บทที่ 5/2

‘ฉีเอ๋อร์ของเราเป็นอันใด ทำไมถึงร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้’ เขาเดินเข้ามาลูบหัวของนางเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

‘เหม่ย… เหม่ยลี่ตายแล้วเจ้าค่ะ มะ… มันทิ้งข้าไปแล้ว’ นางตอบเขาด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอืน พลางเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า

‘เหม่ยลี่มิได้ทิ้งเจ้าไปที่ใด’ เขาเอ่ยปลอบนาง พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน

เขามักจะดีกับนางแบบนี้เสมอ จนวันหนึ่ง คนทั้งสองตระกูลได้ยกเรื่องการหมั้นหมายขึ้นมาพูด ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงกันว่าให้พี่สาวของนางและเขาหมั้นหมาย

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็เริ่มตีตัวออกห่างจากนาง นางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงทำเช่นนั้น นางไม่รู้ตัวเลยว่าไปทำอันใดให้เขาไม่พอใจหรือไม่

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงของอันเล่อดึงนางออกมาจากห้วงความทรงจำ

“ขอบใจเจ้ามาก” นางส่งยิ้มขอบคุณ ส่งไปให้อันเล่อ

“คุณหนูจะไม่บอกเรื่องนี้กับผู้ใดจริง ๆ หรือเจ้าค่ะ” นางถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง คุณหนูจะยอมทนอยู่แบบนี้จริง ๆ หรือ

“ไม่ต้องให้คนอื่นต้องเป็นห่วง เรื่องเพียงเท่านี้เอง” นางแต่งออกมาแล้ว ไม่อยากให้บิดามารดาต้องค่อยเป็นห่วง

“แต่…”

“ไม่มีแต่ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีก” นางย้ำกับอันเล่ออีกครั้ง

“เจ้าค่ะ”

หลายวันต่อมา

หลงเจียงลี่เมื่อเห็นว่าจางไป่ฉีมิได้มีท่าทีตอบโต้ ก็เริ่มได้ใจ เพราะตลอดเวลาที่นางรู้จักกับจางไป่ฉี นางก็เป็นคนเงียบ ๆ ไม่มีปากไม่มีเสียงอยู่แล้ว หากจะทำให้ชีวิตของนางในจวนแห่งนี้ลำบากขึ้นอีกนิดคงจะไม่เป็นอันใด

นางเดินไปที่ครัวใหญ่อย่างวางท่า เพราะทุกคนในจวนตอนนี้ก็รับรู้หมดแล้วว่าคุณชายใหญ่โปรดปรานนางมากเพียงใด เพราะเขาไปนอนที่เรือนของนางทุกคืน ไม่เคยไปเหยียบเรือนของฮูหยินใหญ่เลยแม้แต่ครั้งเดียว บ่าวรับใช้ในจวนจึงให้ความเคารพนางเป็นอย่างมาก ต่างจากจางไป่ฉี ที่เดินไปทางไหนก็มีแต่คนหัวเราะ

“คารวะฮูหยิน” บ่าวรับใช้ในจวนต่างก็พากันเอ่ยเรียกเจ้านายคนใหม่อย่างประจบประแจง ราวกับว่านางคือภรรยาเอก ของคุณชายใหญ่

“ฮูหยินมาที่นี่ด้วยตนเอง ต้องการอันใดเป็นพิเศษ สามารถแจ้งบ่าวได้เลยนะเจ้าค่ะ” แม่ครัวพูดอย่างประจบสอพลอ

“ข้ารู้สึกว่าอาหารการกินที่จวนนี้ดีเกินไป” นางสบตากับแม่ครัว

“เจ้าค่ะ”

“ดี วันหน้าข้าจะให้รางวัลเจ้าอย่างงาม” หญิงสาวยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ขอบคุณเจ้าค่ะฮูหยิน” บ่าวรับใช้ในครัวต่างพูดออกมาพร้อมกัน

หญิงสาวยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป

เหล่าแม่ครัวต่างเชื่อฟังคำสั่งของหลงเจียงลี่ เพราะเห็นว่าคุณชายใหญ่ให้ความสำคัญกับนางเป็นอย่างมาก

ในวันข้างหน้า อย่างไรสกุลมู่ก็ต้องตกอยู่ในความดูแลของคุณชายใหญ่ จะประจบประแจงคนที่ได้รับความโปรดปรานก็มิใช่เรื่องแปลก

ตกเย็นวันนั้น อาหารที่ถูกส่งไปที่จวนเรือนของจางไป่ฉี ก็ดูย่ำแย่เสียกว่าอาหารของบ่าวรับใช้เสียอีก น้ำแกงก็ใสราวกับมิได้ปรุง เนื้อก็ไม่มีสักชิ้น มีเพียงเศษผักอยู่นิดเดียว เนื้อย่างก็มีเพียงไม่กี่ชิ้น ผัดผักก็เหมือนเอาเศษผักมาทำให้ ส่วนข้าวต้มก็มีแต่น้ำ แทบจะหาข้าวไม่เจอ

“คุณหนู นี่มันเกินไปหรือไม่ บ่าวรับใช้ที่จวนของเรายังได้กินดีกว่านี้เสียอีก” อันเล่อพูดขึ้นอย่างมีโทสะ อย่างไรคุณหนูของนางก็เป็นภรรยาเอกของคุณชายใหญ่ จะให้กินเพียงเศษอาหารพวกนี้จริง ๆ หรือ

“ช่างเถอะ วันหน้าก็ออกไปซื้ออาหารที่ตลาดมาทาน ซื้อมาให้คนในเรือนด้วยเล่า” นางพูดอย่างใจกว้าง มิได้รู้สึกโมโหหรือมีโทสะเลยแม้แต่น้อยที่โดนกระทำแบบนี้

“คุณหนูจะทนอยู่แบบนี้หรือเจ้าคะ” อันเล่อพูดขึ้นอย่างไม่ยอม เหตุใดคุณหนูต้องยอมโดนคนรังแกอยู่แบบนี้

“ช่างเถิด เขาจะทำอันใดก็ปล่อยให้เขาทำไป” นางไม่อยากให้ผู้ใดต้องมากังวลใจเพราะนาง นางขออยู่แบบสงบ ๆ แบบนี้ ไม่ต้องการไปแย่งชิงความโปรดปรานกับใคร

อันเล่อก็ได้แต่จำใจยอมทำตาม คุณหนูแม้ภายนอกจะดูไม่สู้คน แต่เมื่อได้ตัดสินใจทำอันใดแล้ว แม้แต่ผู้เป็นมารดาก็ไม่สามารถห้ามได้

นางก็ได้แต่หวังว่าคุณหนูจะสามารถตัดใจจากคุณชายใหญ่ได้ในเร็ววัน