Accueil / รักโบราณ / ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ / ตอนที่ 3 งานเลี้ยงในคืนเดือนเพ็ญ

Partager

ตอนที่ 3 งานเลี้ยงในคืนเดือนเพ็ญ

Auteur: Bosskerr
last update Date de publication: 2025-10-08 01:43:01

ลมยามค่ำพัดโคมแดงแกว่งเบา ๆ เงาแสงสะท้อนบนพื้นหินเงาวับเหมือนผืนน้ำ กลิ่นกำยานอวลคลอเสียงเครื่องสาย นางกำนัลเดินเรียงแถวอย่างสงบเรียบร้อย แต่สายตาแอบสอดส่องกันไม่หยุด ข่าวที่ว่าพระชายาหลินเปลี่ยนไปกระพือเร็วยิ่งกว่าเปลวไฟแตะน้ำมัน

หลินอวิ๋นเอ๋อร์ยืนอยู่หน้ากระดานไม้เล็ก ๆ ที่นางวางไว้กลางลาน มือเรียวหยิบถุงผ้ารูดปากขึ้นลงอย่างไม่รีบร้อน นางปรายตาไปทางมุมเงาที่องครักษ์เงายืนคุมอยู่ เว่ยหลางพยักหน้าช้า ๆ ให้สัญญาณว่าพร้อม แววตาเขาแปลความได้สองคำ “ลองดู”

อวิ๋นเอ๋อร์ยิ้ม นางไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมายืนสาธิตอะไรแบบนี้ กลางงานเลี้ยงของวังหลวง แต่ไหน ๆ ก็ถูกดูดมาจะให้มันธรรมดาไม่ได้แล้ว ก็ทำให้มันน่าจดจำไปเสียเลย

“ท่านทั้งหลาย” เสียงของนางไม่ได้ดังมาก แต่ชัดเจนพอให้คนมองมา

“ข้าไม่ได้อยากเล่นกลในงานเลี้ยง ทว่าในจวนอ๋อง วันนี้ข้าวในคลังไปสามถัง ข้าไม่อยากให้แค่ลงโทษ ตบมือแล้วจบ ข้าจึงอยากให้ทุกคนเห็นว่าร่องรอยของความผิดมักซ่อนไว้ตรงไหน”

เสียงฮือเบา ๆ ไล่กันเป็นวง นางเปิดกล่อง ภายในคือผงถ่านละเอียดกับเศษแป้งขาว บ่าวไพร่กับทหารเวรยามหลายคนชะโงกหน้าอย่างสงสัย เหล่าคุณหนูฝ่ายในหัวเราะหึ ๆ ด้วยความไม่เข้าใจพร้อมกับตั้งแง่

อวิ๋นเอ๋อร์สาธิตง่าย ๆ ว่าเมื่อโรยผงไว้ตรงช่องที่คนชอบลักลอบผ่าน รองเท้าจะติดคราบไว้โดยไม่รู้ตัว แล้วนางก็ชี้ให้ดูรองเท้าของอาซวน ชายที่เพิ่งได้รับโทษสถานเบา ที่นางแปะผงไว้ให้ดูเป็นตัวอย่าง คราบดำเลอะขอบรองเท้าชัดเจนแม้แต่คนโง่ที่สุดยังเห็น

เสียงหัวเราะผสมอุทานดังขึ้นพรืดเดียว บางคนตบมือ บางคนหน้าเสีย โดยเฉพาะพวกที่เคยหยิบเล็กหยิบน้อยจนเป็นนิสัย

“ของหลวงก็คือของหลวง” นางสรุปอย่างเรียบง่าย

“หากวันหน้าใครคิดว่าข้าวของเป็นของไม่มีเจ้าของ ก็จงคิดเสียใหม่ วันไหนที่พวกเจ้าหิวจนท้องร้อง คนแรกที่จะถูกตัดข้าวคือพวกเจ้าเอง”

คำพูดธรรมดา แต่ฝ่ามือหลายคู่ที่เคยรับส่วนเกินกลับเกาเบา ๆ ต้นคออย่างสะดุ้ง นั่นเองที่เงาร่างสูงในชุดคลุมสรเรียบก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาหยุดไม่ไกล ท่านอ๋องห้าจ้าวเยี่ยนฝู เท้าที่เคยเดินด้วยจังหวะหนักหน่วงในสนามรบหยุดลงตรงแสงโคมที่ส่องถึงปลายรองเท้า เงาใบหน้าเขาคมชัดราวสลักบนหิน

