บทที่ 1/1

บทที่ 1

วันเวลาผ่านไปจางไป่ฉี ดรุณีน้อยในวันนั้นก็เติบโตขึ้นเป็นสาวงามในวัยสิบสี่ขวบปี

แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม แต่จางไป่ฉีก็ยังไม่สามารถตัดใจจากคนผู้นั้นไปได้ หญิงสาวยังคงเฝ้าคิดถึงเขาอยู่ทุกวัน แม้เขาจะไม่ได้มาที่จวนบ่อยเท่าตอนที่พี่สาวของนางยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ยังมีแวะเวียนมาพูดคุยสนทนากับพี่ชายของนางอยู่บ้างเป็นครั้งคราว

และนางก็มักจะแอบไปเฝ้ามองดูเขาอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าที่จะเข้าไปพูดคุยด้วย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีออกว่าอยากจะสนทนากับนางสักเท่าใด

นางจึงเลือกที่จะแอบมองเขาอยู่ด้านนอกแบบนี้

“คุณหนู” อันเล่อสาวใช้ข้างกายเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา เพราะคุณหนูมักจะแอบมายืนดูคุณชายมู่แบบนี้เสมอ แม้จะรู้สึกสงสารอย่างจับใจก็แต่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ นอกจากคอยอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น

“กลับกันเถิด” หญิงสาวเอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่เรือนของตนเอง

นางจะต้องตัดใจจากเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานเพียงใดก็ตาม

หนึ่งปีต่อมาในที่สุดก็ถึงวันปักปิ่นของนาง งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ไม่แตกต่างจากงานของพี่สาวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อพิธีปักปิ่นผ่านไป ก็ถึงเวลาที่สองสกุลจะต้องเจรจาเรื่องสำคัญ คนจากสกุลจางและสกุลมู่อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา พร้อมที่จะสนทนาเรื่องสำคัญ

“เอาล่ะ วันนี้ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องพูดเรื่องสำคัญกันเสียที” มู่ซือคง บิดาของ มู่จือเฉิงพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะเอ่ยต่อ “ข้าก็อยากจะรักษาคำสัญญาของทั้งสองตระกูลเอาไว้ ว่าจะให้บุตรของทั้งสองตระกูลแต่งงานกัน ข้าจึงอยากจะสู่ขอฉีเอ๋อร์ ให้มาเป็นภรรยาของเฉิงเอ๋อร์ พวกท่านจะว่าอย่างไร หากตกลง ข้าจะให้แม่สื่อมาจัดการให้ถูกต้อง”

เขาขอความเห็นจากจางรั่วเทียนและภรรยา พวกเขาเคยพูดคุยกันเรื่องนี้มาบ้างแล้ว แต่อยากให้เวลาผ่านไปสักพักก่อน เพราะอยากให้ทุกคนผ่านช่วงเวลาที่เศร้าเสียใจไปก่อน และวันนี้ก็มาถึง วันที่ทั้งสองสกุลควรจะมีงานมงคลเสียที

“ข้าก็คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่จวนของพวกเราจะมีงานมงคลเสียที” จางรั่วเทียนตอบตกลงอย่างว่าง่าย เพราะเขารู้ว่าบุตรสาวอย่างไรกับมู่จือเฉิงผู้นี้

บุตรสาวคนโตของเขาก็จากไปแล้ว เขาอยากให้บุตรสาวคนเล็กของเขาได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่นางรัก เพราะทุกคนพรากความสุขที่ควรจะเป็นของนางไป และวันนี้ก็ถึงเวลาที่จะต้องคืนความสุขให้นาง และได้แต่หวังว่านางจะมีความสุขกับชีวิตต่อจากนี้

แม้ใบหน้าของจางไป่ฉีจะเรียบนิ่งตลอดระยะเวลาที่เจรจากัน แต่ในใจของนางนั้นรู้สึกดีใจไม่น้อย นางไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มีโอกาสใช้ชีวิตร่วมกันกับเขา

แต่ในใจก็รู้สึกผิดต่อพี่สาวเช่นกัน ที่แย่งชิงวาสนานั้นมาเป็นของตน

มู่จือเฉิงก็นั่งฟังด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเช่นกัน เขาไม่เคยคิดเลยว่าบิดาจะเอ่ยเรื่องนี้ออกมา บิดาก็รู้ว่าตอนนี้เขาไม่สามารถทำใจแต่งงานกับผู้ใดได้ เพราะเขายังไม่ลืมหญิงสาวคนรัก

ทั้งคนที่บิดาเปิดปากสู่ขอยังเป็นน้องสาวของนางอีก

ครั้นจะเอ่ยปฏิเสธก็กลัวบิดาจะเสียหน้า จึงเลือกที่จะเงียบ ไม่เอ่ยหรือยิ้มออกมา

“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะได้ส่งแม่สื่อมาทาบทาม”

การเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น มีเสียงหัวเราะดังขึ้นอยู่เนือง ๆ ต่างก็พูดถึงความเหมาะสมของทั้งสองคน ที่จะได้แต่งงานกันในไม่ช้า

“ฉีเอ๋อร์ พาพี่เขาออกไปเดินเล่นข้างนอกสิลูก” เถียนเวยเซียนเอ่ยบอกบุตรสาว หาหนทางให้นางได้อยู่กับว่าที่สามีเพียงสองคน

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบรับอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไป สายตาของคนทั้งงานต่างก็จับจ้องมาที่ทั้งสอง ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากถาม

เมื่อเห็นว่าเดินออกมาไกลจากผู้คนพอสมควร มู่จือเฉิงก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ทำให้หญิงสาวที่เดินมาด้วย ต้องหยุดลงด้วยเช่นกัน

“เจ้าเป็นคนเปิดปาก ขอร้องบิดาเจ้าเรื่องแต่งงานใช่หรือไม่” เขาลองคิดทบทวนดูแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนเป็นไปตามที่หลงเจียงลี่คาดการณ์เอาไว้

หากจางชิงซานจากไป คนที่จะได้แต่งงานกับเขามากที่สุดก็คือนาง!!

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะใจร้ายกับพี่สาวได้ถึงขนาดนั้น

ภาพต่าง ๆ ไหลวนเวียนเข้ามาในหัวของเขา จางไป่ฉีผู้นี้คือคนที่ดูแลเรื่องยาทุกอย่างของพี่สาว

มิน่าเล่า อาหารของนางจึงไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นเลย