บทที่ 3/1

บทที่ 3

เมื่อวันแต่งงานมาถึง จางไป่ฉีตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้า เพื่อรอขบวนเจ้าบ่าวมารับตัวที่จวน

หญิงสาวนั่งรออยู่ภายในห้องอยู่กับสาวใช้เพียงแค่สามคนเท่านั้น เพราะนางเป็นคนที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ทำให้ไม่ค่อยมีสหายมากนัก ส่วนสหายคนที่นางสนิทมากที่สุดในตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง

“คุณหนู หิวหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ล่ะ” นางตอบสาวใช้ พลางใช้สายตามองสำรวจตัวเองในกระจก พร้อมกับยิ้มเศร้าเพราะตั้งแต่วันนั้นมานางก็ไม่เคยได้พบเขาอีกเลย นางไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะแก้ไขความใจผิดของเขาได้

สุดท้ายนางก็ได้แต่หวังว่าเมื่อแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้ว เขาจะรับฟังความจริงจากนางในสักวัน

“ใกล้ถึงเวลาแล้วหรือยัง” หญิงสาวหันไปถามสาวใช้ ด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข อีกไม่นานนางและเขาก็จะได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน

แม้จะโดนเขาพูดจาร้ายกาจใส่ไปบ้าง หากแต่ในใจของนางก็ยังคงรักมั่นต่อเขา มิอาจตัดใจได้ในตอนนี้

“ใกล้จะได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ” อันเล่อตอบด้วยใบหน้าตื่นเต้นไม่แพ้กัน นางดีใจกับคุณหนูยิ่งนักที่ได้แต่งงานกับบุรุษที่นางรัก ก็ได้แต่หวังว่าคุณหนูของนางจะได้ใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุข

“อืม” นางตอบรับเบา ๆ สีหน้าและแววตาไม่สามารถปกปิดความดีใจเอาไว้ได้เลย

นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้แต่งงานกับเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว คิดไปถึงวันข้างหน้ายามที่นางและเขามีลูกด้วยกัน คงจะมีความสุขไม่น้อย

หญิงสาวได้แต่คิดอย่างเพ้อฝัน โดยไม่รับรู้เลยว่าในภายภาคหน้าจะต้องพบเจออะไรบ้าง

เสียงเปิดประตูห้องของจางไป่ฉีดังขึ้น ก่อนจะปรากฏตัว จางรั่วเทียนและเถียนเวยเซียนที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ที่ได้เห็นบุตรสาวได้แต่งงานกับบุรุษที่ดี

“ได้เวลาแล้วลูก มาเถอะพ่อและแม่จะคลุมหน้าให้” จางรั่วเทียนพูดขึ้นอย่างอบอุ่น พลางเดินไปหยิบผ้าคลุมที่วางอยู่ด้านข้าง

หญิงสาวมองการกระทำของบิดาและมารดาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เต็มไปด้วยความสุข

พิธีการเป็นไปด้วยความเรียบร้อย และภายในงานเต็มไปด้วยความรื่นเริง ผู้คนต่างมาร่วมแสดงความยินดีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ต่างจากเจ้าบ่าวที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่เผยรอยยิ้มออกมาแม้เพียงนิดเดียว

เจ้าสาวถูกส่งตัวขึ้นเกี้ยว เพื่อแห่รอบเมือง เสียงดนตรีดังขึ้นอย่างครึกครื้น ชาวบ้านต่างพากันออกมาชมขบวนเจ้าสาว และร่วมแสดงความยินดีกันอย่างเนืองแน่น

สิ้นเดิมของเจ้าสาวยาวสุดลูกหูลูกตา ไม่แพ้ขบวนของหมั้นเลยแม้แต่น้อย และทางสกุลเถียนยังมอบร้านค้าหลายร้าน มาเป็นสินเดิมของเจ้าสาวอีกด้วย

“งานแต่งนี้ยิ่งใหญ่ยิ่งนัก แต่เจ้าดูหน้าของเจ้าบ่าวสิ ไม่ยิ้มเลยแม้แต่น้อย” เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้น แต่ผู้เป็นเจ้าบ่าวก็หาได้สนใจ ยังคงแสดงสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม

ต่างจากเจ้าสาวที่นั่งอยู่ในเกี้ยว ที่ตอนนี้สีหน้าเริ่มเปลี่ยน จากที่มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา ตอนนี้เริ่มที่จะฝืนยิ้มไม่ออกเสียแล้ว ยังดีที่มีผ้าคลุมหน้าเอาไว้ ผู้อื่นจึงไม่สามารถเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยนี้ได้

มิเป็นไร วันนี้อย่างไรก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ความเข้าใจผิดนี้จะได้หมดไป และจากนี้นางและเขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข หญิงสาวยังคงคิดไปในทางที่ดี

“จะยิ้มได้อย่างไร มีข่าวลือว่าเจ้าบ่าวมิได้อยากแต่งงานเสียหน่อย” สองข้างทางยังคงพูดกันอย่างต่อเนื่อง ไม่ได้สนใจเลยว่าจะมีผู้ใดได้ยินหรือไม่

“ทำไมเล่า”

“ก็เจ้าบ่าวมีรักมั่นต่อพี่สาวที่เสียไปของเจ้าสาวนะสิ” เขาเล่าสิ่งที่ได้ยินมาให้สหายฟัง

“จริงหรือ หากเป็นเช่นนี้ข้าไม่รู้ว่าจะสงสารเจ้าบ่าวหรือเจ้าสาวดี”

“ก็น่าสงสารทั้งสองคนนั่นแหละ คนหนึ่งต้องแต่งกับคนที่ไม่ได้รัก อีกคนก็เป็นตัวแทนของพี่สาว น่าสงสารยิ่งนัก”

ตลอดเส้นทางมีแต่คนพูดถึงเรื่องนี้ และมีการร่วมแสดงความยินดีบ้างประปราย

เมื่อมาถึงจวนของเจ้าบ่าว พิธีการก็ดำเนินการไปเรื่อย ๆ จนถึงพิธีส่งตัวเจ้าสาว

จางไป่ฉีถูกพาตัวไปที่เรือนหอ ภายในห้องถูกตบแต่งสวยงาม ประดับไปด้วยผ้าสีแดงรอบห้อง