บทที่ 2

ภูเบศมาขึ้นเครื่องส่วนตัวที่จอดอยู่สนามบิน ถึงแม้จะมีเครื่องส่วนตัวแต่ก็ต้องจอดในที่ที่รัฐบาลกำหนดไว้

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง และมีรถรอรับเขาอยู่ที่สนามบินแล้ว

"เจอตัวมันหรือยัง" ลงเครื่องก็ตรงมาถามลูกน้องที่จอดรถรออยู่

"ยังเลยครับนายหัว"

"พวกมึงทำอะไรกัน แค่ผู้หญิงคนเดียวยังเอาไม่อยู่" ถ้าสังเกตใบหน้าของเขาตึงเครียดมาก แต่จะแสดงอารมณ์ออกมาตอนนี้ไม่ได้เพราะยังคงอยู่ที่สาธารณะ

"ไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าขนาดนั้นครับ" พื้นที่ป่ามีเป็นพันๆ ไร่ และเวลานั้นก็เป็นกลางคืนใครจะคิดล่ะว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะกล้าวิ่งหายเข้าไปในป่า

"เชิญครับนายหัว" ขณะที่เปิดประตูให้ลูกน้องคนที่มารับไม่กล้ามองสบตาเจ้านายเลยได้แต่ก้มหัว

ตอนที่นั่งรถผ่านป่าไม้ เขาและคนของเขาก็สอดส่ายสายตามองตามพุ่มไม้ที่อยู่ละแวกนั้น

"แถวนี้ยังมีกระท่อมอยู่ไหม" ภูเบศนึกได้ว่าเคยมีกระท่อมที่คนของเขาสร้างไว้เวลาออกมาตัดไม้

"มีอยู่ครับ" ลูกน้องคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ก็ตอบโดยการมองผ่านกระจกหลัง

"พวกมึงไปดูหรือยัง"

"ยังไม่ได้ไปดูครับ" ที่ยังไม่ได้ไปดูเพราะไม่คิดว่าเธอจะไปถึงที่นั่นได้ ทางที่จะเดินจากปางไม้มากระท่อมมันลำบากมากผู้หญิงคงไม่เดินไปหรอก

ภูเบศเลยสั่งให้จอดรถ และการที่จะเข้าไปกระท่อมก็ต้องผ่านลำธาร 

"เดี๋ยวให้ผมเข้าไปดูก็ได้ครับ" วัลลภที่ติดตามมาด้วยถืออาสา

"พวกมึงหาตามละแวกนี้" เพราะยังมีพื้นที่อีกหลายที่ที่เขาสงสัยว่าเธอจะไป แต่ถ้าจะให้เดินออกไปถึงถนนด้านหน้าไม่มีทาง ดีไม่ดีถูกสัตว์ป่าคาบไปแดกก่อนแล้ว

"ครับ"

ภูเบศเดินตามทางเล็กๆ ตรงไปทางกระท่อม ผ่านลำธารเขาต้องข้ามไป ..ลำธารนี้มีโขดหินให้เดินผ่านน้ำใสจนมองเห็นตัวปลาที่ว่ายผ่าน ถึงแม้ที่นี่จะเป็นกลางวันแต่ต้นไม้สูงบังแสงสว่าง ใช้เวลาไม่นานก็เดินเข้ามาถึงกระท่อมที่เขาจะเข้ามาดู เพราะถ้าเธอผ่านมาทางนี้มันจะมีทางเล็กๆ ให้เดินมาจนถึงกระท่อม ถ้าใครไม่รู้ก็เหมือนมันเป็นกับดักให้คนเดินตรงมาทางนี้เพราะเห็นว่าเป็นกระท่อมไม่มีใครอยู่ คนที่เดินป่าเหนื่อยๆ ก็ต้องมานอนพัก

แกร็ก.. เสียงฝีเท้าของคนที่เดินเข้ามาใกล้กระท่อมเหยียบกิ่งไม้ก่อน และก็มองไปเห็นว่ามีความเคลื่อนไหวในกระท่อมนั้นจริงๆ ภูเบศเลยรีบวิ่ง

"กรี๊ดด" หญิงสาวที่เผลอหลับเพิ่งสะดุ้งตื่นตอนเสียงเหยียบกิ่งไม้นี่แหละ ระยะกระชั้นชิดขนาดนี้ไม่มีทางที่เธอจะวิ่งหนีได้ทัน ร่างเล็กถูกตะครุบล้มหงายลงกับพื้นดินที่มีหญ้าปกคลุมหนาทึบ "ปล่อยนะไอ้เลว!"