สายตาทั้งหมดไหลไปที่เขาเหมือนเหล็กถูกดูดด้วยแม่เหล็ก อวิ๋นเอ๋อร์สบตาเขาเพียงชั่วครู่ เวลานั้นเหมือนเสียงรอบตัวเบาลง นางเห็นอะไรบางอย่างกะพริบในดวงตาเขา คล้ายความพอใจที่ยังปฏิเสธจะเรียกมันว่าพอใจ

            นางไม่หลบสายตา พลิกตักน้ำแกงร้อนในถ้วยหยกที่ไป๋เยี่ยนหรงเพิ่งนำมามอบให้อ๋องห้ามื่อครู่ เสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ คล้ายประกาศเริ่มเกมยันเชิง

“น้ำแกงนี้ ข้าจะเก็บไว้ให้ทหารเวรยาม” นางพูดก้องพอให้คนได้ยิน

“ทั้งคืนพวกเขาจะยืนเฝ้าประตู ลมแรงยิ่งนัก ได้ดื่มน้ำแกงอุ่น ๆ สักถ้วยจะดีต่อกระเพาะ เช่นนี้มันดีมากกว่าให้ท่านอ๋องดื่ม เพราะอาจจะทรงจุกเสียดทั้งคืน”

คนรอบวงหัวเราะจาง ๆ อย่างเอ็นดูในไหวพริบ กึ่งหัวเราะไปกับความซื่อของทหารเวรยามที่จู่ ๆ ก็กลายเป็นคนสำคัญในงานเลี้ยงสุดหรู บ่าวไพร่หลายคนเผลอยิ้มปนหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ปลายหางตาของอ๋องห้าไหววูบ เหมือนรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ไม่ยอมเกิด ขณะที่ไป๋เยี่ยนหรงยังยิ้มละมุน แต่ปลายนิ้วบนด้ามพัดเกร็งแน่น มุมปากสั่นน้อย ๆ ราวกับโกรธจัดแต่ต้องเก็บงำเอาไว้ภายใน ส่วนภายนอกจำต้องเผยรอยยิ้มงามไว้

“งดงามนัก”

เสียงหนึ่งเอื้อนเอ่ยจากเรือนไม้สูงด้านข้าง สนมเอกผู้เป็นที่โปรดปรานอย่างกุ้ยเฟยเสวี่ยเหมย วางพัดแพรลงพร้อมยิ้มบาง ดวงตางามคมเหมือนคนเล่นหมากคอยหาช่องสังหาร

“พระชายาหลินช่างวางกฎได้น่าจดจำสมคำเล่าลือเสียจริง”

คำชมที่เอ่ยออกมาจากปากของกุ้ยเฟยเสวี่ยเหมยนั้นคมกริบเหมือนมีดสั้น อวิ๋นเอ๋อร์หันไปคารวะ

“ขอบพระทัยพระสนมเพคะ หม่อมฉันตั้งใจเพียงอยากให้ผู้คนในจวนอยู่กันอย่างสบายใจ ไม่มีใครต้องหวาดกลัวทั้งที่ยังไม่มีความผิด”

เสวี่ยเหมยหรี่ตาเหมือนแกล้งยิ้ม “เรื่องที่ไม่มีใครต้องหวาดกลัว หวังว่าในวันหน้าจะไม่ใช่เพียงคำพูดงาม ๆ ล่ะ”

“หม่อมฉันหวังให้คำพูดกับการกระทำไปด้วยกันเพคะ”

อวิ๋นเอ๋อร์ตอบสั้น ๆ มือหยิบพัดเล็กขึ้นมาพัดเบา ๆ กลบกลิ่นคม ๆ ของการปะทะคารม คราวนี้ คนที่เผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยคืออ๋องห้า รวดเร็วจนแทบจับไม่ได้ แต่พอให้หัวใจหนึ่งดวงเต้นผิดจังหวะไปครึ่งท่อน

งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ดำเนินต่อด้วยท่วงทำนองสบาย ๆ พร้อมเสียงซุบซิบที่อวิ๋นเอ๋อร์เลือกจะปล่อยให้ลอยผ่านหูไป นางยืนมองทหารเวรยามรับน้ำแกงไปคนละถ้วย ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ขนม เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้กลับทำให้บรรยากาศทั้งลานอุ่นขึ้นอย่างประหลาด และก่อนที่นางจะถอยกลับ เงาร่างสูงนั้นก็ก้าวเข้ามาใกล้พอให้ได้ยินเสียงจริง ๆ เป็นครั้งแรกในคืนนี้

“เจ้าทำให้คนหัวเราะได้โดยไม่ต้องหยอกล้อ”

