บทที่ 2/1

หญิงสาวยืนชมทิวทัศน์เงียบ ๆ คนเดียว รอได้ไม่นานคนที่นางรอคอยก็มาถึง

“คุณหนูหลง” เขาเอ่ยเรียกนาง

“คุณชายมู่” นางเอ่ยทักทายเขา แม้จะมาที่นี่หลายครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนคำเรียกชื่อของนางเลยสักครั้ง เขายังวางตัวเหินห่างกับนางเสมอมา ยิ่งคิดก็ยิ่งช้ำใจ

“มาหาข้ามีอันใดหรือ”

“ข้าได้ข่าวเรื่องงานแต่งของท่านกับจางไป่ฉี” นางไม่รอช้า พูดเปิดประเด็นขึ้นมาทันที ตีเหล็กต้องตียามร้อน ตอนนี้เขาคงกำลังโมโหเรื่องนี้อยู่ นางจะทำให้เขาเกลียดจางไป่ฉียิ่งขึ้นไปอีก

มู่จือเฉิงเงียบ ไม่ได้เอ่ยหรือพูดอะไรออกมา หลงเจียงลี่จึงถือโอกาสใส่ไฟอีกครั้ง

“ข้าบอกท่านแล้ว ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแผนการของนาง นางคงไปร้องไห้อ้อนวอนบิดามารดา หรือไม่นางก็เอาเรื่องสัญญาระหว่างสองตระกูลมาเป็นข้ออ้าง เพื่อให้ได้แต่งงานกับท่าน” นางเหลือบมองท่าทีของเขาแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าหน้าตาของเขาเริ่มมีโทสะมากขึ้น นางจึงยกเรื่องของจางชิงซานมาพูด

“เรื่องการตายของซานเอ๋อร์ นางต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแบบที่ข้าคิดเอาไว้อย่างแน่นอน เพราะปกตินางจะทำดีกับพี่สาวเฉพาะตอนที่มีท่านอยู่ด้วยเท่านั้น”

“เจ้าพูดจริงหรือ” แม้ปากจะถามออกไปแบบนั้น แต่ในใจของเข้าเชื่อเกินแปดส่วนไปแล้ว

“ข้าโกหกแล้วได้อันใด นางมักจะแย่งชิงกับซานเอ๋อร์เสมอ อะไรที่นางอยากได้นางก็จะใช้ทุกวิธีการให้ได้มันมา”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ความทรงจำของเขาก็ผุดขึ้นมา

‘พี่รองข้าอยากได้กำไลอันนี้’

ในขณะที่นางกำลังนั่งคัดเลือกประดับที่ไม่ได้ใช้แล้ว เสียงของน้องสาวก็ดังขึ้น

‘ดะ… ได้ซิ’ เด็กสาวมองกำไลในมืออย่างเสียดาย

‘ขอบคุณพี่รองเจ้าค่ะ’ นางหยิบกำไลจากมือของพี่สาว แล้ววิ่งออกไปทันที

‘หากมิอยากให้ วันหลังเจ้าก็ไม่ต้องให้นาง’ เมื่อเห็นท่าทางของคู่หมั้น เขาก็เอ่ยออกมาอย่างเห็นใจ

‘ข้าใส่มิได้แล้ว เก็บไว้จะมีประโยชน์อันใด’ นางส่งยิ้มไปให้เขา

และยังมีอีกหลาย ๆ เหตุการณ์ จางไป่ฉีมักจะทำแบบนี้เสมอ แย่งของของพี่สาวไปอย่างหน้าตาเฉย

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เหล่านี้ ยิ่งทำให้เขาเจ็บช้ำแทนหญิงคนรัก ไม่รู้ว่าน้องสาวที่น่ารังเกียจของนาง จะทำให้นางต้องทุกข์ใจมากเพียงใด

“เราจะให้นางสมหวังไม่ได้ เราจะต้องขัดขวางนางทุกอย่าง” นางเริ่มเกลี้ยกล่อมเขาอีกครั้ง นางจะต้องหาทางเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ให้ได้

“ข้าจะไม่มีทางให้นางสมหวังอย่างเด็ดขาด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เมื่อมาอยู่จวนนี้ จางไป่ฉีจะไม่ได้รับรักหรือความสุขจากเขาแม้เพียงเสี้ยวเดียว

“แล้วท่านจะทำอย่างไร” นางถามเขาด้วยความใคร่รู้ อยากจะรู้นักว่าเขาคิดจะทำอย่างไรต่อไป

“ข้าจะทรมานนางทุกทาง มิให้นางอยู่อย่างเป็นสุข” แม้ตอนนี้เขายังคิดแผนการไม่ออก แต่เขาก็ได้แต่สาบานกับตัวเองว่า เขาจะไม่ให้จางไป่ฉีได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสงบในจวนนี้เป็นอันขาด

“เอาแบบนี้หรือไม่ ข้ายอมแต่งให้ท่านในฐานะภรรยารอง เพื่อขัดขวางความสุขของนาง” นางเสนอตัวเองแต่งงานให้เขา เพื่อขัดขวางแผนการของจางไป่ฉี และเพื่อที่นางจะได้เป็นภรรยาของเขาจริง ๆ ในอนาคตอีกด้วย

เพียงเท่านี้ทุกอย่างก็จะอยู่ในการควบคุมของนาง แล้วเขาจะสามารถหลุดมือนางไปได้อย่างไร

“ไม่ดีกระมัง หากแต่งงานกับข้าแล้ว อนาคตเจ้าจะทำเช่นไร” เขาไม่อยากให้อนาคตของนางต้องมาจบลงเพราะเขา เขาไม่สามารถเปิดใจรับผู้ใดได้อีกแล้ว

“มิเป็นไร ที่ข้ายอมทำทั้งหมดก็เพื่อแก้แค้นให้ซานเอ๋อร์ ข้าไม่อาจทนเห็นนางต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม” นางแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เพื่อให้เขาเชื่อว่าทุกอย่างที่นางทำลงไปก็เพื่อจางชิงซาน แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ ทุกอย่างล้วนเพื่อตัวของนางเองทั้งสิ้น

“ซานเอ๋อร์โชคดียิ่งนักที่มีสหายแบบเจ้า” เขาพูดอย่างซาบซึ้ง แม้นางจะมีน้องสาวที่ทำไม่ดีกับนาง แต่อย่างน้อยนางก็ยังมีสหายที่จริงใจ และค่อยช่วยเหลือ แม้นางจะจากไปแล้วก็ตาม