บทที่13 อาบน้ำ

เธอไปเอาผ้าเช็ดตัวแล้วเดินตามฉันเข้าไปในห้องน้ำ กอหญ้าเธอรู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องไปอาบน้ำให้กระทิง แต่เธอก็ไม่สามารถเลี่ยงได้เธอจึงเดินเข้าไปหยิบผ้าเช็ดตัวตามที่กระทิงบอก แต่หญิงสาวไม่ได้แค่ไปหยิบผ้าเช็ดตัวของชายหนุ่มร่างโตเท่านั้น แต่เธอยังหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนยาวที่สามารถผูกตาของเธอได้ไปด้วย

“ผ้าเช็ดตัวค่ะ”กอหญ้าเธอค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยหัวใจที่ หวาดหวั่นไม่รู้ว่าเธอต้องไปเจอกับอะไรในห้องน้ำบ้างถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะใช้ผ้าปิดตาเดินเข้าไปในห้องน้ำก็ตาม เป็นเพราะเธอไม่อยากจะเห็นงูเล็กงูใหญ่ของชายหนุ่มหรอกแค่วันนั้นมือของเธอเผลอไปโดนเจ้าตัวนุ่มนิ่มของสงวนของเขามันก็ทำให้เธอสะดุ้ง และตกใจมากพอแล้ว เธอไม่อยากเห็นมันหรอกแค่สัมผัสมันก็ทำให้เธอหวาดหวั่นใจสั่นและหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว ถึงแม้ว่ากอหญ้าจะไม่รู้ว่ารสนิยมทางเพศของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้เป็นแบบไหนแต่ภายนอกร่างกายของชายหนุ่มที่เปลือยเปล่ามันชั่งดึงดูดเธอเอามาก หัวใจของเธอเต้นแรงตลอดเวลาเมื่อเห็นกล้ามเนื้อมัดของชายหนุ่มร่างโต

“ปิดตาทำไม”

“กอ หญ้า ไม่อยากเห็นอะไรของพี่นิว”

“อะไรที่เธอว่าคืออะไร”

“ก็ ก็ ไอ้นั่นไง”กอหญ้าชี้มือลงข้างล่างถึงแม้ว่าเธอปิดตาอยู่แต่กระทิงก็เดาได้ว่าสิ่งที่เธอไม่อยากเห็นนั่นก็คือกล่องดวงใจของเขานั้นเอง

“เธอหมายถึงน้องชายของฉันอย่างนั้นหรือ มันไม่เห็นหรอกนะฟองสบู่ปิดจนมิดหมดแล้ว มารีบเอาผ้าปิดตาออกแล้วมาขัดตัวให้ฉันได้แล้วฉันไม่อยากอาบน้ำนาน มาเร็วๆ และถ้ายังมัวชักช้าอยู่อย่างนี้ฟองสบู่ที่มันลอยอยู่ในอ่างในตอนนี้ก็คงจะเริ่มหายไป ในตอนนั้นเธอคงเดาได้ไม่ยากว่าเธอจะได้เห็นของดีของฉันไหม”

“ไม่เห็นจริงๆ นะ”

“อืม ไม่เห็นเอาผ้าปิดตาออกดูสิ เร็วๆ ฉันไม่ได้เป็นพวกโรคจิตชอบโชว์ของนะ”กอหญ้าเธอก็หวาดหวั่นอยู่ไม่น้อยก่อนจะแกะผ้าปิดตาออกตามที่เขาบอก เมื่อหญิงสาวเอาผ้าออกสิ่งเดียวที่เธอเห็นเป็นอย่างแรกนั่นก็คือบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋ว ที่ตกอยู่กับพื้นงั้นแสดงว่าในตอนนี้ชายร่างโตก็ไม่ได้ใส่อะไรเลย กอหญ้ารีบเอามือปิดตาทันที

“เอามือปิดตาออกแล้วดูก่อนว่าเห็นไหม”กระทิงเผลอยิ้มที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นว่าหญิงสาวร่างบางกำลังกลัวเอามากๆ ที่จะเห็นน้องชายของเขาทำให้เขาคิดว่าเธอดูน่ารักและไม่เหมือนใคร

“ไม่เห็นจริงๆ นะ”