จ้าวเยี่ยนฝูว่าแผ่ว ๆ สายตาไม่ได้มองตรง เฉียดผ่านเหมือนคนตั้งใจไม่มอง

อวิ๋นเอ๋อร์ยิ้ม “หัวเราะเพราะสบายใจดีกว่าหัวเราะเพราะกลัวนะเพคะ”

“อืม” เขาเหมือนจะพยักหน้า แต่ก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น

“ทำต่อไป ตราบใดที่ความยุติธรรมของเจ้าจะไม่ทำให้จวนวุ่นวาย”

คำพูดออกแนวตำหนิ แต่โทนเสียงไม่ได้เย็นชาเหมือนเดิม อวิ๋นเอ๋อร์อยากจะบอกว่าถ้าจะดุ ก็ขออย่ายกมุมปากแบบนั้น มันทำให้คนโดนดุอยากหัวเราะ แต่นางเก็บไว้เป็นความคิดลับ ๆ

นางค้อมกาย “เพคะ”

และเพียงเท่านั้น เขาก็ผละไป รวดเร็วเหมือนสายลม เก็บหัวใจคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นให้ตกไปอีกหนึ่งจังหวะ

คืนเดียวกันนั้น ที่เรือนหยกจันทร์อันงดงามแต่เย็นชาไปด้วยไออำนาจ ไป๋เยี่ยนหรงวางพัดลงบนโต๊ะเสียงแผ่ว กระถางกำยานส่งกลิ่นหอมของดอกไม้โปรดของนางลอยคลุ้งจมูก แต่ก็ไม่อาจกลบความค้างคาใจของนางลงได้

“มือพองหรือเจ้าคะ” สาวใช้คนสนิทยืนพะงาบ ๆ นึกคำปลอบไม่ออก

ไป๋เยี่ยนหรงหัวเราะในลำคอ “มือข้าเนียนกว่าหยก จะไปพองด้วยน้ำแกงได้อย่างไร”

นางอ่านข้อความบนแผ่นไม้เล็ก ๆ ที่ส่งมาจากฝ่ายกงการเมือง คิ้วเรียวงามไหววาบ

“พรุ่งนี้พระราชกิจวังจะประกาศตารางงานถวายพระพร ท่านอ๋องห้าต้องเข้าเฝ้าแต่เช้า”

“คุณหนูจะ...” สาวใช้เว้นวรรค

“ข้าจะไปถวายผอบยาหอมหน้าท้องพระโรง” รอยยิ้มของไป๋เยี่ยนหรงเย็นลงจนแทบจับน้ำค้างได้

“อยากเห็นนักว่าพระชายาหลินผู้นั้นจะทำอย่างไรเมื่อต้องแบ่งพื้นที่ข้างกายท่านอ๋องให้กับคนอื่นในที่แจ้ง”

นางหยิบผอบหยกขึ้นมาลูบเบา ๆ เงาหยกกระทบดวงตาของนางจนสว่างวูบ เผยให้เห็นความตั้งใจบางอย่างในแววตานั้นของนางอย่างชัดเจน

วันรุ่งขึ้น แดดยามเช้ายังไม่แรงมาก ละอองหมอกเกาะตามปลายใบไผ่เป็นประกาย เมื่อลมนิด ๆ พัดผ่าน กลายเป็นละอองเพชรเคลื่อนไหว หลินอวิ๋นเอ๋อร์ตื่นเร็วกว่าปกติ ผู้เชี่ยวชาญในการเล่นเกมนี้อย่างนางรู้ดีว่า วันหลังงานใหญ่คือวันแห่งข่าวลือ และนางไม่อยากให้ข่าวลือวิ่งเร็วกว่าความจริง

“ม่ออี๋” นางเรียกสาวใช้คนสนิทที่กำลังเตรียมน้ำชา

“เช้านี้เราจะทำสองอย่าง หนึ่ง ส่งขนมอุ่น ๆ ไปให้ทหารเวรยามที่หน้าประตูตะวันตก เป็นของขอบใจที่ยืนเฝ้าเวรยามจนดึกดื่น สอง ให้คนไปประกาศกฎใหม่ที่ข้าตั้งเมื่อวาน ติดไว้หน้าคลังและโรงครัว ใครอ่านไม่ออกก็ให้คนที่อ่านออกอ่านให้ฟัง”

ม่ออี๋ลืมตาปรือตกใจในความเป็นระบบของเจ้านาย

“เพคะ พระชายา” นางยิ้มจนตาหยี

“เมื่อคืนทหารเวรยามยิ้มกันทั้งคืนเลยเพคะ และยังมีคนพูดไม่หยุดว่าน้ำแกงของพระชายาอร่อยมากเพคะ”

“ต้องบอกว่าเป็นน้ำแกงของคุณหนูไป๋สิ”

