์ส่ายหน้า "ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่มาแสดงความยินดีกับริสาก็พอแล้ว"

ในขณะที่เธอกำลังเคี้ยวขนมเต็มปาก ภาพที่ปรากฏตรงทางเข้างาน ก็ทำให้เธอชะงักกึก เธอเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าที่คุ้นตาเดินเข้ามา!

"เฮ้ย! แปลกจัง ยัยเมย์ชวนพี่ชายมางานแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?" จารวีได้แต่สงสัยอยู่ในใจ

เมฆินทร์... ผู้ชายที่เธอเคยเจอตั้งแต่ตอนปี 1 และภาพเขาก็ติดตาตรึงใจมาจนถึงทุกวันนี้ นี่คือความประทับใจมากที่สุดของเธอ ในวันนั้น...

เธอจำได้ดี วันที่กระโปรงนักศึกษาของเธอขาดขึ้นสูงเพราะไปเกี่ยวกับตะปูหรือลวดอะไรสักอย่างซึ่งเขาน่าจะมาส่งน้องสาว เขาที่มาทำอะไรสักอย่างที่มหาวิทยาลัย ในตอนนั้น เขาได้หยิบเสื้อคลุมมาผูกปิดไว้ที่เอวของเธออย่างสุภาพ จนถึงวันนี้ เธอยังไม่เคยมีโอกาสได้คืนเสื้อตัวนั้นให้เขาเลย... นั่นคือความประทับใจที่เขาสลักไว้ในความทรงจำ โดยที่ตัวเขาไม่เคยรับรู้เลยแม้แต่น้อย

"อ้าว! ยัยเมย์! มางานนี้ได้ยังไง? กลับจากเชียงใหม่ไม่เห็นบอกพี่เลย!" เสียงทุ้มเมฆินทร์ดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามากับกลุ่มเพื่อนสนิท

"อ้าว! ยัยเมย์... นี่แกรู้จักเจ้าของบ้านหลังนี้ด้วยเหรอ?" จารวีถามเพื่อนด้วยความงง

"เออ! พอดีพ่อกับแม่ฉันสนิทกับคุณอาผู้หญิงที่เสียไปแล้วน่ะ ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ว่างานอะไร บอกแค่มางานเลี้ยงต้อนรับแม่ริสา พอมาถึงฉันมัวแต่ตกใจ เลยยังไม่ได้บอกว่าฉันรู้จักเจ้าของบ้านนี้"

"โธ่เอ๊ย! แกไม่ยอมบอกฉัน ฉันก็ลืมไปว่าแกก็ลูกคุณหนู น่าจะอยู่ในแวดวงนี้อยู่แล้ว" จารวีบ่นอย่างขำ ๆ

เมย์รีบแนะนำเพื่อนให้รู้จักกับพี่ชายและกลุ่มเพื่อน "พี่ ๆ คะ คนนี้จี๊ด เพื่อนสนิทของเมย์ ส่วนนี้คงไม่ต้องแนะนำนะคะ ริสาคนสำคัญของงาน"

เมย์หันไปทางจารวี "จี๊ด... นี่ พี่เมฆ พี่ชายฉันเอง จำได้มั้ย...ได้เจออีกกันซักทีนะ...ส่วนนั่น พี่ธนา แล้วก็... พี่วายุ เอาล่ะ ทุกคนรู้จักกันแล้วนะ งั้นก็แยกย้ายแยกย้ายๆ หาอะไรกิน...!"

ในขณะที่จารวรีกำลังเพลินกับขนมอีกครั้ง เธอก็เหลือบไปเห็นเมฆินทร์เต้นรำกับริสาเพื่อนรักของเธอ เธอรีบหันหน้าหนี แต่แล้วเสียงทุ้มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"มีใครจะเต้นรำกับพี่ไหม?"

จารวีสะดุ้งหันไปมองเมย์ แต่เมย์ก็ยืนเงียบ เธอจึงเป็นฝ่ายอาสา "เออ…ได้ค่ะพี่ธนา"

ธนา ลากจารวีออกไปเต้นรำข้าง ๆ คู่ของริสากับเมฆินทร์ แต่เพลงก็กำลังจะจบลงอย่างรวดเร็ว เธอที่เต้นไม่เป็นในจังหวะนั้นอยู่ดี ๆ ก็ถูกเหวี่ยงอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว...