“บอกว่าไม่เห็นก็ไม่เห็นสิ รีบมาขัดหลังให้ฉันได้แล้ว ฉันไม่อยากแช่น้ำนานเดี๋ยวจะไข้ขึ้นอีก”กอหญ้าค่อยๆ ลดมือที่ปิดตาของตัวเองลงและก็เป็นอย่างที่ชายหนุ่มพูดไว้จริงๆ ว่าไม่เห็นเพราะฟองสบู่ที่เธอตีไว้ก่อนหน้านี้ได้ปิดท่อนล่างของชายร่างโตจนมิดแต่ การที่เธอต้องมาเห็นผู้ชายกึ่งนั่งกึ่งนอนในอ่างอาบน้ำแบบนี้มันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงและไม่เป็นจังหวะเหมือนกัน ตอนนี้เธอเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องเพราะชายหนุ่มตรงหน้าดูเซ็กซี่มากอย่างบอกไม่ถูก ทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“แขนด้วย”กระทิงยื่นแขนให้หญิงสาวร่างบางขัดให้อย่างสบายตัว แตกต่างจากหญิงสาวร่างบางที่คิดว่าชายหนุ่มร่างโตกำลังกลั่นแกล้ง เธออยู่เธอจึงคิดว่าช่างมันเถอะถือว่าอาบน้ำให้คนแก่หรือไม่ก็สัตว์ร่วมโลกก็แล้วกัน ถ้าเธอไม่เป็นต้นเหตุทำให้เขาไม่สบายเธอก็คงไม่ต้องมารู้สึกผิดจนต้องมาดูแลอาบน้ำให้เขาแบบนี้หรอก

“ขาด้วย”พอใช้ได้ก็ใช้ใหญ่เลย แบบนี้ที่เธอคิดว่าไม่ชอบให้ผู้หญิงแตะเนื้อต้องตัวนั่นเธอต้องคิดใหม่แล้วละ การอาบน้ำให้ชายหนุ่มร่างโตได้ผ่านไปอย่างรวดเร็วตามที่ชายหนุ่มต้องการคือไม่อยากแช่น้ำนาน

“ออกไปได้แล้ว”

“ฮ่ะ อะไรนะคะ”

“ออกไปได้แล้วฉันจะขึ้นไปล้างตัวหรือว่าเธออยากเห็นมังกรของฉัน จะอยู่ต่อก็ได้นะ”

“จะบ้าหรือใครมันจะไปอยากเห็นกันจะออกไปเดี๋ยวนี้ละคะ”หลังจากที่หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำเธอก็ยกมือทาบกับแก้มของตัวเองมันรู้สึกร้อนและใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ แดงขึ้นเหมือนลูกมะเขือเทศ

“รอข้างนอกนะคะ”

“ไม่ต้องรอเธอจะไปทำอะไรก็ไปเลยที่เหลือฉันจัดการเองได้”จะจัดการตัวเองได้จริงๆ เหรอขนาดถอดเสื้อด้วยตัวเองยังทำไม่ได้เลยแล้วนี่จะใส่เสื้อเองได้อย่างไร

“จะทำด้วยตนเองได้แน่นะ”

“ได้เธอไม่ต้องเป็นห่วง”

“ใส่เสื้อผ้าด้วยตัวเองได้”

“ได้” เมื่อชายหนุ่มร่างโตบอกว่าช่วยตัวเองได้กอหญ้ารีบเดินออกไปจากห้องทันที เธอไม่รู้ว่าทำไมวันนี้เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอต้องอาบน้ำให้คนอื่นด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับเช่นนี้ ถ้าเธอไม่ทำให้เขาเป็นไข้ เขาก็อาจจะอาบน้ำด้วยตัวเองได้แต่อาจจะต้องใช้เวลานานหน่อย แต่จะให้ทำอย่างไงได้ก็อาบน้ำให้เขาไปแล้วเลิกคิดเรื่องพวกนี้เสียเถอะ เมื่อเธออาบน้ำให้คนอื่นแล้วเธอก็จะต้องไปอาบน้ำให้ตัวเองบ้างเพราะตอนนี้เธอก็เปียกแต่ไม่มาก เพราะน้ำในอ่างกระเด็นเข้าหาตัวเธอนิดหน่อย

เวลาสองทุ่มที่ห้องทานอาหาร กอหญ้าเธอนั่งรอเพื่อที่จะรับประทานอาหารตามเวลาที่เจ้าของบ้านกำหนดไว้เช่นเคย แต่แล้วก็กอหญ้าก็ต้องหันไปทางเจ้าของบ้านที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาใส่ชุดนอนกางเกงขายาวแต่เสื้อแขนสั้นที่มีกระดุมตรงหน้าแต่เขาไม่ได้ติดกระดุมเลยสักเม็ด ให้เห็นกล้ามเนื้อที่เปลือยเปล่าทั้งหน้าอกและหน้าท้องที่โผล่ออกมาจากเสื้อ

