Chapter 13 วันแรกของการทำงาน

ธาวินเหล่ห่างตา มองอีกฝ่ายที่ยืนทำเป็นไม่รู้ไม่ซี้ เขากดลิฟต์ชั้นล่าง ล้วงกระเป๋ากางเกงสองเพื่อรอ กระทั่งประตูเปิด แทนที่เขาจะเข้าไปคนเดียว กลับกระชากแขนเรียวเล็กของเมญ่าจนตัวปลิวเข้าไปด้วยกัน หลังบางชนผนังลิฟต์และถูกกักบริเวณด้วยท่อนแขนสองข้างที่ยันเอาไว้

“คุณวิน !!”

“นึกว่าจำกันไม่ได้”

“อะไรของคุณ”

“ไม่ทักกันเลย”

ธาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนๆ แต่ติดเจ้าเลห์ กระดกมุมปากบางๆ พลางขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ราวกับต้องการกลั่นแกล้งกัน

“มากับ...แฟนไม่ใช่เหรอ ทักไปเข้าใจผิดกันพอดี”

ใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ มันรู้สึกแปลก ทำเมญ่ารีบหันไปทางอื่นไม่สบตา แต่ธาวินกับใช้สายตาคมเข้มมองสันจมูก รูปปากและยังมองเนินอกอันอวบอัดเพราะคนตรงหน้าใส่เสื้อสายเดี่ยวคอกว้าง พลันนั้นก็ดุนดันลิ้นข้างกระพุ้งแก้มและยกมุมปากเบา ก่อนจะขยับปลายจมูกเข้าใกล้จนหน้านวลๆ สัมผัสถึงลมหายใจอุ่น

“คุณ!!”

“อะไร”

“ลิฟต์ออกกว้าง ขยับหน่อย”

“ได้สิ”

ไม่วายใกล้กว่าเดิม เมญ่าสะดุ้งหนัก ไม่นึกว่าชายหนุ่มจะแกล้งกันขนาดนี้ ยิ่งได้กลิ่นกายอันคุ้นเคยในคืนดุเดือด อัตราการเต้นของหัวใจดันรุนแรงอย่างเหนือความหมาย

“คุณธาวิน”

“ครับผม”

น้ำเสียงฟังแล้วเจ้าเล่ห์ไม่น้อย เขาไม่ขยับออกแต่ชิดมากกว่าเดิม เมญ่าประหม่าเหงื่อแทบแตก หายใจแรงแทบติดขัดเพราะผิดปกติ ทว่าเสียงประตูลิฟต์ก็ดังขึ้นเมื่อมาถึงชั้นสุดท้ายที่เป็นลานจอดรถ

“ออกไปสิ”

“ไว้เจอกันนะพนักงานคนใหม่ของเดอะแกรนด์ออคิต”

ธาวินเหยียดตัว ถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางส่งยิ้มให้อย่างยียวนในขณะที่อีกฝ่ายทำหน้าหงิกๆ ไม่พอใจ จากนั้นก็หมุนตัวล้วงกระเป๋ากางเกง เดินผิวปากขึ้นรถไปอย่างอารมณ์ดี

“บ้าจริง ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้”

มือบางทาบบนอกซ้าย มันยังเต้นตึกตักอยู่ภายใน มองรถหรูขับออกไปยังท้องถนนกว้าง พลันนั้นก็กดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 5 ตามเดิม

ลากเข้าลิฟต์มาทำไมเนี่ย...ธาวิน

วันแรกของการทำงาน เมญ่าประจำตำแหน่งพนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์เช็กอิน ส่วนเต้ เพื่อนร่วมงานอีกคนอยู่แผนกดูแลนักท่องเที่ยวของโรงแรมประจำเรือยอช์ต

หญิงสาวสวมชุดพนักงาน เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีครีม ผูกผ้าพันคอสีแดงพิมพ์ลายโลโก้และชื่อของโรงแรม กระโปรงยาวเหนือเข่าสีเดียวกันผ่าข้าง แต่ทว่าเจ้าตัวแอบแก้ ให้ช่างตัดเสื้อกรีดรอยผ่าสูงขึ้นไปอีก เพราะกระโปรงทรงแคบมันค่อนข้างอึดอัด จะเดินหรือนั่งไม่ค่อยถนัดเสียเท่าไหร่

เป็นวันทำงานที่ตรงกับวันหยุดยาว ลูกค้าต่างหลั่งเข้ามาเช็กอินเพื่อเข้าพัก โดยที่นี่เป็นชาวต่างชาติเสียส่วนใหญ่ ส่วนคนไทยมีเป็นย่อมๆ

“Hello, I’ m here to check in.” (สวัสดีครับ ผมมาเช็กอินเข้าที่พัก)

