บทที่ 7 ข้าชื่อหว่านหว่าน

บทที่ 7 ข้าชื่อหว่านหว่าน

 

รองเท้าสีแดงถูกเก็บไว้บนหัวเตียง เด็กหญิงเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้นางไม่ใส่มัน เมื่อคืนมีฝนตกเล็กน้อย พื้นทางเดินยังชื้น หากเหยียบโคลนขึ้นมา คราบอาจซักไม่ออกเหมือนครั้งก่อน

นางจึงกลับไปสวมรองเท้าคู่เก่า ตรงหัวมีผ้าสีน้ำเงินปะเอียง ๆ ฝีมือของตัวเอง ส่วนพื้นรองเท้าบางเสียจนเวลาเหยียบก้อนหินจะรู้สึกได้ทุกก้อน...แต่ยังใส่ได้

ท่านยายเคยบอกว่าของที่ยังใช้ได้อย่าเพิ่งทิ้ง เด็กหญิงจึงเก็บคู่สวยเอาไว้ก่อน “วันนี้ไม่ใส่” นางบอกเสี่ยวเป่า เจ้าหมายืนอยู่ตรงประตู มองนางสลับกับรองเท้าสีแดงบนหัวเตียง “เปื้อน”นางอธิบายเพิ่ม มันหันกลับออกไป เด็กหญิงจึงหยิบตะกร้าแล้วตาม

 

เมื่อคืนฝนตกไม่มาก แต่ลมแรง กิ่งไม้เล็ก ๆ หล่นเต็มลาน เด็กหญิงเก็บทีละกิ่ง กิ่งที่แห้งวางไว้ด้านหนึ่ง กิ่งที่เปียกแยกไว้อีกด้าน ถ้าตากสองสามวันก็ใช้เป็นฟืนได้ เสี่ยวเป่าช่วยไม่ได้ มันเดินตามอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะคาบกิ่งหนึ่งขึ้นมา เด็กหญิงเห็นก็ดีใจ “เอามานี่” เสี่ยวเป่าเดินมา

นางยื่นมือมันไม่ปล่อย “เอามา” เสี่ยวเป่าถอย เด็กหญิงมองมันคาบกิ่งไม้แน่นกว่าเดิม “นั่นของข้า” เสี่ยวเป่าถอยอีกก้าว เด็กหญิงวางตะกร้าเดินเข้าไปหา มันกลับวิ่งหนี “เสี่ยวเป่า!” เด็กหญิงวิ่งตาม รองเท้าคู่เก่าไม่ต้องกลัวเปื้อน นางจึงวิ่งได้เต็มที่

หนึ่งคนหนึ่งตัววนรอบต้นไม้กลางลาน เด็กหญิงวิ่งไม่ทัน เสี่ยวเป่าหยุดรอ พอนางเข้าใกล้ก็วิ่งต่อ “เอามา!” เสียงหัวเราะปนอยู่กับเสียงตะโกน สุดท้ายเด็กหญิงเหนื่อยนั่งลงตรงพื้นเสียเลย “ไม่เอาแล้ว” เสี่ยวเป่าหยุดรอหันกลับมามอง “เจ้าเอาไปเถอะ” เด็กหญิงหอบ “ข้ายังมีอีกตั้งเยอะ”

เสี่ยวเป่ายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นคาบกิ่งไม้กลับมาวางตรงหน้านาง เด็กหญิงมองมัน แล้วหยิบกิ่งขึ้นมา “เมื่อครู่ไม่ให้” เสี่ยวเป่านั่งลง “ตอนนี้กลับเอามาให้” มันหอบเล็กน้อย ลิ้นโผล่ออกมาเด็กหญิงยื่นมือไปแตะหัว “เจ้านี่แปลกจริง” จากนั้นก็หัวเราะอีกครั้ง

นางไม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้หัวเราะเสียงดังเช่นนี้มานานเท่าไรแล้ว เมื่อก่อนตอนท่านยายอยู่ บางครั้งก็หัวเราะ เวลาท่านยายเผลอหลับขณะเย็บผ้าแล้วสะดุ้งตื่น เวลานางทำแป้งหกจนหน้าขาว เวลาท่านยายบ่นว่าตัวเองแก่จนฟันจะหลุดหมดปาก แต่ยังแอบเคี้ยวของแข็ง

หลังจากท่านยายไม่อยู่ เรือนก็เงียบลง แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยเงียบแล้ว ถึงเสี่ยวเป่าจะพูดไม่ได้ก็ตาม

 

กิ่งไม้ทั้งหมดถูกเก็บเสร็จก่อนเที่ยง เด็กหญิงล้างมือ เอาข้าวแข็งที่เหลือจากเมื่อวานมาต้มวันนี้มีเพียงข้าวต้มเปล่า ไม่มีผัก นางค้นในตะกร้าก็ไม่พบอะไรอีก จึงเติมเกลือลงไปนิดหนึ่ง “วันนี้กินไม่ดี” นางบอก เสี่ยวเป่านั่งรออยู่แล้ว เด็กหญิงตักใส่ถ้วยของมันจากนั้นตักของตัวเอง

