Masuk“คุณวินมะมีอะไรจะใช้จุ๊บหรือเปล่าคะ”
“กระโปรงที่คุณใส่ เบิกล่าสุดพร้อมพนักงานใหม่ใช่ไหม” หญิงสาวก้มมองยูนิฟอร์มตัวเอง ยังงงไม่หายที่จู่ๆ ผู้บริหารระดับสูงดันมาสนใจกับเครื่องแต่งกายของเธอ “ใช่ค่ะ” “...” ธาวินมองรอยผ่า มันไม่ได้ยาวเท่ากระโปรงของเมญ่า ก่อนจะนึกได้ว่าอีกคนต้องเอาไปแหกเพิ่มเพื่อโชว์ขาอ่อน “ทำไมเหรอคะ” “เปล่า...เดือนนี้ห้องพักเต็มหมดใช่ไหม” “ใช่ค่ะ -- เต็มทุกวัน” ได้คำตอบก็หยิบมือถือจากกระเป๋าสูท เปิดปฏิทินดูสักครู่ เขาทำสีหน้าเหมือนกำลังด่าตัวเองว่าไอ้เวรเอ๊ยแล้วสอดมันกลับไว้ที่เดิม “เดือนหน้าล็อกห้องสวีตและห้องดีลักซ์ซีวิวไว้ด้วย” “ถ้าเดินหน้าห้องสวีตว่างแค่วันที่สิบแปดถึงยี่สิบสองค่ะ นอกนั้นเต็มรวมทั้งห้องอื่นๆ ด้วย” เวรของจริงเลยธาวิน... เหมือนว่าชะล่าใจแจ้งพนักงานช้าไปเสียหน่อย น้องคนสนิทจะมาพักผ่อนและบอกเขาล่วงหน้าตั้งแต่ต้นเดือน ทว่าธาวินยุ่งกับงานทำเขาลืมสนิท จนกระทั่งนึกได้เลยรีบลงมาหน้าเคาน์เตอร์ “ไม่เป็นไร ล็อกห้องสวีตไว้ก่อน” “ได้ค่ะ” “กลับไปทำงานได้” ชายหนุ่มยกมือปัดเป็นการสั่งให้พนักงานกลับไปทำหน้าที่ จากนั้นก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปหน้าหาด เวลานี้เป็นช่วงเที่ยง แดดค่อนข้างแรงและนักท่องเที่ยวขึ้นเรือไปดำน้ำกันหมด เขายืนใต้ต้นไม้ที่มีร่มเงาให้พอบังแดด หยิบบุหรี่ที่พกติดกระเป๋ามามวนเดียว ยืนดูดแล้วมองบรรยากาศด้านหน้า วันนี้คลื่นทะเลค่อนข้างสงบ ทว่ายังไหวติงเบาๆ ระยิบระยับด้วยแสงแดดแก่จัดตกกระทบ ชั้น 9 ของโรงแรม “Wishing you a pleasant and relaxing stay.” (ขอให้คุณมีช่วงเวลาการพักผ่อนที่น่ารื่นรมย์และผ่อนคลายนะคะ) “Thank you” (ขอบคุณครับ) เมื่อส่งลูกค้าเข้าพักผ่อนก็เดินออกมา เมญ่าปิดประตูแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก เป็นลูกค้าคนแรกที่เธอได้ต้อนรับแบบซึ่งหน้า วางมือขาวบนอกข้างซ้าย มันเต้นตึกๆ เพราะตื่นเต้น งานโรงแรมไม่เหมือนฮาเร็มแต่ก็สนุกไม่น้อย ไม่ได้กดดันอย่างที่คิด จังหวะที่จะลงกลับไปเคาน์เตอร์ ดวงตาหวานก็มองไปยังหน้าต่างกระจกที่สาดแสงแดดแก่จัดเข้ามา ด้านหน้าเป็นวิวทะเลสีฟ้าอร่าม สะท้อนแสงพระอาทิตย์ชวนให้เดินไปยืนตรงนั้น ประกายความสุขเปล่งออกทางแววตา ความทุกข์ที่กัดกินใจเริ่มจางหาย ได้บรรยากาศและเจอผู้คนใหม่ๆ ทำเมญ่าหลงลืมบางอย่างไปได้ และตอนนี้เธอก็กลับมารักตัวเองมากขึ้น“ไม่แย่เลย ที่นี่ช่วยให้เราดีขึ้นตั้งเยอะ” เมญ่าอยากยืนเสพบรรยากาศทางสายตาอีกสักพัก ก่อนจะกลับลงไปทำงานตามเดิม ขณะที่มองไปด้านหน้าก็สะดุดกับร่างสูงที่ยืนใต้ต้นไม้ มองจากชั้น 9 ลงไปก็พอเดาออกว่าที่อยู่ตรงนั้นคือธาวิน ผู้บริหารหนุ่มของเดอร์แกรนด์ออคิต จากที่ต้องการซึมซับเอาบรรยากาศของธรรมชาติ กลับกลายเป็นว่าร่างสูงสวมสูทสีเข้มดึงดูดความสนใจของหญิงสาวไปได้เสียดื้อๆ เธออดคิดไม่ได้ว่าทฤษฎีโลกกลมมันทำงานไวเกินไป เจอกันในสถานการณ์ที่ไม่ควรจดจำ แต่วนกลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง เคยเห็นแต่ในละครหรือนิยายที่เคยอ่าน ทว่าชีวิตจริงกับได้สัมผัสเสียเอง ตลกดีจริงๆ ... “ญ่า!” ยืนเหม่อมองพลางยิ้มเบาๆ ก็สะดุ้ง เมญ่าหมุนตัวหันไปด้านหลัง ก็เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่เข้ามาพร้อมกัน “อะไรเหรอเต้” “เรามาตามลูกค้าไปขึ้นเรือ เห็นยืนตรงนี้พอดี” “อ๋อ -- ญ่ามาส่งลูกค้าเข้าห้อง จะกลับลงไปแล้ว” “เหรอ...” “อืม ไว้คุยกันตอนเลิกงาน” หญิงสาวยิ้มให้ แล้วเดินผ่านเพื่อนชายที่มองตามด้วยสายตาที่เอาแต่จดจ้องชายกระโปรง ขาอ่อนขาวๆ ของเมญ่าดึงดูดสายตาผู้ชายได้มากทีเดียว กรุงเทพ มือถือที่แนบข้างหูถูกโยนลงบนโซฟาหลังจากสนทนาเสร็จ ทริปกระชับรักที่มีน้องสาวของเมียไปด้วยดูท่าจะเป็นอุปสรรคต่อเมฆาเสียแล้ว ทุกอย่างที่วางแผนไว้กลับผิดพลาดไปจากเดิมเพียงเพราะไอ้รุ่นพี่ของเขาลืม “ห้องเต็มนะเหนือ” “ครับ” “พักโรงแรมอื่นไหม” “เต็มที่หมายถึง ไม่มีให้เราพักใช่ไหม” น้ำเหนือถามกลับอย่างสงสัย พลางมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างกระดิกปลายเท้า “ไม่ใช่ -- เหลือห้องเดียว ถ้าเราพักที่นั่น หมายความว่าหนูหน่อยต้องนอนกับเรา” “ได้ครับ” คนอายุน้อยไม่มีปัญหา แต่ทว่าไม่ถูกใจเมฆาเสียเท่าไหร่ ชายหนุ่มเหลือบหางตามองหาอีกคน ก่อนจะขยับก้นเข้าไปชิดน่านน้ำที่กำลังเลือกชุดว่ายน้ำผ่านช็อปปิ้งออนไลน์ “แต่เฮียไม่ได้” “ทำไมไม่ได้” “ถ้าอยากทำอะไรกัน หนูหน่อยก็เห็นน่ะสิ” “เฮียเมฆ งดก่อนไม่ได้เหรอ” ว่าแล้วก็ค้อนตา ส่ายหน้ากับความหื่นกระหายของชายหนุ่ม “บรรยากาศเปลี่ยนขนาดนั้น” “เฮียลืมไปเหรอ เราไปเพราะอยากพาน้องเที่ยว ไม่ใช่ฮันนีมูนอะไรเลย” เมฆาไม่ตอบ ได้แต่ดุนดันลิ้นข้างกระพุ้งแก้ม ก็จริงอย่างที่น่านว่า ไปทะเลภูเก็ตครั้งนี้เพราะอยากพาหนูหน่อยไปเปิดหูเปิดตา แต่กระนั้นก็ยังอยากนอนกอดเมียสองต่อสอง แต่เมื่อหนูหน่อยตรงการพักที่นี่ เขาคงไม่ขัด ยอมนอนร่วมห้องกัน 3 คนแต่โดยดี “เฮียว่าชุดนี้สวยไหม” “คนสวยใส่อะไรก็สวย” น่านน้ำอมยิ้มขึ้น ปากหวานขนาดนี้คงหนีไม่พ้นอยากขออะไรจากกัน “จะเอาอะไรครับ” “เปล่า...จะบอกว่าไม่รับประกันถ้าเกิดเฮียแข็งขึ้นมา เฮียจับเธอกระแทกเหมือนเดิม” ได้ยินก็หน้าร้อนฉ่า ต่อให้อยู่ด้วยกันมานานแค่ไหน ก็ยังแอบเขินทุกครั้งที่อีกฝ่ายพูดเรื่องบนเตียง มือขาวตบลงไหล่หนาแก้เขินอาย ทว่าโดนจับไปจูบหลังมืออีกเช่นเคย “เฮีย” “ค่ะ...เธอหน้าแดงอีกแล้วน่าน” “ไม่คุยด้วยแล้ว” คนอายุน้อยชิ่งหนี ขณะที่เมฆาเอาแต่หัวเราะมองน่านน้ำวิ่งขึ้นห้องนอน20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



