บทที่ 4/2

มู่จือเฉิง หลังสาวใช้ของจางไป่ฉีไปได้ไม่นาน เขาก็เดินไปล้มตัวลงนอนที่ตั่งยาว ไม่คิดที่จะเปิดปากกับคนที่อยู่ร่วมห้องเลยแม้แต่น้อย

วันนี้เขาเหนื่อยมากแล้ว อยากจะพักผ่อน หากไม่เพื่อหักหน้าของจางไป่ฉี เขาคงไปนอนที่ห้องหนังสือแล้ว

หลงเจียงลี่มองชายหนุ่มด้วยใบหน้าผิดหวังเล็กน้อย นางคิดว่าเขาจะนอนร่วมเตียงกับนางเสียอีก

แต่ไม่เป็นไร นางยังมีโอกาสอีกมากที่จะทำให้เขาหันมาสนใจนาง ตอนนี้ขอเพียงกำจัดจางไป่ฉีออกไปให้พ้นทาง ตำแหน่งภรรยาเอก อย่างไรก็ต้องตกเป็นของนาง

เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าว่าจะลุกมาสนทนากับนาง นางก็เดินไปล้มตัวนอนที่เตียงอย่างมีความสุข พรุ่งนี้เรื่องนี้จะต้องถูกพูดถึงอย่างแน่นอน นางอยากเห็นว่าจางไป่ฉีจะทำหน้าเช่นไรในวันพรุ่งนี้

เข้าวันรุ่งขึ้น เรื่องที่คุณชายใหญ่แต่งงานรับฮูหยินรองเข้ามาในวันเดียวกันก็ถูกพูดถึงในหมู่ของบ่าวไพร่ แต่ที่มากกว่านั้นคือเขาเลือกที่จะไปอยู่กับฮูหยินรองมากกว่าที่จะอยู่กับฮูหยินใหญ่ เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าผู้ใดได้รับความโปรดปรานมากกว่ากัน ทั้งยังเรื่องของฮูหยินคนใหม่จุดไฟรอสามีจนถึงเจ้าก็ถูกพูดถึงกันอย่างขบขัน

เมื่อเรื่องไปถึงเรือนใหญ่ ต้องลำบากถงเซี่ยซิน นายหญิงของจวนมู่ ลงมาจัดการด้วยตนเอง

นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบุตรชายของนางจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ ไม่ไว้หน้าสกุลจาง ทั้งยังไม่ไว้หน้าสกุลมู่ของตนอีก ไม่รู้ว่าคิดอันใดอยู่ จึงกล้าทำเรื่องที่น่าเกลียดแบบนี้

“เจ้าไปเชิญคุณชายใหญ่มาพบข้าที่เรือน” นางเอ่ยสั่งสาวใช้ด้วยน้ำเสียงดุดัน

“เจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงดุดันของเจ้านาย นางก็ไม่รอช้ารีบออกไปทำตามคำสั่ง

เมื่อมาถึงเรือนของคุณชายใหญ่ นางก็ถามบ่าวรับใช้ที่อยู่แถวนั้นทันที

“คุณชายใหญ่อยู่หรือไม่”

“คุณชายอยู่ที่ห้องหนังสือ” เมื่อนางได้รับคำตอบก็ตรงไปที่ห้องหนังสือ

“ข้ามาขอพบคุณชายใหญ่” นางแจ้งบ่าวที่เฝ้าประตู

“สาวใช้เรือนฮูหยินมาขอพบคุณชายขอรับ”

“ให้เข้ามา” น้ำเสียงเรียบนิ่งตอบออกมา ติดจะไม่พอใจอยู่หลายส่วน

ประตูห้องถูกเปิดออกโดยบ่าวเฝ้าประตู สาวใช้เดินเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น

“ฮูหยินให้มาเชิญคุณชายไปพบเจ้าค่ะ” นางตัดใจพูดออกไป แม้จะกลัวท่าทางของคุณใหญ่มากเพียงใดก็ตาม

“เดี๋ยวข้าตามไป”

“จะ… เจ้าค่ะ” นางตอบรับแล้วเดินออกไปด้วยความรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าสาวใช้เดินกลับมา โดยที่บุตรชายของนางไม่ได้ตามมาด้วย จึงได้เอ่ยถามด้วยความโมโห

“ไหนเล่าคุณชายใหญ่ของเจ้า”

“คุณชายใหญ่บอกว่า เดี๋ยวตามมาเจ้าค่ะ” เมื่อมาถึงเรือน ความกลัวที่มีก่อนหน้าได้หายไปจนหมด นางจึงลอกเลียนแบบของคุณชายใหญ่ ให้ผู้เป็นนายอย่างไม่เกรงกลัว

“ใช้มิได้จริง ๆ หรือต้องให้ข้าไปตามด้วยตน…” นางยังพูดไม่ทันจบ เสียงของบุตรชายก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

“ไม่ต้องลำบากท่านแม่หรอกขอรับ ข้ามาแล้ว”

“มานี่เดี๋ยวนี้เลยเจ้าลูกตัวดี เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร” เมื่อเห็นว่าบุตรชายมาถึงแล้ว คนเป็นแม่ก็เริ่มต่อว่าทันที

มู่จือเฉิงเดินตามเข้าไปนั่งโดยที่ไม่ตอบโต้อะไร

“บอกแม่มาซิ เจ้าคิดอันใดอยู่จึงได้ทำแบบนี้” นางถามหาสาเหตุที่ทำให้บุตรชายตัดสินใจทำเรื่องแบบนี้

“ข้ามิได้อยากแต่งงานกับนาง” เขาเลือกที่จะบอกมารดาไปเพียงเท่านี้ ไม่ได้เล่าถึงสาเหตุที่แท้จริง

“เจ้าเลยทำเช่นนี้เพื่อหักหน้านาง” เมื่อได้ยินคำตอบของบุตรชาย นางก็แทบลมจับทันที

เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่ทุกข์ร้อนของบุตรชายนางก็แทบจะเป็นลมไปให้ได้เสียตอนนี้

“แล้วแม่จะให้คำอธิบายกับสกุลจางอย่างไร ผู้ใดจะไม่มีโทสะ ที่บุตรสาวโดนหักหน้าตั้งแต่วันแรกที่มาเหยียบที่จวนของเรา”

“หากรับมิได้ ก็สามารถมารับบุตรสาวกลับได้ขอรับ” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ เพราะเขามิได้เต็มใจจะอยู่ใต้ชายคาเดียวกับนางอยู่แล้ว

“มิได้ ภรรยาเอกของเจ้ามีเพียงฉีเอ๋อร์เท่านั้น” นางพูดอย่างไม่ยอม คนที่นางยอมรับเป็นสะใภ้มีเพียง จางไป่ฉี เท่านั้น

“เช่นนั้นแล้วก็แต่ท่านแม่ แต่นางจะไม่ได้รับความรักจากลูก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่ได้สนใจความรู้สึกของผู้เป็นมารดาเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าจะทำแบบนั้นกับน้องได้อย่างไร เจ้าก็รู้จักกับน้องมาตั้งแต่ยังเล็ก เจ้าจะใจร้ายกับน้องได้ถึงเพียงนั้นเลยหรือ” นางพยายามโน้มน้าวใจบุตรชาย จะอย่างไรก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก หากไม่รักก็อย่าใจร้ายต่อกันถึงเพียงนั้นเลย

ชายหนุ่มชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดของมารดา แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่นางทำต่อจางชิงซาน ความลังเลก็ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง

“หากท่านแม่ไม่มีอันใดแล้ว ข้าขอตัวก่อน มีงานที่ต้องสะสาง” เขาเดินออกไปโดยไม่สนใจมารดา

หากจางไป่ฉีไม่ทำอันใดพี่สาวตนเอง ปานนี้เขาและนางคงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข มีบุตรที่น่ารักไปแล้ว

ถงเซี่ยซิน เมื่อเห็นว่าบุตรชายไม่ยอมฟัง ก็ได้ทำทีท่าว่าจะเป็นลมเสียให้ได้