8. Part : ไอ้น้องเวร!

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ไอ้น้องเวร!

--------------------------------------------------------------------------

ห้องนอนยูมิ ช่วงหัวค่ำ...

ตอนแรกโจอิตั้งใจที่จะกลับไปนอนบ้านในคืนวันนี้ และมาที่นี่พร้อมกันกับแม่และพี่ชายของเขา แต่คำพูดของโยชิที่บอกว่าจะมาเยี่ยมยูมิที่บ้าน มันทำให้เขาไม่อยากปล่อยเธอไว้ที่นี่คนเดียว เพราะกลัวว่าจะมีหมาขี้ขโมยมาแย่งของของตนไป จึงนอนค้างที่นี่อีกคืน

“ขึ้นมานอนสิ ยืนทำอะไรอยู่...” เจ้าของเสียงเข้มดุ พูดบอกคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าเหม่อลอยอยู่ข้างเตียง เธอไม่กล้าที่จะทิ้งตัวลงนอนเพราะเห็นว่าโจอินอนอยู่บนนั้นก่อนแล้ว บนเตียงที่เคยเป็นเตียงของเธอเพียงคนเดียว แต่เวลานี้กลับมีเขามานอนอยู่ด้วย

(หรือจริงๆ แล้วเขาเป็นหมานะ ถึงได้ดุแบบนี้)

ยูมิพูดประโยคนั้นอยู่ในหัวก่อนจะตัดใจขึ้นเตียงไปนอน แม้การจะนอนอยู่บนเตียงเดียวกับเขาเป็นเรื่องอันตราย แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปรับตัวอยู่ร่วมกับคนใจร้ายให้ได้โดยสงบ

“ยูมิขอนอนแบบเมื่อคืนได้ไหม?”

“...” โจอิเงียบนิ่งไป ก่อนจะค่อยๆ กางแขนยาวออกพลาดไปบนหมอนฝั่งของยูมิ

และทันทีที่เห็นแบบนั้น คนตัวเล็กก็ทิ้งหัวลงนอนหนุนแขนล่ำของโจอิ ดวงตาคู่กลมโตยังคงจ้องมองใบหน้าดุร้ายของเขาไม่วางตา จนทำคนใจร้ายแปลกใจที่เธอนอนมองหน้าเขาตาปริบๆ อยู่เช่นนั้น

“จ้องหน้าฉันทำไม?”

“พี่โจอิไม่ใจร้ายกับยูมิได้ไหมคะ ยูมิตัวแค่นี้เอง สู้พี่โจอิไม่ไหวหรอก...”

เธอพูดเสียงอ้อนตามสไตล์ที่เธอเคยเป็นเมื่ออยู่กับคนรักเก่า เพราะคิดว่าการกระทำเช่นนี้จะปกป้องเธอได้จากความอันตรายของเขา หรืออาจจะทำให้เขาถนอมเธอมากขึ้น

“...”

ยูมิจ้องตาคมดุเพื่อหวังให้เขานั้นรับรู้ถึงความรู้สึกกลัวภายในของเธอ แต่ร่างหนากลับเงียบไม่ตอบและเบือนหน้าหนีไปอีกฝั่ง

“ที่ทำกับยูมิแบบนี้เพราะอะไรเหรอคะ บอกยูมิหน่อยได้ไหม?”

“...เพราะฉันอยากได้เธอไง” เขาหันหน้ากลับมาจ้องเธอและพูดประโยคนั้น สิ่งที่เขาต้องการจากเธอ

“หมายถึง...แค่อยากทำเรื่องอย่างว่ากับยูมิเหรอ?”

“ฉันอยากได้เธอเป็นเมีย นั่นแหละความต้องการของฉัน”

เธอจำได้ดีว่าวันแรกที่เจอกัน โจอิมีท่าทางโกรธเกลียดเธอเช่นไร และดูเหมือนจะอาฆาตแค้นเธอมาตลอดตั้งแต่วันงานแต่งของโจดินและนิเฌอ ซึ่งนั่นก็ยิ่งดูไม่มีความเป็นไปได้เลยที่เขาจะชอบเธออย่างคนรัก

“แต่พี่โจอิไม่ได้ชอบยูมิไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึง...”

“ถ้าจะนอนทับแขนฉันก็นอนเงียบๆ” เขาพูดแบบนั้นเพราะหวังให้เธอหยุดความสงสัยและนอนหลับไป

“ยูมิขอถามอีกคำถามได้ไหม”

ฟุบ!

ชายร่างสูงพลิกตัวขึ้นมาคร่อมอยู่บนร่างของคนตัวเล็ก เพื่อหวังจะหยุดปากของเธอด้วยปากของเขา จ๊วบ~ “ถ้ายังจะอ้าปากถามอยู่อีก เดี๋ยวไม่ต้องนอน”

โจอิพูดขู่คนตัวเล็กหลังจากจูบเธอจนพอใจ ทว่าดวงตาคู่สวยกลับจ้องมองหน้าเขาอย่างไม่มีความเกรงกลัว ดวงตาโตคู่นี้มีพลังมหาสารจนทำคนใจร้ายใจสั่น ถึงขั้นต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะความประหม่า อึก!

“หลับตา”

“...”

“ฉันบอกให้หลับตา” สายตาของเธอมันกวนใจผมสุดๆ น่ารำคาญจริง

เช้าวันรุ่งขึ้น...