 

“ไม่ติดกระดุมหรือคะ”หญิงสาวถามขึ้นด้วยความสงสัยว่าทำไมชายหนุ่มถึงแต่งตัวไม่เรียบร้อยออกจากห้อง ทั้งๆ ที่เขาเคยเป็นคนดุเธอแท้ว่าห้ามนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกจากห้องน้ำแท้ๆ

“อยากติดอยู่ติดตรงที่ว่าติดไม่ได้”

“ช่วยติดให้ไหมคะ”

“ไม่ต้อง”

“ทำไมไม่ให้กอหญ้าช่วยติดละ”

“พรุ่งนี้ก็ต้องเปลี่ยนเสื้ออยู่ดีเดี๋ยวตอนเช้าแกะไม่ได้ต้องลำบากให้เธอมาแกะให้คืนนี่ฉันคิดว่าจะไม่ใส่เสื้อนอน”

“ไม่ใสเสื้อนอนเดี๋ยวก็ไม่สบายอีกละคะ”

“ไม่เป็นไรปรับแอร์ขึ้นมาหน่อย ไม่ได้ปรับอากาศให้เย็นแล้วปล่อยให้นอนหนาวเสียหน่อย”คำพูดนี้หญิงสาวตัวเล็กต้องหลบสายตาเขาทันทีเพราะเธอรู้ดีว่าคนตัวโตกำลังพูดกระทบเธออยู่ แต่เธอก็ทำเป็นไม่สนใจก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่แม่บ้านได้เตรียมเป็นอาหารเย็นไว้ให้ มีแต่ของน่าทานทั้งนั้นเลยแกงหน่อไม้ น้ำพริกอ่อง แล้วก็ไข่เจียว อาหารบางอย่างอาจจะไม่ได้ดูหรูหราแต่รับรองว่าถูกปากแน่นอนไม่คิดว่าชายร่างโตก็ชอบอาหารแบบเดียวกับเธอด้วย กอหญ้าตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยจนลืมมองคนตัวโตไปว่าแขนข้างที่เขาถนัดนั้นยังใช้การไม่ได้ และเมื่อเธอได้ยินเสียงช้อนตกลงจานอยู่สองครั้งเธอจึงหันไปดู

“ไม่ถนัดสินะคะ เดี๋ยวกอหญ้าป้อนให้เอาไหม”

“ไม่ต้อง”ถึงแม้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอจะปฏิเสธความช่วยเหลือที่เธอยื่นให้ก็ตาม แต่หญิงสาวก็ยังลากเก้าอี้เข้าไปใกล้ๆ แล้วหยิบช้อนของเขามาตักอาหารป้อนเข้าปากให้เขาอยู่ดี

“ทานเถอะค่ะถ้าไม่ให้กอหญ้าป้อนให้แล้วเย็นนี้พี่จะได้กินข้าวจนอิ่มไหม”กระทิงมองหน้าหญิงสาวตัวเล็กด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยแต่ก็ยอมอ้าปากรับอาหารที่เธอตักให้

“เอาน้ำพริกไหมคะ”

“อืม”

“อ้าปากค่ะ”

“ฉันอยากกินไข่เจียวด้วย”

“นี่คะ”ไม่ว่าชายหนุ่มจะขออะไรหญิงสาวก็ยอมตักให้เขาหมดทุกอย่าง ตามที่เขาต้องการ

“แล้วเธออิ่มแล้วหรือ”

“ยังค่ะ”

“เธอก็กินด้วยสิ”กระทิงจับมือเธอข้างที่ถือช้อนให้หันกลับไปที่ปากเล็กบ้าง อยากให้เธอทานข้าวไปด้วยกันกับเขา เขาไม่อยากให้เธอป้อนข้าวให้เขาอยู่ฝ่ายเดียว

“กินช้อนเดียวกันหรือคะ”

“ไม่ได้หรือ ถ้าเธอรังเกียจก็ใช้ช้อนของเธอสิ”

“ไม่รังเกียจค่ะ เพราะยังไงเราก็ทานช้อนเดียวกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว”กอหญ้างับอาหารเข้าปากก่อนจะเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ จนแก้มป่อง

ส่วนกระทิงก็ได้แต่ตกใจและเผลอยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ยิ้มทำไม”เมื่อหญิงสาวทักขึ้นมาชายหนุ่มร่างโตก็รู้สึกตัวและรีบหุบยิ้มนั้นลงทันทีและปรับสีหน้าให้อยู่ในหน้านิ่งเฉยแทน

“ก็ ก็ แก้มเธอนะเหมือนหนูแฮมเตอร์ มันป่องเหมือนหนูที่มันชอบเก็บอาหารไว้ในกระพุ้งแก้มนะมันน่า...”