อวิ๋นเอ๋อร์หัวเราะ เมื่อนึกถึงภาพใบหน้าของคนที่ทำน้ำแกง หรือแกล้งว่าทำแล้วอดขำไม่ได้

“แต่ตำรับจริง ๆ ให้แม่ครัวเฒ่าปรับตามที่ข้าบอกนะ อย่าใส่โสมมากจนคนที่กินปวดท้อง”

“เพคะ”

อวิ๋นเอ๋อร์จัดเสื้อผ้าเรียบง่ายกว่าปกติ ตั้งใจจะไปดูคลังและโรงครัวอีกครั้ง ตลอดจนตรวจตลับผงถ่านที่วางไว้ตามจุดมืด

ใช่ นางวางระบบพื้นฐานของจวนไว้แล้ว ต้องทำให้มันทำงานจริง ไม่ใช่แค่โชว์

ระหว่างเดินผ่านระเบียง นางชะงัก เสียงรองเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอของใครบางคนตัดผ่านลม เสี้ยววินาทีต่อมา เว่ยหลางก็โผล่พ้นเงาเสาดำ

“พระชายา” เขาค้อมศีรษะ “ท่านอ๋องให้มาบอกว่าเช้านี้จะเสด็จไปถวายพระพรฮ่องเต้ หากพระชายาประสงค์จะร่วมไปด้วย ท่านอ๋องก็ไม่ขัด”

นั่นสิ ในเกม จุดนี้คือ “ฉากปะทะต่อหน้าฮ่องเต้” ที่ไป๋เยี่ยนหรงว่าที่ชายารองตัวเต็งมักชิงพื้นที่ข้างกายท่านอ๋องห้าเพื่อแสดงให้เห็นว่าใครคู่ควรกับท่านอ๋องห้ามากกว่า

“ข้าจะไป” อวิ๋นเอ๋อร์ตอบทันที

“พระชายา จะไปหรือเพคะ” ม่ออี๋ถามขึ้น

“ข้าต้องไป เพื่อให้ใครบางคนที่คิดเหิมเกริมรู้ว่าควรยืนให้ถูกที่”

“ทราบแล้ว ข้าน้อยจะไปเรียนท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยหลางชำเลืองมอง เหมือนคนรู้ทันว่าคำพูดนี้พกมีดไว้ในกระพุ้งแก้ม

หน้าท้องพระโรงในยามสาย หินอ่อนขาวสะท้อนแสงจนตาพร่า ขุนนางยืนเรียงแถว สีหน้าทุกคนใสสะอาดราวไม่มีเรื่องลับในใจ ฮ่องเต้ยังไม่เสด็จสู่บัลลังก์ แต่ลานกว้างกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศตึง ๆ ตามปกติวิสัยของการเข้าเฝ้าในท้องพระโรง

จ้าวเยี่ยนฝูในชุดคลุมสีเรียบยืนตรงตำแหน่ง ข้างกายว่างเปล่า ไม่ใช่เพราะไม่มีใครอยากยืนใกล้เขา แต่เพราะเขาไม่ให้ใครยืนใกล้

เสียงกรอบแกรบของรองเท้าจะงอยื่นมาจากอีกฝั่ง ไป๋เยี่ยนหรงเดินมาด้วยท่วงท่าพอดีพองาม ไม่ชิดเกินไป ไม่ไกลเกินไป มือซ้ายอุ้มผอบหยกขาว ริมฝีปากยิ้มเบาบาง

“ท่านอ๋อง” นางค้อมกายอย่างงาม “หม่อมฉันนำยาหอมมาให้เพคะ สิ่งนี้จะช่วยให้ทรงสดชื่นตลอดทั้งวัน หวังว่าจะช่วยบรรเทาความอ่อนล้าจากงานหนักให้ท่านอ๋องได้เพคะ”

สายตาหลายคู่หันมอง ชัดเจนว่ามีคนที่เอาใจต่อหน้าคนทั้งท้องพระโรง นี่เรียกว่าการส่งสัญญาณ ไม่ใช่แค่ความห่วงใยแบบปกติ

จ้าวเยี่ยนฝูไม่ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว “วางไว้”

ไป๋เยี่ยนหรงยิ้ม เหมือนชนะอะไรสักอย่างเพราะได้เข้าใกล้เขา ขณะกำลังจะก้าวอีกครึ่งก้าวเพื่อวางผอบในระยะที่พอเรียกว่าข้างกาย ทว่าทันใดนั้น มือขาวเรียวอีกคู่หนึ่งก็เอื้อมไปหยิบผอบเสียก่อน