ข้าวต้มเหลวจนมองเห็นก้นชาม นางใช้ตะเกียบคน เม็ดข้าวหมุนตามน้ำ “ถ้ามีไข่อีกก็ดี” นางพูด เสี่ยวเป่าก้มกิน “แต่ไข่ไม่ได้มีทุกวัน” เด็กหญิงกินของตัวเองบ้าง “ขนมก็ไม่ได้มีทุกวัน” กินอีกคำ “มันเทศก็ไม่ได้มีทุกวัน” นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนมองเสี่ยวเป่า “เจ้าอย่าไปหาอีกนะ”

มันเงยหน้า “ถ้าเป็นของคนอื่น ห้ามเอามา” เด็กหญิงพูดจริงจัง “ถ้าเขาจับได้ เขาอาจตีเจ้า” คิดแล้วก็เสริมอีกหน่อย“ถ้าเป็นของที่คนทิ้งแล้วค่อยเอามาได้” เสี่ยวเป่าก้มกินต่อ

เด็กหญิงพอใจ นางกินจนหมดชามแม้ไม่อิ่มมาก แต่ท้องไม่ว่างแล้ว....

 

บ่ายวันนั้นฝนตกอีกจึงไปหลังครัวไม่ได้เด็กหญิงนั่งตรงประตู มองสายฝนตกลงบนลานเสี่ยวเป่านอนข้างเท้า รองเท้าคู่เก่าถอดวางไว้ด้านใน นางเอาเท้าซุกใต้ท้องมัน อุ่นดี  ตอนแรกเสี่ยวเป่าขยับ เด็กหญิงรีบบอก “อย่าขยับ” มันจึงนอนต่อ

นางขยับเท้าเข้าไปอีกนิด “ขนเจ้าหนา”เด็กหญิงก้มมอง “หน้าหนาวเจ้าคงไม่หนาว” เสี่ยวเป่าวางคางลงกับพื้น นางนั่งเงียบ เสียงฝนตกสม่ำเสมอ ไม่มีอะไรทำ จึงเริ่มคุย “ท่านยายไม่ชอบฝน” เสี่ยวเป่ากระดิกหู “ท่านยายบอกว่าปวดเข่า”เด็กหญิงเอาคางวางบนเข่า “เวลาฝนตก ข้าต้องต้มน้ำให้ท่านเอาผ้าชุบแล้วประคบ”

นางคิด “แต่ตอนนั้นข้าบิดผ้าไม่ค่อยไหว” มือเล็กยกขึ้นทำท่าบิด “ท่านยายบอกว่าแรงน้อยเหมือนลูกแมว” เด็กหญิงมองเสี่ยวเป่า “ตอนนี้ข้าแรงเยอะขึ้นแล้ว” พูดจบก็ลองใช้สองมือจับขาหน้าของมันยก

ยกได้เล็กน้อย หนัก นางรีบปล่อย “เจ้ายังหนักกว่า” เสี่ยวเป่าเหลือบมอง เด็กหญิงหัวเราะเบา ๆ จากนั้นเงียบอีกครั้ง ฝนยังตก น้ำหยดจากชายคาเป็นสาย นางยื่นมือออกไปรอง เย็น จึงรีบหดมือกลับ

 

“เสี่ยวเป่า” เจ้าหมาขยับหูอีกครั้ง “เจ้าจำชื่อของตัวเองได้แล้วหรือ” มันไม่เงยหน้า เด็กหญิงลองเรียก “เสี่ยวเป่า” คราวนี้มันเงยขึ้นมองนาง นางยิ้ม “จำได้จริง ๆ” มือเล็กเกาหลังหูให้มันแล้วจู่ ๆ ก็หยุด เด็กหญิงมองเจ้าหมา นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“จริงสิ..เจ้ายังไม่รู้ชื่อข้า” เด็กหญิงดูประหลาดใจกับเรื่องนี้จริง ๆ อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายวันแล้ว กินข้าวด้วยกัน นอนด้วยกัน นางยังไม่เคยบอกเลย เด็กหญิงขยับตัว หันมานั่งเผชิญหน้ากับมัน เสี่ยวเป่ายังนอนอยู่

“ฟังนะ” นางพูดอย่างตั้งใจ “ข้าชื่อหว่านหว่าน” สายฝนยังตกอยู่ด้านนอก ไม่มีเสียงอื่นเด็กหญิงยื่นนิ้วแตะหน้าผากมันเบา ๆ “หว่านหว่าน” นางพูดซ้ำช้า ๆ “จำได้หรือไม่” เสี่ยวเป่ามองนางเด็กหญิงรอ มันพูดไม่ได้อยู่แล้ว สุดท้ายนางจึงถอนใจ

