บทที่ 4/1

บทที่ 4

อันเล่อเดินกลับเรือนด้วยความโมโห สกุลมู่ทำกับคุณหนูของพวกเราแบบนี้ได้อย่างไร ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด

เรื่องนี้นางต้องแจ้งให้สกุลจางได้รู้ ว่าสกุลมู่ทำอะไรเอาไว้บ้าง

แต่เมื่อเดินมาถึงเรือนหอ ความโมโหนั้นก็ได้หายไปทันที เหลือเพียงแค่ความสงสาร เหตุใดเจ้านายของนางต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย

สามีแต่งฮูหยินรองเข้ามาวันเดียวกัน ซ้ำยังหนีไปนอนที่เรือนของฮูหยินรองอีก นางจะบอกเรื่องนี้กับคุณหนูอย่างไรดี ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสาร

“ฮูหยินเจ้าคะ” อันเล่อเอ่ยเรียกนายสาว ก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไปเบา ๆ

“มีอันใดหรือ”

“เอ่อ… คือ” นางลังเลใจว่าจะบอกเรื่องนี้ดีหรือไม่ เพราะไม่อยากให้เจ้านายต้องทนรับความเจ็บปวดอีก เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้านายของนางก็ทนรับความเจ็บช้ำมามากพอแล้ว

วันนี้ที่ควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด แต่กลับต้องพังลงเพราะสามีเลือกที่จะไปอยู่กับสตรีอื่น

เมื่อเห็นว่าสาวใช้เงียบไปนาน นางจึงเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

“มีเรื่องอันใดหรืออันเล่อ”

“คุณชายใหญ่ไปนอนที่…” นางเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป “เรือนฮูหยินรองเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ร่างกายของไป่ฉีก็ชาไปทั้งตัว

ฮูหยินรอง? เขาแต่งฮูหยินรองเมื่อใด เหตุใดนางจึงไม่รู้

“ฮูหยินรองหรือ” ในที่สุดนางก็หาเสียงของตัวเองเจอ นางถามออกไปอย่างไม่สามารถควบคุมน้ำเสียงได้

“ใช่เจ้าค่ะ”

“แต่งเมื่อใด” ตอนนี้หญิงสาวเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ก็พยายามฝืนตัวเองเอาไว้ นางไม่อยากจะเสียน้ำตาในวันมงคลแบบนี้

“วันนี้เจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่สู้ดีของเจ้านาย นางจึงตอบไปอย่างแผ่วเบา

แต่หารู้ไม่ว่า แม้เสียงจะเบาเพียงใด แต่มันก็ฝั่งลึกลงไปในใจของคนฟังอยู่ดี

“เจ้าออกไปเถิด ข้าอยากอยู่คนเดียว” นางบอกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“แต่…”

“ออกไปเถิด” ตอนนี้นางยังไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ นางขอเวลาทำใจสักหน่อยก่อนแล้วกัน

“บ่าวขออยู่ข้าง ๆ คุณหนูนะเจ้าค่ะ บ่าวรับปากว่าจะไม่พูดอะไรอีก” นางร้องขอ เพราะตอนนี้นางไม่อยากปล่อยให้เจ้านายอยู่เพียงลำพัง

อันเล่อมองนายสาวด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้นางคงเสียใจเป็นอย่างมาก

จางไป่ฉีเมื่อเห็นว่าสาวใช้ไม่ยอมออกไปก็ไม่ได้ว่าอะไร ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับเรื่องที่อันเล่อกล่าวมานั้นมิได้มีผลกระทบอะไรกับนาง

แต่ใครจะรู้ ว่าภายใต้ผ้าคลุมหน้าผืนนั้น น้ำตาของนางไหลออกมาเป็นสายอย่างไม่สามารถห้ามได้

แม้จะบอกตัวเองว่าห้ามมิให้ร้องไห้ แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่เขาทำกับนางในวันนี้ นางก็ไม่สามารถควบคุมมันได้เลย

เขาใจร้ายกับนางเกินไปหรือไม่ อย่างไรวันนี้ก็เป็นวันแต่งงานของนางกับเขา เขามาทำแบบนี้กับนางได้อย่างไร มันช่างไม่ยุติธรรมกับนางเลยจริง ๆ

แม้จะผ่านไปหลายชั่วยาม แต่นานก็ยังคงนั่งอยู่แบบนั้น ไม่ได้ขยับไปที่ใด ท่าทางที่นิ่งสงบนั้น ใครจะรู้ว่ามันซ่อนความรู้สึกเสียใจ ผิดหวังไว้มากมายเพียงใด

สาวใช้ที่อยู่หน้าห้องต่างก็ทนไม่ไหว เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว คุณชายก็ไม่มาเสียที แล้วฮูหยินคนใหม่จะทำอย่างไร ผ้าคลุมหน้าก็ยังไม่เปิด

พวกนางต่างมองหน้าและปรึกษากัน หากปล่อยเอาไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ พวกนางถูกส่งมาที่เรือนนี้แล้ว หากวันหน้าเจ้านายลำบาก พวกนางก็ต้องลำบากไปด้วยอย่างแน่นอน

เรือนหอของเจ้าสาวถูกจุดไฟไว้ตลอดทั้งคืน เพราะเจ้าบ่าวไม่ยอมเข้ามาที่เรือนหอ เจ้าสาวจึงทำได้เพียงจุดไฟรอเท่านั้น