“ข้าจะช่วยวางให้” เสียงนั้นดังพอได้ยินชัดเจน

หลินอวิ๋นเอ๋อร์สวมชุดแพรสีหวายนวลเดินเข้ามาอย่างใจเย็น นางไม่ได้ยืนข้างท่านอ๋องห้า แต่เดินอ้อมไปวางผอบไว้บนแท่นหินข้างที่วางของ ระยะพอเหมาะพอดีจนมารยาทฝ่ายในหาเรื่องจับผิดยาก นางหันกลับมายิ้มบาง ๆ ให้ไป๋เยี่ยนหรง

“กลิ่นหอมดีทีเดียว กลิ่นเช่นนี้ช่วยให้หายเวียนศีรษะในวันที่แดดจัดได้”

ไป๋เยี่ยนหรงยิ้มไม่เปลี่ยน “พระชายาทรงรสนิยมดียิ่งนัก”

อวิ๋นเอ๋อร์ก้มหัวเล็กน้อย แล้วหันไปทางทหารเวรยามที่ยืนเคร่งอยู่ด้านข้าง

“คนที่อยู่ตรงนั้นน่ะ พวกเจ้า ระวังบันไดชำรุดขั้นที่สามด้วยนะ เมื่อวานข้าเพิ่งเห็นรอยแตก ถ้าตกลงไปจะบาดเจ็บเอาได้”

เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดจากมุมปากของหลายคนโดยไม่ตั้งใจ พระชายาหลินที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมเมื่อก่อน กลับเตือนทหารเวรยามเรื่องบันไดชำรุด?

ไป๋เยี่ยนหรงนิ่งวูบ เพราะวินาทีนั้น คนที่ยืนอยู่ข้างกายท่านอ๋องห้าไม่ได้เป็นเพียงศัตรูของนาง แต่เป็นความธรรมดาที่ทำให้คนรอบข้างคลายระวังได้ นางไม่ได้ทำอะไรมากมายเลยด้วยซ้ำ แต่ทุกสายตากลับไหลไปหานางเอง...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 38 พบกันอีกครั้ง

    เช้าวันนัด บนท้องฟ้ามีเมฆบาง ๆ เคลื่อนช้าเหมือนใครตั้งใจยืดเวลาออกให้นานที่สุด ลมหลังฝนพัดเย็นจนใส่สูทแล้วพอดี หลินอวิ๋นเอ๋อร์ยืนหน้ากระจกในห้อง ทำผมหางม้าสูงเรียบร้อย ลองยิ้มเบา ๆ ที่ไม่ตึงเกินและไม่อ่อนปวกเปียกเกินไป จากนั้นสูดลมหายใจยาว ครั้งหนึ่งเพื่อบอกหัวใจว่า นี่คือโลกของความจริง ไม่ใช่วังหลังที่เธอเคยไปอยู่เธอสวมต่างหูมุกเม็ดเล็ก เหลือบมองสมุดไดอารี่ปกผ้าลินินบนโต๊ะ“ไปด้วยกันนะ”เธอเอ่ยกับสมุดเหมือนคุยกับเพื่อนทั้งที่รู้ว่ามันเป็นแค่สมุด ก่อนจะหยิบแล็ปท็อปสีน้ำตาลเข้ม กอดแฟ้มเอกสารไว้แน่น เธอพร้อมแล้วสำหรับวันนี้...ย่านธุรกิจยังไม่ถึงชั่วโมงเร่งด่วนเต็มกำลัง รถยังไหล เธอลงจากแท็กซี่หน้าตึกบริษัท อินฟินิตี้ เกม สตูดิโอ จำกัด ตึกกระจกสูงสะท้อนเมฆสีเทาอ่อนเหมือนผืนไหมแผ่ปกท้องฟ้า เสี้ยววินาทีที่ยกหน้าเงย เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังเหมือนเสียงกลองยามล็อบบี้หินอ่อนกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ให้ความมั่นใจแปลก ๆ เสียงรองเท้าหนังของผู้คนจังหวะต่างกันสับสน แต่ทุกคนมีทิศทางของตัวเอง บนผนังหน้าจอแอลอีดีฉายฉากไฮไลต์จากเกมดัง“คุณหลินอวิ๋นเอ๋อร์ใช่ไหมคะ” เลขาหน้าตาคมในชุดสูทครีมก้าวเข้ามาหา ยิ้