“ช่างเถอะ” แล้วลูบหัวมันแทน “ท่านยายก็เรียกข้าว่าหว่านหว่าน” มือเล็กยังลูบไปเรื่อย ๆ “เวลาข้าไม่ยอมกินยา ท่านยายจะเรียกยาวมาก”เด็กหญิงทำเสียงเลียนแบบหญิงชรา “หว่านหว่าน—” เสียงของนางเองทำให้นางหัวเราะ

“แล้วข้าต้องรีบหนี” เสี่ยวเป่ามอง “แต่สุดท้ายก็ถูกจับได้ทุกที” นางยิ้มอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “คนอื่นไม่ค่อยเรียกชื่อข้า” น้ำเสียงยังเหมือนเดิม ไม่ได้เศร้า เพียงบอกเรื่องหนึ่งที่เป็นความจริง“บางคนเรียกคุณหนูใหญ่” นางคิดอีกนิด“บางคนก็ไม่เรียก” แล้วก้มมองเสี่ยวเป่า “แต่เจ้าเรียกไม่ได้”

เด็กหญิงถอนใจอีกครั้ง “ไม่เป็นไร” มือเล็กตบหัวมันสองที “เจ้าจำไว้ก็พอ”

 

ฝนหยุดตอนใกล้เย็น อากาศเย็นกว่าเดิมเด็กหญิงออกไปเก็บกิ่งไม้ที่ตากไว้ก่อนฝนตก เปียกหมดแล้ว นางเสียดาย ต้องตากใหม่อีกหลายวัน ขณะกำลังยกตะกร้า เสี่ยวเป่าก็วิ่งออกจากเรือน “เสี่ยวเป่า อย่าเหยียบน้ำ!” มันเหยียบไปแล้วน้ำกระเด็น เด็กหญิงรีบยกตะกร้าหนี

“ตัวเจ้าเปียกแล้วอย่ามาสะบัดใกล้ข้านะ”เสี่ยวเป่าวิ่งไปกลางลาน จากนั้น...สะบัดแรงหยดน้ำกระจายเต็มตัว เด็กหญิงยืนมอง “ข้าบอกว่าอย่าสะบัด!” มันวิ่งกลับมา “หยุด!” นางถอยเสี่ยวเป่าเดินตาม “อย่าเข้ามา”

มันยังมา เด็กหญิงวิ่งหนี คราวนี้เจ้าหมาวิ่งตาม เสียงหัวเราะดังขึ้นในลานอีกครั้ง

 

คืนนั้นต้องเช็ดตัวเสี่ยวเป่า เด็กหญิงใช้ผ้าเก่าถูขนให้ “เพราะเจ้าไม่เชื่อฟัง” เสี่ยวเป่านั่งนิ่ง “ผ้าก็เปียก” ปากนางบ่นมือก็ยังถูต่อ “พรุ่งนี้ข้าต้องซักอีก” ถูตรงหัว “งานเยอะเพราะเจ้าคนเดียว”เสี่ยวเป่าสะบัดหัว เด็กหญิงรีบหลบ “ห้าม!”

สุดท้ายกว่าจะเช็ดเสร็จ นางเองก็มีขนหมาติดเต็มเสื้อ เด็กหญิงมองตัวเอง ถอนใจเหมือนคนแก่ “เลี้ยงเจ้ายากจริง ๆ” แต่ตอนกินข้าว นางยังแบ่งข้าวให้มันครึ่งหนึ่ง

ตอนปิดประตู นางยังตรวจช่องลม ตอนขึ้นเตียง นางยังเอาเสื้อของท่านยายออกมาปล่อยชายลงไปให้ครึ่งหนึ่ง ทุกอย่างเหมือนเดิม ก่อนหลับ เด็กหญิงเอื้อมมือลงไปหา

“เสี่ยวเป่า” เจ้าหมาขยับเข้ามาใต้มือ นางลูบมันสองครั้งแล้วเงียบ ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงง่วง ๆ จึงดังขึ้น “ข้าชื่ออะไร” ไม่มีคำตอบ เด็กหญิงรอ “ลืมแล้วหรือ” มือเล็กขยับไปเกาหูมัน “หว่านหว่าน” นางบอกให้อีกครั้ง “ข้าชื่อหว่านหว่าน”คราวนี้เสี่ยวเป่ายกหัวขึ้น ปลายจมูกแตะฝ่ามือเล็กเบา ๆ

 

เด็กหญิงยิ้มในความมืด “จำได้แล้วใช่หรือไม่” มันนอนลงอีกครั้ง นางจึงหลับตาอย่างพอใจนอกเรือน ฝนหยุดสนิทแล้ว ในจวนแม่ทัพอันกว้างใหญ่ ยังมีคนอีกมากที่อาจจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุณหนูใหญ่มีชื่อว่าอะไร แต่หว่านหว่านไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น คืนนี้นางเพียงดีใจว่าเสี่ยวเป่าน่าจะจำชื่อของนางได้แล้ว...เท่านั้นก็พอ