“หน้าอะไร”

“น่าตลกดีน่ะ”

“ตลกหรือ กินข้าวไปเลยค่ะ”กระทิงเผลอยิ้มขึ้นมาอีกครั้งแต่ต้องหุบรอยยิ้มนั้นลงเพราะเจอหญิงสาวตักข้าวเข้าปากของเขา โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวทำเอาเขาเกือบสำลักกับข้าว

“อิ่มแล้ว”

กอหญ้าเก็บถ้วยชามไปวางไว้ในอ่างล้างจานก่อนจะล้างมือตัวเองและเดินเข้าไปหยิบยาจากห้องกระทิง“ยื่นมือข้างที่เจ็บมาค่ะ แล้วนี่ยาทานด้วยนะคะ” กอหญ้าเห็นถุงยาที่คุณลุงลูกน้องของกระทิง เธอเดินเข้าไปเอาถุงยาหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ ยื่นยาพร้อมน้ำและขอมือชายหนุ่มเพื่อจะได้ทายาให้

“จะทำอะไร”

“ก็จะทายาให้พี่กระทิงไงคะจะทาเองได้หรือคะ”

“ทาเองได้” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ยอมยื่นมือข้างที่เจ็บให้กับกอหญ้าทายาให้

“เสร็จแล้วค่ะกอหญ้าไปล้างจานก่อนนะคะ”

“อืม”

“แล้วพี่จะเข้าไปนอนเลยไหม”

“ไม่เดี๋ยวรอให้อาหารย่อยก่อน”

“ค่ะ”กอหญ้ายิ้มมุมปากให้กระทิงก่อนที่เธอจะเก็บถ้วยชามและจานข้าวไปล้าง"

“กระทิงกำลังนั่งดูทีวีรายการต่างๆ อยู่”แต่ใจของเขานั้นไม่ได้อยู่ที่ทีวีเลยแม่แต่นิดเขาแอบมองหญิงสาวตัวน้อยล้างจานชาม และกำลังคิดทบทวนกับตัวเองอยู่ในใจว่า เขาก็ผิดหวังกับความรักมาประมาณแปดปีได้แล้วมั้งหลังจากนั้นเขาก็ไม่เข้าใกล้กับคำว่าความรักอีกเลย เขาไม่ชอบแม้กระทั่งให้ผู้หญิงมาโดนตัวของเขา แต่ตอนหลังๆ มานี้เขาก็กลัวว่าญาติและแม่ของเขาจะเป็นห่วงเขามากจนเกินไป

เวลาที่เขาไปเที่ยวผับของเสือเพื่อให้ญาติของเขานั้นสบายใจเขาก็มักจะเรียกสาวมานั่งคุยบ้างแต่ไม่เคยคิดที่จะหิ้วใครไปนอนด้วยสักคน ไม่มีเลยสักคน เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะว่าเขาไม่อยากเจ็บปวดกับความรักอีกมันเหมือนว่าตายทั้งเป็นเจ็บปวดทรมานหัวใจเสียเหลือเกินเขาไม่อยากกลับไปมีความรู้สึกแบบนั้นแล้ว ถ้าช่วงนั้นเขาไม่เห็นว่าแม่ของเขาร้องไห้และได้เห็นใครบางคนกำลังโพสต์ข้อความหน้าเฟสในขณะเขายังไม่หยุดคร่ำครวญหา

ผู้หญิงคนนั้นเสียที เมื่อเจอข้อความที่ผู้หญิงใน Facebookเขาก็หันกลับมาทำงานอย่างหนักและทำให้ไร่มีชื่อเสียงในวันนี้

อย่าไปให้ค่ากับคนที่ไม่รักเราแล้วและทิ้งเราไป แต่จงทำตัวเราให้มีค่าแล้วสักวันเขาจะรู้สึกเสียดายเราและคิดผิดที่ทิ้งเราไปเอง