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 37 เสนองานใหม่

    เช้าวันฝนตก เมฆครึ้มเหนือเมืองหลวงทอเงาหนาแน่นไปทั่วตึกสูงเรียงราย ถนนใหญ่เต็มไปด้วยรถที่เคลื่อนช้า ๆ ฝนโปรยละอองบางจนกระจกแท็กซี่พราวน้ำ หลินอวิ๋นเอ๋อร์นั่งเบาะหลัง กำเอกสารแฟ้มสีน้ำเงินแน่น แล็ปท็อปถูกเก็บอยู่ในกระเป๋าหนังสีน้ำตาลเรียบหรูที่เธอเพิ่งซื้อเพื่อโอกาสนี้โดยเฉพาะหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่รถเคลื่อนผ่านตึกสูง จนกระทั่งแท็กซี่หยุดหน้าสำนักงานใหญ่ของบริษัท อินฟินิตี้ เกม สตูดิโอ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทผู้พัฒนาเกมระดับท็อปของภูมิภาค ตึกกระจกสูงกว่าสี่สิบชั้นสะท้อนท้องฟ้าสีหม่น แต่โลโก้สีทองรูปมังกรพันวงล้อเกมกลับเปล่งประกายชัดเจนเหนือประตูใหญ่ เธอลงจากรถ สูดลมหายใจลึก พยายามบอกตัวเองให้ใจเย็น ๆ“หลินอวิ๋นเอ๋อร์ วันนี้ไม่ใช่แค่วันธรรมดา แต่คือวันที่อาจเปลี่ยนชีวิตเธอไปทั้งชีวิต สู้ ๆ นะ”โถงล็อบบี้โอ่อ่าตกแต่งด้วยหินอ่อน เงากระจกใสสะท้อนภาพพนักงานในชุดสูทยุคใหม่สลับกับจอแอลอีดีขนาดใหญ่ที่ฉายตัวอย่างเกมดัง ๆ ของบริษัท เสียงพนักงานต้อนรับเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้ม“คุณหลินอวิ๋นเอ๋อร์ใช่ไหมคะ? เชิญที่ชั้น 15 ห้องประชุมใหญ่เลยค่ะ ทีมพัฒนารออยู่”“ขอบคุณค่ะ”เธอยกมือไหว้เล็กน้อยก่อนก้าวเข้าสู่ล

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 36 ลาออกเพื่อหนีความเศร้า

    หลังจากที่ตัดสินใจอยู่นาน ในที่สุดหลินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ตัดสินใจยื่นใบลาออก เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะลืมเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เธอได้เผชิญมา แต่ก็ไม่สามารถทำได้เลย การลาออกไปพักกายพักใจ อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ บางทีการได้ไปสถานที่ใหม่ ๆ ทำสิ่งใหม่ ๆ อาจจะช่วยให้หายเศร้าไก้บ้าง ถึงแม้ว่าหัวหน้าของเธอจะพยายามบอกให้เธอตัดสินใจใหม่ แต่หลินอวิ๋นเอ๋อรก็ยังคงยืนกรานคำเดิม“ฉันตัดสินใจดีแล้วค่ะหัวหน้า ฉันจะอยู่ทำงานต่ออีก 2 สัปดาห์ เคลียร์งานที่ค้างอยู่ให้เสร็จค่ะ”“ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว งั้นก็โชคดีนะอวิ๋นเอ๋อร์ เธอเป็นคนเก่ง ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ต้องสำเร็จแน่”“ขอบคุณนะคะหัวหน้าที่เข้าใจฉัน และก็ขอบคุณที่ดูแลอย่างดีมาตลอดค่ะ”เวลา 2 สัปดาห์มาถึงอย่างรวดเร็ว โต๊ะทำงานถูกเก็บอย่างเรียบร้อย เธอเอ่ยลาเพื่อนร่วมทีมทีละคน“ไว้เจอกันนะ”“ไปพักให้เต็มที่ อย่าคิดถึงที่นี่ก็กลับมาได้เสมอ” หัวหน้าเอ่ยกับเธออีกครั้ง“ส่งรูปทะเลมาอวดด้วยนะ” เพื่อนอีกคนเอ่ยแซวหลังจากกอดลาทุกคนเสร็จแล้ว เธอก็เดินไปยังหน้าลิฟต์ได้อย่างไม่โหวกเหวก แต่พอประตูลิฟต์ปิดลง เธอก็เห็นภาพสะท้อนของตัวเอง หญิงสาวร่างบางเล็กที่กำล

