บทนำ/2

“ยาเจ้าค่ะ พี่รองจะได้หายไว ๆ” นางยังคงทำตัวเองให้สดใส แม้ว่าความสดใสจะลดลงไปมากจากเมื่อครู่ก็ตาม

“ขอบใจเจ้ามาก” นางส่งยิ้มไปให้น้องสาว พลางยื่นมือไปหยิบถ้วยยามาดื่ม

“ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่าพี่สาวดื่มยาเสร็จแล้ว นางก็รีบออกไปจากตรงนี้ ไม่อยากรบกวนการสนทนาระหว่างทั้งสอง

จางชิงซานเมื่อเห็นว่าน้องสาวรีบออกไปก็ไม่ได้ว่าอะไร มองนางเดินออกไปด้วยแววตาเอ็นดู

ต่างจากมู่จือเฉิง ที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่ที่นางเดินเข้ามา

เขารู้ว่านางมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเขา แต่เขาไม่สามารถรับมันเอาไว้ได้ เพราะเขาเป็นคู่หมั้นกับพี่สาวของนาง

จึงทำได้เพียงนิ่งเฉยต่อนาง ไม่ให้นางมีความหวังเกี่ยวกับตัวเขา

นับวันอาการของจางชิงซานยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ จนไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้

ทุกคนต่างหาวิธีมารักษานาง แต่ก็ไม่เป็นผล เถียนเวยเซียนจึงตัดสินใจไปไหว้พระขอพร พี่ให้สุขภาพของบุตรสาวดีขึ้น

เมื่อกลับมาถึงจวน ก็ตรงไปที่เรือนของบุตรคนรองทันที

“ซานเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้ามิเป็นอันใดเจ้าค่ะ” หญิงสาวพยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง พลางไอออกมาเบา ๆ

“นอนลงเถิด ไม่ต้องลุกขึ้น” เมื่อเห็นว่าบุตรสาวทำทีท่าว่าจะลุก ก็รีบเดินเข้าไปห้าม

หญิงสาวนอนลงตามที่มารดาบอก พลางส่งยิ้มส่งไปให้มารดา

“ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ คงเป็นเพราะท่านไปไหว้พระขอพรให้ข้า”

“ดีแล้ว จากนี้ก็พักผ่อนให้มาก มารดาจะดูแลเจ้าเอง” ผู้เป็นมารดายกยิ้มขึ้น แสดงให้เห็นถึงความดีใจ ต่างจากข้างในที่ตอนนี้แทบจะร่ำไห้ออกมาให้ได้

เพียงดูก็รู้ว่าคำพูดที่บุตรสาวของนางเอ่ยออกมา ก็เพียงเพื่อให้นางสบายใจเท่านั้น

“พักผ่อนให้มาก แม่ไปล้างเนื้อล้างตัวก่อน ประเดี๋ยวจะมาหาเจ้าอีกครั้ง” นางยื่นมือไปลูบผมของบุตรสาวอย่างรักใคร่ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินออกไป พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมา

ที่นางรีบกลับออกไปแบบนี้ ก็เพราะไม่สามารถกักเก็บความรู้สึกของตนเองเอาไว้ได้อีกต่อไป

บุตรของนางผอมลงไปเยอะมาก จากสตรีที่ร่าเริงสดใส ต้องมานอนป่วยอยู่แบบนี้ เพียงแค่เห็นหน้าของบุตรสาว นางก็ห้ามใจเอาไว้มิได้ จำต้องร้องไห้ออกมาทุกครั้งไป

เมื่อเห็นว่ามารดาเดินออกไปไกลแล้ว จางชิงซานก็ไอออกมาอย่างแรง

“คุณหนู!!” อ้ายอันร้องออกมาอย่างตกใจ พลางเข้าไปดูอาการของนายสาว

“มิเป็นไร” หญิงสาวบอกเพื่อให้สาวใช้สบายใจ พลางมองผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือ

“เลือด! เหตุใดจึงมีเลือด” อ้ายอันมองผ้าเช็ดหน้า ก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะที่ผ้าเช็ดหน้านั้นมีเลือดติดอยู่

“ไม่มีอันใด อย่าได้ตกใจไป”

อ้ายอันมองท่าทางที่ไม่ได้ตกใจของเจ้านาย ก็รู้ได้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่นางไอออกมาเป็นเลือดเช่นนี้ นางเลือกที่จะปกปิดไม่บอกใคร แม้กระทั่งสาวใช้ข้างกายเช่นนางก็ไม่รับรู้ถึงความผิดปกตินี้

“คุณหนู…” อ้ายอันไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“อย่าบอกผู้ใด เพียงแค่นี้ในจวนก็วุ่นวายเพราะข้ามากพอแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

เกือบหนึ่งเดือนที่จางชิงซานนอนอยู่บนเตียง ไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ จนนางไม่สามารถทนกับอาการป่วยนี้ได้อีกต่อไป และสิ้นใจไปในที่สุด

หลังจากทราบข่าว มู่จือเฉิงก็ไม่อาจประคองสติเอาไว้ได้ เขาร้องไห้ออกมาอย่างหนักที่ต้องสูญเสียคู่หมั้นไป

ตอนนี้แม้จะผ่านไปนานนับเดือนเขาก็ยังไม่สามารถทำใจได้ ยังคงร้องไห้อยู่เสมอยามที่คิดถึงนาง

ในขณะที่เขากำลังนั่งหวนถึงความหลัง เสียงของบ่าวรับใช้ก็ดังขึ้น

“คุณชาย คุณหนูหลงมาขอพบขอรับ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอนุญาต

“ไปเชิญคุณหนูหลงเข้ามา”

“ขอรับ”

ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ หลงเจียงลี่แวะเข้ามาหาเขาเสมอ นางคือสหายคนสนิทของจางชิงซาน

“คุณชายมู่” เมื่อมาถึง หลงเจียงลี่ก็เอ่ยทักทายชายหนุ่ม

“คุณหนูหลง วันนี้มาหาข้ามีอันใดหรือ” เขาก็เอ่ยทักทายนางเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยถาม

เขารู้ว่าวันนี้นางมาด้วยเหตุใด เพราะทุกครั้งที่นางมา นางก็มักจะพูดแต่เรื่องนี้

“ก็เรื่องของซานเอ๋อร์เช่นเดิม คุณชายต้องเชื่อข้านะเจ้าค่ะ ว่าการตายของนางต้องไม่ธรรมดา" นางรู้มาว่า จางไป่ฉี ก็หลงรักเขาเช่นเดียวกันเหมือนกับนาง เพียงแค่เห็นสายตาที่จางไป่ฉีมองเขา นางก็รับรู้ได้ทันที เพราะมันเหมือนกับนางยิ่งนัก

นางจะใช้เรื่องนี้มาทำให้เขาเกลียดจางไป่ฉี โดยอาศัยเหตุผลที่ว่านางต้องการแต่งงานแทนพี่สาว จึงเป็นเหตุผลให้นางตัดสินใจฆ่าพี่สาวของตนเอง

ที่นางตัดสินใจทำแบบนี้ก็เพราะนางไม่แน่ใจว่าทั้งสองสกุลจะยังคงทำตามคำมั่นสัญญาหรือไม่ นางจะต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม เพราะนางคิดเสมอว่าชิงลงมือก่อน ย่อมได้เปรียบ