"ระวังครับ!"

เธอหลับตาปี๋ และเมื่อลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่นและมั่นคงของ เมฆินทร์ ร่างสูงโปร่งและรอยยิ้มอ่อนโยนของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ ผสมกับความสุภาพอ่อนโยน ทำให้เธอถึงกับตะลึงในความหล่อและสุภาพของเขา

"ขะ...ขอบคุณค่ะ พี่เมฆ"

"ไม่เป็นไรครับ น้องจี๊ด... เอ่อ พอดีจังหวะเมื่อกี้ดูจะวุ่นวายนิดหน่อย"

เมื่อเพลงใหม่บรรเลงขึ้น เมฆินทร์ประคองหญิงสาวให้เต้นตามจังหวะช้า ๆ เธอที่ดูเก้ ๆ กัง ๆ เต้นผิดเต้นถูก เหยียบเท้าของเขาไปหลายรอบ

ใบหน้าแดงเธอก่ำด้วยความเขินอาย "ขอโทษนะคะพี่เมฆ... จี๊ดเต้นรำไม่ค่อยเก่งค่ะ"

เมฆินทร์ยิ้มบาง ๆ "แบบนี้เขาไม่เรียกไม่ค่อยเก่งครับ... เขาเรียกว่าไม่เป็นเลยต่างหาก" เขาหัวเราะเบา ๆ "ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวพี่นำให้เอง ไม่ต้องตื่นเต้น" ไม่ต้องกังวล แค่ตามจังหวะพี่ไปเรื่อย ๆ นะครับ"

เขาจับมือเธอไว้แน่นขึ้นอย่างให้กำลังใจ แล้วค่อย ๆ โน้มตัวกระซิบเบา ๆ ข้างหู...

"ผ่อนคลายหน่อย... หายใจเข้าออกลึก ๆ ครับ"

ความใกล้ชิดนั้นทำให้จารวีใจเต้นแรงจนหูอื้อ เธอได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วพยายามตั้งใจเต้นตามจังหวะที่เมฆินทร์นำพาไปอย่างเชี่ยวชาญ

ในห้วงความคิดของจารวี: โอ้โห... นี่แหละสวรรค์! ผู้ชายคนนี้ช่างดีงามอะไรขนาดนี้ รอยยิ้มก็อ่อนโยนมาก... โดนเหยียบเท้ายังไม่โกรธ! แถมยังสอนเราเต้นอย่างใจเย็นอีกต่างหาก! ผู้ชายอะไรเพอร์เฟกต์ขนาดนี้!

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใสและเปล่งปลั่งขึ้นทันตาเห็น เธอเต้นตามเขาจนจบเพลงด้วยหัวใจที่พองโต ความประทับใจครั้งที่สองที่ได้รับจากสุภาพบุรุษคนนี้ ทำให้ภาพของเมฆินทร์ถูกสลักไว้ในความทรงจำและความรู้สึกของเธอในฐานะ... รักแรกพบ

ทันทีที่เพลงจบลง เมฆินทร์โค้งคำนับเล็กน้อย

"ขอบคุณที่ให้เกียรติเต้นรำด้วยนะครับ น้องจี๊ด"

"ยินดีค่ะ!"

ในใจของจารวีอยากจะเต้นกับพี่เมฆอีกสักร้อยเพลง!...

เมื่อเธอกลับถึงคอนโด ก็มีเสียงโทรศัพทร์ดังขึ้น

<คลืด คลืด....>

ว่าไงยัยเมย์....

แกถึงคอนโดหรือยัง ฉันเป็นห่วง?

ถึงแล้ว....พึ่งถึง

ดีแล้ว...สรุปวันเสาร์นี้ปาร์ตี้เปิดไนท์คลับพี่วายุ ไปแต่งสวยห้องแกนะ

โอเค...ตามนั้น

ความคิดในใจ พี่พึ่งรู้จักจี๊ด...แต่จี๊ดรู้จักพี่มาตั้งนานแล้วนะคะ...พี่เมฆ...เมฆินทร์