ก๊อกๆ

“ยูมิลูก~” (เสียงคุณฮารุที่หน้าประตู)

“ยูมิคะ~” (เสียงนิเฌอที่หน้าประตู)

เสียงของหญิงสาวและหญิงวัยสูงอายุสลับกันเรียกชื่อเธอขึ้นที่หน้าประตูห้อง และเสียงนั้นมันก็ดังเข้าไปปลุกคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของปีศาจให้ตื่นขึ้น

“พี่โจอิตื่นเร็ว~” เธอเขย่าแขนล่ำของร่างหนาที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ให้ตื่นขึ้น

“อือ~”

“แม่มาค่ะ”

“ยูมิลูก แม่มาหาตื่นหรือยังคะ~” (เสียงคุณฮารุที่หน้าประตู)

“แม่!” เสียงที่ได้ยินทำให้โจอิรีบเด้งตัวขึ้นจากที่นอน และมองหาเสื้อที่เขาถอดออกเมื่อคืน “เสื้อไปไหนวะ?”

“ยูมิคะ~” (เสียงนิเฌอที่หน้าประตู)

“ช่างแม่ง!”

โจอิตัดสินใจกระโดดลงจากระเบียงห้องไปที่สวนชั้นล่าง เพราะมันดีกว่าที่เขาจะเดินออกประตูห้องของเธอในสภาพเช่นนี้ เขากระโดดลงมาข้างล่างโดยที่สวมใส่เพียงแค่กางเกงนอนลายสก็อตสีน้ำเงินตัวเดียว ส่วนเสื้อก็ยังคงอยู่ภายในห้องนอนของยูมิมุมไหนสักมุมที่เขาหามันไม่เจอ

ตุบ!

“โอ๊ย! เหี้ยเจ็บ”

ภาพของชายหนุ่มเปลือยท่อนบนลอยลงมาจากชั้นสอง เป็นภาพที่ไม่ใช่ความลับอย่างที่เขาต้องการให้เป็น เพราะเขาดันกระโดดลงมาจ๊ะเอ๋เข้ากับพี่ชายสุดที่รัก ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่บริเวณนั้น

“พี่โจดิน...”

“...” โจดินเงยหน้าขึ้นไปมองชั้นสองจุดที่โจอิกระโดดลงมา แล้วก็พอนึกออกว่าห้องนั้นเป็นห้องนอนของยูมิ สายตาคมของคนมากอำนาจลากลงมามองสภาพน้องชายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

บุหรี่ที่สูบไปไม่ถึงครึ่งมวนถูกปาทิ้งลงพื้น และเหยียบดับไฟด้วยเท้าใหญ่ ใบหน้าของโจดินเวลานี้ปรากฏให้เห็นรอยยิ้มแปลกๆ ที่โจอิรับรู้ได้ว่าตนกำลังจะเจอกับอะไร

“มานี่เลยไอน้องเวร!”

โจอิถูกคนพี่ใช้แขนล่ำล็อกคอและลากไปที่ลับตาคน เพื่อเค้นถามถึงความชั่วที่เขาก่อไว้ ก่อนจะกระโดดหน้าต่างหนีลงมาแบบนั้น

สวนหลังบ้าน...

“โอ๊ย ใจเย็นพี่โจดิน”

“ทำไมมึงถึงกระโดดลงมาจากห้องนอนยูมิ?!” คนหน้าเข้มดุขมวดคิ้วถามน้องชายของตนที่ยืนอยู่ด้านหน้า ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวกับภาพที่เห็น

“คือ...เมื่อวานนี้ผม พายูมิไปฟิตเนสมา ผมขี้เกียจขับรถกลับบ้านก็เลยนอนค้างที่นี่”

“ที่กูอยากรู้คือมึงไปทำอะไรที่ห้องนอนยูมิ แล้วทำไมถึงกระโดดลงมาจากห้องน้องแบบนั้น ตอบมา!”

โจดินตะคอกเสียงเข้มใส่น้องชายของเขา เพราะกลัวว่าน้องชั่วของตนจะทำอะไรไม่ดีกับยูมิ ซึ่งเขาไม่อยากให้มันเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นกับเธอ

“คือผม...”

ผัวะ! มือหนาที่มีน้ำหนักใกล้เคียงกับเท้าของเจ้าของ ตบเข้าที่ใบหน้าโจอิเต็มแรงเพื่อเค้นเอาความจริงจากน้องชั่ว

“พูดมา มึงทำอะไรยูมิ?”

“ครับ…ผมทำ”

ผัวะ! โจดินเปลี่ยนฝ่ามือเป็นกำปั้นเมื่อได้ยินคำตอบของน้องชาย

“กี่ครั้งแล้ว?”

“...หลายครั้งแล้วครับ”

“เริ่มเมื่อไหร่!?”

“ก่อนหน้าที่พ่อของยูมิจะเสียครับ” เขาพูดตอบเต็มปากเต็มคำด้วยความจริงอย่างไม่คิดปิดบัง เพราะรู้ว่าหากโกหกพี่ชายเรื่องจะยิ่งแย่

ผัวะ!

โจดินต่อยเข้าตำแหน่งมุมปากที่เดิมจนเลือดกบปากคนชั่ว ทว่านั้นไม่ได้ทำให้เขาสะเทือนเลยสักนิด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกพี่ชายลงโทษกับเรื่องชั่วที่เขาก่อไว้

“ไอน้องเวร! เก่งแต่สร้างเรื่องจริงๆ เลยนะมึง...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds