บทที่ 5/1

บทที่ 5

เขาเดินกลับมาที่เรือนของตัวเองอย่างอารมณ์ไม่ดี เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเอง ที่ช่วงหนึ่งของความคิดนึกสงสารนาง

มิได้ เขาจะสงสารนางมิได้เป็นอันขาด นางทำไม่ดีกับซานเอ๋อร์เอาไว้มาก เขาจะต้องหาทางแก้แค้นให้คนรักของเขาให้ได้

ในขณะที่เขากำลังเดินกลับเรือน ก็พบกับจางไป่ฉีที่ยืนอยู่ก็ยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสียมากขึ้น

“ท่านพี่” หญิงสาวเอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำแผ่วเบา

เดิมที่เขาคิดจะเดินผ่านนางไปเฉย ๆ แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่โดนท่านแม่เรียกไปต่อว่า เขาก็เกิดความโมโหขึ้น จึงหยุดเดินแล้วหันไปมองหน้าของนางตรง ๆ

“เป็นเจ้าที่เอาเรื่องของข้าไปฟ้องท่านแม่ใช่หรือไม่” เขายื่นมือไปบีบแขนของนางทั้งสองข้างอย่างแรง

“ท่านพี่ ข้าเจ็บ” นางพยายามแกะมือของเขาออก แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะนางไม่สามารถสู้แรงของบุรุษได้

“เจ็บสิดี เจ้าจะได้จำว่ามิควรนำเรื่องไม่เป็นเรื่องไปฟ้องท่านแม่” เขาเพิ่มแรงขึ้นอีก เพื่อเป็นการตอกย้ำนาง “และที่สำคัญ มิต้องมาเรียกข้าว่าท่านพี่ เพราะเจ้ากับข้าไม่ได้เป็นอันใดกัน!!”

พูดจบเขาก็ดันตัวของนางอย่างแรง จนนางล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น

“คุณหนู!!” อันเล่อเมื่อเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปประคองเจ้านายของตัวเองด้วยความเป็นห่วง พลางสำรวจว่านางได้รับบาดเจ็บหรือไม่

“ละ… เลือด คุณหนูเลือดออกเจ้าค่ะ” นางร้องออกมาด้วยความตกใจ

เมื่อมู่จือเฉิงได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปทันที เขาไม่ได้คิดที่จะทำรุนแรงจนนางได้รับบาดเจ็บแบบนี้

เขาคิดจะเข้าไปดู แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะทิฐินั้นมีมากกว่า จากนั้นก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองนางอีก

จางไป่ฉีนั่งมองเขาเดินจากไปด้วยความเจ็บปวด แต่หาใช่จากการได้รับบาดแผลไม่ ความเจ็บปวดของนางล้วนมาจากการกระทำของเขาทั้งสิ้น

หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตามิให้ไหลออกมา จากนี้นางจะไม่ร้องไห้ออกมาอีก

“คุณหนูเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

เสียงของอันเล่อดังขึ้น ดึงให้นางหลุดออกมาจากความคิดของตัวเอง

“ข้าไม่เจ็บ” นางยกยิ้มส่งไปให้สาวใช้ข้างกาย

“คุณชายใหญ่ทำเกินไปแล้ว บ่าวจะไปแจ้งที่จวนสกุลจาง เรื่องนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบ” อันเล่อพูดอย่างโกรธแค้น จะมาทำเช่นนี้กับคุณหนูของนางได้อย่างไร ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด

“ช่างเถิด เรื่องเพียงเท่านี้เอง” จางไป่ฉีเอ่ยห้ามสาวใช้ เรื่องเพียงเท่านี้ไม่จำเป็นต้องทำให้มันใหญ่โต ก่อนจะบอกสาวใช้ให้พากลับเรือน เพราะตอนนี้นางเริ่มรู้สึกเจ็บที่แผล “พาข้ากลับเรือนเถิด”

“เจ้าค่ะ” นางประคองนายสาวให้ลุกขึ้น จากนั้นจึงพากันเดินกลับเรือนของตนไป

เดิมที่นางคิดที่จะไปเยี่ยมเยียนแม่สามี เห็นที่คงจะต้องเลื่อนออกไปก่อน

“คุณชายใหญ่ก็เกินไป ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงได้ทำรุนแรงกับคุณหนูถึงเพียงนี้” อันเล่อทำแผลให้เจ้านาย พลางบ่นออกมา

“เขาคงจะเกลียดข้ามาก” นางพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหมือนต้องการจะย้ำเตือนตัวเอง ว่าอย่างไรเข้าก็ไม่มีทางที่จะกลับมาเป็นคนเดินคนนั้นอีกแล้ว

‘พี่จือเฉิง ขนมเจ้าค่ะ’ เด็กน้อยในวัยหกขวบปี ยื่นขนมให้เด็กชายที่กำลังนั่งสนทนากับพี่ชายของตน

‘ขอบใจมากฉีเอ๋อร์’ เขารับขนมจากนางไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

และอีกหลาย ๆ เหตุการณ์ที่เขามักจะทำดี และใส่ใจนางอยู่เสมอ

‘ฮือฮือ…’ นางแอบนั่งร้องไห้อยู่เดียวในสวน เพราะแมวที่นางเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กได้ตาย ทำให้นางเสียใจเป็นอย่างมาก แต่ไม่ต้องการให้คนในจวนเป็นห่วง จึงแอบมานั่งร้องไห้คนเดียว

พอดีที่มู่จือเฉิงเดินผ่านมาทางนี้พอดี และได้ยินเสียงของนางร้องไห้ จึงได้เข้ามาปลอบ