“Good afternoon, and welcome to The Grand Orchid Hotel. May I have your full name, please?” (สวัสดีตอนบ่ายค่ะ ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมเดอะแกรนด์ออคิตโฮเทล ขอทราบชื่อ-นามสกุลของคุณลูกค้าด้วยค่ะ)

“Sure, it’ s James Walker.” (ได้ครับ เจมส์ วอล์คเกอร์)

“Thank you, Mr. Walker. Let me check your reservation... Yes, I’ ve found your booking. You’ ve reserved a Deluxe Room for two nights, is that correct?” (ขอบคุณค่ะ คุณวอล์คเกอร์ ดิฉันขอตรวจสอบการจองสักครู่นะคะ... เจอแล้วค่ะ คุณได้จองห้องดีลักซ์ไว้ 2 คืน ถูกต้องไหมคะ)

“Yes, that’ s right.” (ใช่ครับ ถูกต้องแล้ว)

บทสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น เมญ่าไม่ได้เก่งภาษาเสียเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าใช้ได้ดี แม่สำเนียงที่เปล่งออกมาไม่ได้เป๊ะแบบเจ้าของภาษา ทว่าฟังรื่นหูไม่น้อย

เธอตรวจเช็กความเรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นพาสปอร์ตที่ถูกต้องและอธิบายการเข้าพักให้ลูกฟัง รวมทั้งการเข้าใช้บริการต่างๆ ของโรงแรม โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ผู้บริหารหนุ่มอย่างธาวิน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองเธออยู่หน้าลิฟต์ เสียงหวานที่คุยกับลูกค้าอย่างเป็นกันเองผ่านเข้ารูหู ใบหน้าและท่าทางที่เขาเห็นช่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเมญ่าถนัดทำงานบริการ

ถนัดสิธาวิน นั้นตัวท็อปประจำฮาเร็มของคนรู้จักเลยนะ...

บริการทุกระดับ ประทับถึงเตียงนอน...

พนักงานยกกระเป๋านำข้าวของขึ้นไปก่อน ส่วนเมญ่าก็ถือคีย์การ์ดห้องเดินตามและนำหน้าลูกค้าที่เข้าพัก หน้าลิฟต์ยังมีผู้บริหารยืนขวาง เมญ่าหยุดเดินก่อนจะมองอีกฝ่ายที่จดจ้องเธอนานพอสมควร

“จะขึ้นไปส่งลูกค้า รบกวนคุณ-”

“เชิญ”

พูดยังไม่จบ ธาวินก็แทรกขึ้นมา ร่างสูงขยับพร้อมกับการผายมือเชิญทั้งลูกค้าและพนักงานสาวสวยของตน จังหวะที่ลูกค้าเดินเข้าลิฟต์ไปก่อนและตามด้วยเมญ่า พลันนั้นดวงตาคมเข้มก็มองเห็นกระโปรงของอีกฝ่าย รอยผ่าสูงจนสะดุดตา เห็นเนื้อขาอ่อนขาวเนียน และที่สำคัญเมญ่าไม่ใส่ถุงน่องเหมือนพนักงานคนอื่น

ทำไมกระโปรงเมญ่ามันผ่าขึ้นสูงขนาดนี้

กระนั้นยังไม่มีคำถามใดๆ นอกจากปล่อยให้อีกคนทำหน้าที่ ส่งลูกค้าให้ถึงห้องของชั้น 9 กระทั่งประตูลิฟต์ปิด ธาวินจึงเดินมายังเคาน์เตอร์เช็กอินอย่างสงสัย

“จุ๊บแจง”

“คะคุณวิน”

คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาตอบลูกค้าผ่านช่องทางเพจของโรงแรมเงยขึ้น พร้อมกับยิ้มหวานๆ ส่งให้เจ้านาย

“ออกมา”

ยิ้มที่เพิ่งประดับบนใบหน้าหุบลงตามเดิม จุ๊บแจงเลิ่กลั่ก งงและกลัวในเวลาเดียวกัน จู่ๆ เจ้านายเรียกตัวเธอออกจากเคาน์เตอร์ มองผู้จัดการที่นั่งทำเอกสารสำคัญด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ก่อนที่คิ้วโก่งดำจะเลิกขึ้นเป็นการบอกให้เธอออกไป ธาวินขยับไปยังมุมข้างๆ เพื่อไม่ให้กีดขวางลูกค้าที่เดินสวนไปมาระหว่างห้องพักกับห้องอาหาร โดยมีพนักงานสาวเดินตามด้วยอาการใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม จุ๊บแจงกลัวว่าตัวเองเผลอทำผิดกฎโรงแรม

โดนเตือนไม่เท่าไหร่ โดนไล่ออกนี่ช็อกตายเลย...