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 35 ความว่างเปล่า

    ค่ำคืนที่ออฟฟิศปิดไฟหมดแล้ว มีเพียงแสงจากจอมอนิเตอร์สาดลงบนใบหน้าซีดของเธอ นิ้วพิมพ์ไปเรื่อย ๆ น้ำตาก็หยดลงบนคีย์บอร์ด เธอหัวเราะทั้งน้ำตา“หลินอวิ๋นเอ๋อร์ เธอนี่บ้าจริง ๆ ถึงขนาดคิดถึงคนที่ไม่มีอยู่จริงไปซะได้”เช้าวันจันทร์ฝนพรำ รถไฟฟ้าแน่นขนัดจนเธอต้องขยับเท้าตามแรงเบียด เหงื่อคนอื่นผสมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยปะทะ เธอตรึงสายตาไว้กับประกาศสีฟ้า “สถานีถัดไป” เหมือนตั้งใจจ้องอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้ใจหลุดไปไกลกว่านี้ แต่ระหว่างเสียงรถลากรางโลหะ เธอกลับได้ยินเสียงกลองยามเสียดขึ้นแทรกมาในหัวอย่างดื้อดึง จังหวะนั้นเองที่เธอก้มลงมองมือขวาของตัวเอง มือที่ครั้งหนึ่งเคยถูกกุมแน่นไว้ใต้ศาลาดอกเหมย แล้วรีบชักสายตาหนี ราวกับการมองนานจะทำให้ความทรงจำกลายเป็นจริงขึ้นมาอีกประตูรถเปิด ชุดทำงานพรืดไหลลงชานชาลา เธอก้าวเร็ว ๆ ฝนเม็ดเล็กกระทบแก้ม เธอแอบขำกับตัวเอง ฝนในโลกนี้ก็เย็นเหมือนฝนในโลกนั้น แต่ทันทีที่วูบนึกถึงคำว่า “โลกนั้น” หัวใจเธอก็ร่วงวูบเหมือนยืนอยู่บนโถงหินว่างเปล่าทันทีออฟฟิศกระจกสูงสะท้อนท้องฟ้า บัตรแตะประตูดังติ๊ด ไฟสีเขียวสว่างขึ้น เธอฝืนยิ้มทักทีม“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”เธอกล่าวทักทายเพื่อนร่

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 34 ตื่นจากความฝัน

    เสียงพัดลมคอมหมุนเบา ๆ ภายในห้องเงียบงัน ต่างกับเมื่อครู่ที่ยังเต็มไปด้วยเสียงกลองและเสียงเอ่ยถวายบังคม เธอก้มลงกอดเข่า น้ำตาไหลพรั่งพรู“นี่มันแค่ความฝันจริง ๆ หรือว่า ข้าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้วใช่ไหม ท่านอ๋อง...”หน้าจอสี่เหลี่ยมวาวแสงสีฟ้าจาง ๆ สะท้อนเงาใบหน้าซีดของหลินอวิ๋นเอ๋อร์ ดวงตาแดงฉ่ำชื้นด้วยน้ำตา ขนตาเปียกชิดกันเป็นแพ เธอยังนั่งท่าเดิม มือซ้ายคาเหนือแป้นพิมพ์ มือขวาวางทับเมาส์ เหมือนโลกทั้งใบเพิ่งถูกหยุดเวลาไว้ตอนที่เธอยังหายใจเข้าไม่สุดเธอเหลือบสายตาไปมุมจอ นาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 03:17 น. ตัวเลขนิ่งสนิทจนทำให้หัวใจเจ็บยิ่งขึ้น เพราะเวลาตี 3 ของโลกนี้ ไม่ใช่ยามสามของวังหลังที่เธอเคยได้ยินเสียงฆ้องยามจากหอระฆังดังกังวานก้องบนหน้าจอเกมเล่ห์รักวังบุปผาค้างอยู่ที่ฉากสุดท้าย กล่องข้อความกรอบทองหม่นกึ่งโปร่งปรากฏอยู่กลางจอ ปุ่มยืนยันกะพริบเป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนจงใจกลั่นแกล้ง สายตาเธอถูกตรึงด้วยบรรทัดเดียวที่เย็นชากว่าดาบ“จบสิ้นแล้ว”เธอขยับนิ้วโป้งไถแป้นเมาส์เล็กน้อย ความเคยชินบอกให้ลองคลิก คลิกเพื่อย้อน คลิกเพื่อหาเส้นทางลับ คลิกเพื่อเปิดอะไรสักอย่างที่พาเธอกลับไป แต่หน้าจอกลับ

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 33 การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

