บทที่ 3/2

นางถูกพาตัวไปนั่งที่เตียง เพื่อรอเจ้าบ่าว โดยมีอันเล่อคอยอยู่เป็นเพื่อน

“ฮูหยิน หิวหรือไม่เจ้าคะ” อันเล่อถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเจ้านายของนางยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า

“ไม่ รอท่านพี่ก่อน” แม้จะรู้สึกเขินอายที่ต้องเปลี่ยนคำเรียกขาน แต่อย่างไรนางก็ต้องเรียกเขาว่าท่านพี่ มิสู้เรียกตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า

“แต่อีกนานนะเจ้าคะ กว่าคุณชายจะมา”

“ข้ารอได้”

หญิงสาวนั่งนิ่งไม่ได้ขยับตัวไปไหน แม้แต่จะชา นางก็ยังไม่คิดที่จะดื่ม

นางนั่งรออยู่นาน กว่าเสียงดนตรีด้านนอกจะเงียบลง

“ดนตรีด้านนอกเงียบแล้ว อีกไม่นานคุณชายใหญ่คงจะมา” อันเล่อพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น

หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมของนางนั้น ก็ซ่อนความตื่นเต้นไว้ไม่มิดเหมือนกัน

แต่รอจนแล้วจนรอด ก็ไม่เห็นคนที่พวกนางรอมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าเสียที จนอันเล่อต้องเอ่ยปาก

“เหตุใดคุณชายใหญ่ไม่มาเสียที” นางพึมพำอยู่ตนเดียว แต่ก็พอที่จะให้หญิงสาวอีกคนที่อยู่ในห้องได้ยิน

“ประเดี๋ยวคงมา” นางพูดเบา ๆ เพื่อปลอบใจตนเอง

อันเล่อเมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นนายก็ตกใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินสิ่งที่นางพูด “เอ่อ… เดี๋ยวบ่าวไปดูให้นะเจ้าค่ะ”

จางไป่ฉีคิดจะเอ่ยปากห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเสียงฝีเท้าของอันเล่อดังออกไปไกลมากแล้ว จึงทำได้เพียงนั่งรอในห้องต่อไป

อันเล่อตรงไปที่โถงจัดงานเลี้ยงก็พบว่าแขกทยอยกลับกันไปจนหมดแล้ว นางใช้สายตามองหาเจ้าบ่าวของงานแต่ก็ไม่พบ นางจึงได้ถามบ่าวรับใช้ที่อยู่แถวนั้น

“คุณชายใหญ่ของพวกเจ้าอยู่ที่ใด”

“คุณชายใหญ่ออกไปนานแล้ว”

“เช่นนั้นหรือ ขอบใจมาก” นางรีบขอบคุณบ่าวรับใช้คนนั้น แล้วเตรียมจะเดินกลับไปที่เรือนหอ แต่สายตาก็ดันเห็นคนที่นางตามหาเดินอยู่ไกล ๆ

“นั่นคุณชายใหญ่จะไปที่ใด มิใช่ทางไปเรือนหอนิ” นางเกิดความสงสัย จึงเดินตามไปดู

นางเห็นเขาเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง ที่ประดับด้วยผ้าสีแดงแบบเดียวกันกับเรือนหอ

นางรีบเดินตรงไปที่เรือนหลังนั้นทันที แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไร ประตูห้องก็ถูกเปิดออกจากด้านใน

“เจ้าเป็นใคร มาทำอันใดที่เรือนนี้” อาจิงรีบถามคนที่มาเยือนเรือนหอของเจ้านาย

“เจ้ามาทำอันใดที่จวนสกุลมู่” นางรู้จักสาวใช้ผู้นี้ นางคือสาวใช้ข้างกายคุณหนูหลง สหายคนสนิทของคุณหนูรอง

“เจ้านายของข้าก็แต่งให้สกุลมู่ เหตุใดข้าจะมาอยู่มิได้” อาจิงพูดขึ้นอย่างถือดี

“แต่งเข้าสกุลมู่” อันเล่อมองไปรอบ ๆ ผ้าแดงผูกไว้เต็มเรือนแบบนี้ มิใช่ว่าแต่งเข้ามาวันนี้หรอกนะ

“ใช่ นายของข้าก็แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรองวันนี้เหมือนกัน” อาจิงพูดอย่างคนที่เหนือกว่า

“ได้อย่างไร” นางได้แต่ตกตะลึงกับคำพูดของอาจิง สกุลมู่ทำแบบนี้ได้อย่างไร แต่งฮูหยินรองวันเดียวกับฮูหยินใหญ่ ซ้ำยังมาที่เรือนหอของฮูหยินรองแทนที่จะไปเรือนหอของฮูหยินใหญ่ เช่นนี้จะให้เจ้านายของนางเอาหน้าไปไว้ที่ใด

“ได้แล้วอย่างไร มิได้แล้วอย่างไร เห็นหรือไม่ว่าท้ายที่สุดแล้ว คุณชายใหญ่ก็มาที่เรือนนี้” อาจิงพูดขึ้นด้วยท่าทีสะใจ หากคนนอกรู้เรื่องนี้จางไป่ฉีคงไม่กล้าออกไปสู้หน้าใคร

“ถอยไป ข้าจะเชิญคุณชายใหญ่ไปที่เรือนหอ” นางทำทีท่าว่าจะเข้าไปในห้อง แต่ก็โดนขัดขวางด้วยอาจิง

“ที่นี่ก็เรือนหอ คุณชายเลือกแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาสั่ง” นางเอาตัวเองมาบังไว้ ไม่ให้ผู้ใดสามารถเข้าไปในห้อง รบกวนเจ้านายของนางได้

“ข้าจะไปฟ้องฮูหยิน” อันเล่อรีบวิ่งกลับไปที่เรือนหอของเจ้านาย

“แม้เจ้านายของเจ้ามา ข้าก็ไม่ให้เข้าไป” อาจิงตะโกนไล่หลังไป โดยไม่หวาดกลัวคำขู่ของอันเล่อเลยแม้แต่น้อย

นางรู้ดีว่าอย่างไรคุณชายใหญ่ก็ต้องเข้าข้างนางอย่างแน่นอน เพราะเขาเกลียดคุณหนูจางผู้นั้น