"หึ! โชคดีนี่ที่ยังไม่เป็นศพ"

"ไอ้ชั่ว ถ้าฉันจะถูกจับกลับไปอีกฉันขอตายที่นี่ดีกว่า"

"ได้.. แต่ก่อนตายอย่าให้เสียของไปเปล่าๆ"

"ปล่อยนะ! โอ๊ยหยุดนะฉันเจ็บ" หญิงสาวดิ้นทุรนทุรายตอนที่ถูกอีกฝ่ายกระชากเสื้อที่ใส่อยู่จนขาด และใบหน้าคมคายนั้นก็ฝังลงกับเนินอกที่เปิดเผยโดยฝีมือของเขาเอง

"อยากตายอยู่แล้วทำไมกลัวเจ็บล่ะ"

"ถึงจะตายฉันก็ไม่ยอมเป็นของแกหรอกไอ้คนเลว" ดวงตาที่ดูจะสิ้นหวังมองไปรอบๆ เผื่อว่ามือเธอจะคว้าถึงท่อนไม้หรืออะไรก็ได้ที่สามารถช่วยไม่ให้เธอตกเป็นของมัน

และก็มองไปเห็นกิ่งไม้ถึงแม้มันจะเล็กแต่ถ้ามันจิ้มลงบนตัวเขาก็คงทำให้เขาเจ็บได้บ้าง

จึก!

"ซี๊ดด" จากที่ฝังใบหน้าอยู่กับร่องอก มือหนายื่นไปจับแขนเธอที่เอาไม้แทงลงมาช่วงไหล่ที่ไม่มีเสื้อ แล้วบิดมือของเธอจนไม้นั้นหลุดออก

"เจ็บโอ๊ย" ตอนที่ถูกบิดนึกว่าแขนจะหักหญิงสาวเลยต้องปล่อย

"อยากตายใช่ไหม" เสียงกัดฟันจนคนที่อยู่เบื้องล่างได้ยิน และสีหน้าของเขาก็บ่งบอกว่าโกรธมาก

ภูเบศดันตัวลุกขึ้นมาแล้วมองร่องรอยตรงที่ถูกไม้แทง มีเลือดซิบออกมาแต่ความเจ็บไม่ต้องพูดถึง และตอนที่เขาเผลอเธอก็รีบลุกขึ้นแต่ยังไม่ทันได้วิ่งก็ถูกเขาจับขากระชากกลับมาจนล้มคว่ำลงไปอีก

"โอ๊ยฉันเจ็บนะปล่อย!"

"ผู้หญิงบ้าอะไรวะฤทธิ์เยอะฉิบหาย" ไม่เคยเจอผู้หญิงที่มีฤทธิ์เดชขนาดนี้มาก่อน ถือว่าใจเธอสู้มาก ดีแบบนี้แหละค่อยสมน้ำสมเนื้อกันหน่อย

"จะพาฉันไปไหน ฉันไม่ไปกับแกนะ!" เธอถูกเขาลากตัวให้เดินตามออกมา ถึงแม้จะไม่อยากเดินด้วยแรงของเธอคงสู้ผู้ชายไม่ได้ "โอ๊ยช้าหน่อยสิฉันเจ็บ"

"อยากตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เจ็บนิดเจ็บหน่อยทำเป็นโอดโอย"

ออกมาจนถึงลำธาร ตอนที่เธอจะเดินไปกระท่อมก็ผ่านลำธารแต่ไม่ใช่ผ่านทางนี้ เธอยังกินน้ำในลำธารเพื่อประทังชีวิตของตัวเองอยู่เลย

"ปล่อยนะฉันบอกว่าฉันไม่ไปไง!" ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้าขาจะก้าวยังไม่มีแรงเลย ที่เดินออกมาได้เพราะแรงของเขาฉุดกระชาก แต่พอมาถึงลำธารเห็นว่าเธอขัดขืนเขาเลยผลักร่างของเธอจนตกลงไปในน้ำแบบตั้งใจ

ตุ้ม!

"อึก" ตอนตกลงมาน้ำเข้าจมูกโชคดีที่ขาถึงพื้นดันร่างตัวเองขึ้นมาได้ก็ถึงกับสำลัก แต่พอตั้งสติได้หญิงสาวก็รีบตะเกียกตะกายจะไปขึ้นอีกฝั่งหนึ่งเพื่อที่จะหนีซาตานแบบเขา

แต่พอมาถึงอีกฝั่งหนึ่งของลำธารก็เห็นคนของเขายืนรออยู่ตรงนี้เธอเลยจะเดินทวนน้ำ แต่ไม่ทันคนของเขากระโดดลงมากระชากตัวเธอก่อน

"กรี๊ดดด"

ตุ๊บ! กำปั้นชกเข้าที่ท้องหมัดเดียวทุกอย่างก็มืดสนิท 

"เอาไงต่อครับนาย ปล่อยไว้ในน้ำให้เป็นอาหารปลาเลยดีไหมครับ" คนที่ต่อยท้องเธอก็คือวัลลภ และพอเธอหมดสติวัลลภก็รับร่างของเธอไว้ไม่ให้จมลงไปในน้ำ

"เอาขึ้นมา อย่าให้มันตายง่ายๆ แบบนี้"