    ท้องพระโรงวันนี้แตกต่างจากทุกครั้ง เสียงกลองดังขึ้นสามครั้ง ฮ่องเต้เสด็จมาประทับบนบัลลังก์ ขุนนางน้อยใหญ่เรียงรายตามลำดับชั้น จ้าวเยี่ยนฝูและหลินอวิ๋นเอ๋อร์ยืนเคียงกันต่อหน้าพระพักตร์ สายตาผู้คนจับจ้องพวกเขาเต็มไปด้วยความคาดหมายเว่ยหลางก้าวออกมากลางลาน ก้มคำนับแล้วรายงาน“กระหม่อมได้หลักฐานยืนยันจากกรมอาญาและหมอหลวง ว่ากระปุกยาที่พบในเรือนของพระชายา ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรง หากแต่เป็นเพียงยาล่อให้คนเข้าใจผิด อีกทั้งพบปิ่นปักผมของสาวใช้สกุลไป๋ ที่กำแพงฝั่งตะวันตก นอกจากนี้ เซวียนเอ๋อร์สาวใช้คนสนิทของคุณหนูไป๋ก็ได้สารภาพแล้วว่าทุกสิ่งที่ทำเป็นคำสั่งของนาง”เสียงฮือฮาดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ประตูด้านข้างถูกเปิดออก ไป๋เยี่ยนหรงถูกนำตัวเข้ามา นางยังคงแต่งกายงดงามแต่ใบหน้าเคร่งเครียด สายตาแดงกร้าวจ้องหลินอวิ๋นเอ๋อร์อย่างไม่ปิดบัง“เป็นเจ้า! นังสารเลว! นังคนชั่วที่มาแย่งสิ่งที่ควรเป็นของข้า!” เสียงของนางก้องสะท้อน สั่นไปทั่วท้องพระโรงหลินอวิ๋นเอ๋อร์ไม่หวั่นไหว นางก้าวออกมายืนกลางลาน ใบหน้าอ่อนโยนแต่สายตาแน่วแน่“สิ่งที่เจ้าพยายามไขว่คว้ามาแต่ต้นคือหัวใจของเขา แต่หัวใจไม่ใช่สิ่งที่จะปล้นหรือบังคั

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 31 คำว่ารักและความในใจยังคงต้องรอเวลา

    ท่ามกลางความมืดที่ยังเต็มไปด้วยเล่ห์กล ความรักของทั้งสองกลายเป็นแสงจุดเล็ก ๆ ที่เดินหน้าส่องทางให้พวกเขาไม่หลงทาง แต่การเดินยังยาวไกล และศัตรูยังคงซ่อนหน้าอยู่ในหมอกควันของวังหลังเช้าวันถัดมา วังหลวงเต็มไปด้วยเสียงครหา ข่าวเรื่องยาพิษในเรือนพระชายาถูกปล่อยกระจายไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง ทั้งที่หมอหลวง

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 25 ออกโรงปกป้อง

    ช่วงค่ำวันเดียวกัน หลังงานสอบสวนคดีเผาคลังสิ้นสุดลง จ้าวเยี่ยนฝูกลับมาที่เรือน เห็นหลินอวิ๋นเอ๋อร์กำลังจัดตำรับยาใหม่ให้บ่าวไพร่ เขาเดินเข้าไปเงียบ ๆ ก่อนเอื้อมมือหยิบพู่กันจากมือนางอีกครั้ง“เจ้าจะไม่พักเลยหรือ”หลินอวิ๋นเอ๋อร์เงยหน้ามองเขา ใจนางสั่นเหมือนเมื่อคืน ก่อนหลุดปากถามเสียงเบา“ท่านอ๋องท

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 10 เมื่อตำแหน่งกลายเป็นเดิมพัน

    ลมยามค่ำพัดเอื่อย เสียงจิ้งหรีดขับขานก้องอยู่รอบเรือน เงาจันทร์ทอดยาวบนลานศิลา ภายในเรือนพักของพระชายาหลิน บ่าวไพร่วุ่นอยู่กับการจัดเตรียมตำรับสมุนไพรและถังน้ำร้อนสำหรับอาบ ม่ออี๋เดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้ ใบหน้าสว่างไสว“วันนี้ข่าวลือเต็มเมืองเลยเพคะ ต่างก็บอกว่าพระชายากลายเป็นผู้มีเมตตา ทั้งยังช่วยฝ

  • ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ   ตอนที่ 9 ราชสำนักสั่นสะเทือน

    รุ่งเช้าที่วังหลวงแดดยังไม่แรงนัก แต่ท้องพระโรงกลับร้อนระอุด้วยบรรยากาศตึงเครียด ขุนนางแต่งชุดเต็มยศยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ คลื่นสายตาหลายสิบคู่ทอดไปยังพระแท่นทองที่ฮ่องเต้ยังไม่ได้เสด็จมา เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ดังก้องในอากาศ“ได้ยินหรือยัง เสบียงในคลังหายไปตั้งหลายถัง”“ได้ยินมาว่าว่าโยงไปถึงกรมกิจการพ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status