บทที่ 20 ทอดแหล่าวาฬ 4

ต้นตาล : “ฮีก็คงระแวดระวังตัวพอสมควร ช่วงนี้พวกเราก็ทำตัวเป็นปกติหน่อยก็แล้วกัน ส่วนมึงอีทศ ดึงเชิงไว้หน่อย รอฮีนัดแนะมึงค่อยบอกพวกกูอีกที”

ทศวรรษ : “กูว่างานนี้ไม่ได้ง่าย ๆ เหมือนอย่างที่เราคิดวะ มึงดูจากเมื่อคืน อุ้มกูลงมาเสร็จและหายไปเลย ไม่เอ่ยถามหรือแนะนำตัวอะไรสักอย่าง”

ต้นตาล : “กูว่าพี่แกก็ลองเชิงมึงเหมือนกัน เมื่อคืนในไลฟ์มีแต่คนถามเรื่องผัวมึง กูเลยบอกมึงโสด ฮ่า ๆ”

มะเดี่ยว : “อีห่าตลกตายเลย”

ทศวรรษ : “ก็โสดจริง”

มะเดี่ยว : “เอ้าอีนี่…สามวันดีสี่วันไข้ของแท้”

ปลายฟ้า : “รีบแดก ไม่งั้นกูแดกหมดนะ” เสียงหัวเราะ เสียงโวยวายของทั้งสี่คนทำให้ห้องที่เคยเงียบเหงาและไม่มีคนอยู่สักพักดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา เหมือนกับไอ้ประโยคที่ว่า

บ้านไม่ใช่สถานที่…แต่คือผู้คนต่างหากที่ทำให้บ้านกลายเป็นบ้าน ไม่ใช่สถานที่ใหญ่โตโออ่าที่อาศัยอยู่เพียงลำพัง ไม่มีเสียงหัวเราะ เสียงกระทบของเครื่องครัว แม้ว่าชีวิตคู่ของทศวรรษจะอยู่ในช่วงยากลำบาก แต่เพราะกัลยาณมิตรที่รายล้อมทำให้เขาไม่ได้รู้สึกเดียวดายและหวาดกลัวการอยู่คนเดียวอีกต่อไป

 

สานฝันตื่นในตอนห้าโมงเย็นของอีกวัน การไปเปิดหูเปิดตาครั้งนี้ได้เปิดโลกของเธออีกใบ เธอไม่ได้กำลังเป็นเด็กใจแตก แต่การเที่ยวผับบาร์ กินเหล้าเคล้าแสงสีกับเพื่อนสนิทและคนรู้ใจมันก็เป็นการผ่อนคลายอีกรูปแบบหนึ่งในชีวิตเหมือนกัน ใช่ว่าคนชอบเที่ยวผับบาร์จะเป็นคนไม่ดีไปเสียหมด คนดีคนเลวปะปนกันไป อีกอย่างพี่ต้นตาลก็เปรียบเสมือนแม่นมของสานฝันคอยตามดูแลทุกฝีก้าว และบอกเล่าประสบการณ์เลวร้ายในการถูกวางยา เที่ยวได้แต่ต้องรู้จักเอาตัวรอด หากสานฝันไม่ได้ก้าวออกจากโลกที่แม่ของเธอขีดเขียนให้ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ เธอก็ไม่รู้เลยว่าโลกใบนี้เต็มไปด้วยสีเทาและสีดำ ไม่ได้อยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์เหมือนที่เห็นอย่างก่อนหน้า

และตอนนี้เธอก็กลับมาอย่างปลอดภัย และมาทันตั้งโต๊ะตอนหัวค่ำพอดี

“ฝันกลับมาแล้วค่ะ” สานฝันมาในสภาพอิดโรยเต็มที

“ไปทำอะไรมาทำไมดูเหนื่อยขนาดนี้” ท่านเจ้าสัวเอ่ยถาม สานฝันเลยถือโอกาสเดินไปออดอ้อนเข้าไปกอดพ่อที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ

“ฝันก็แค่ปลดปล่อยพลังไปนิดหน่อยเองค่ะ”

“ดูแลตัวเองให้ดี ลูกกลับบ้านมาอย่างสวัสดิภาพพ่อก็เบาใจ ว่าแต่…ทศวรรษล่ะ” สานฝันปรายหางตาไปยังพี่ชายที่นั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน

“รีบไปเคลียร์งานนะคะ คงไม่ได้มาที่นี่พักใหญ่ เห็นว่าที่บริษัทมีปัญหา”

“ปัญหาอะไร” ท่านเจ้าสัวเอ่ยถาม

“ไม่รู้สิคะ อีกอย่างเห็นว่ารีบเคลียร์งานเพราะว่าจองทริปไว้ เห็นว่าจะดูวัตถุดิบอะไรสักอย่าง”

“แล้วเมื่อคืนเป็นยังไงมั่ง” ทอฝันอดที่จะเอ่ยถามออกมาไม่ได้

“โหย…สนุกมากเลยค่ะ แบบว่าพี่ทศฮอตมาก” สองสาวพี่น้องหัวเราะคิกคักตั้งท่าจะเม้ากันยาว ๆ ท่านเจ้าสัวตัดจบ

“ทานข้าวกันก่อนเถอะ”

“คุณแม่จะไม่ลงมาทานข้าวกับพวกเราจริง ๆ เหรอคะ” ทอฝันอดที่จะเอ่ยถามออกไปไม่ได้

“แม่เรานิสัยเป็นยังไงเราก็รู้ดีนี่” ท่านเจ้าสัวเอ่ยอย่างจนใจเช่นกัน

“งั้นฝันไปทานกับคุณแม่ละกันนะคะ” สานฝันเอ่ยก่อนจะเรียกแม่บ้านให้ยกสำรับขึ้นไปยังห้องนอนของพรรณพิลัย การได้ไปเจอผู้คนหลากหลายมากหน้าหลายตาทำให้สานฝันได้ตกผลึกเรื่องราวหลายอย่าง อีกอย่างตอนนี้พี่ชายเธอก็กลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว รอยร้าวระหว่างพ่อแม่ลูกที่มีก่อนหน้าหากมัวแต่ยึดถือทิฐิ ยอมหักไม่ยอมงอ ครอบครัวจะยังคงเป็นครอบครัวได้อย่างไร แม้ว่าจะไม่เห็นด้วย ไม่ชอบใจในการกระทำของแม่ที่ติดกล้องไว้ในห้องนอนของลูกสาว ตะกอนภายในใจของสานฝันไม่ได้หายไป แต่เธอเพียงแค่ไม่เก็บมาใส่ใจ และอยากจะทิ้งเรื่องราวเหล่านั้นไว้เบื้องหลัง ขอแค่ไม่มีภาพวิดีโอที่ทำให้เธอเกิดความเสียหาย ในฐานะลูกสาวก็คงจะจำไว้เป็นบทเรียนและจะไม่ทำกับลูกสาวของตัวเองในอนาคตอย่างแน่นอน

เธอรู้ว่าแม่รักและเป็นห่วงเธอถึงได้ทำเรื่องบ้า ๆ เหล่านั้นลงไป สานฝันยกถาดอาหารขึ้นมาข้างบนพร้อมกับเคาะประตูห้องนอนที่อ้างว้าง เดียวดาย และไม่ได้เปิดอ้าต้อนรับผู้คนมานานช่วงหนึ่งแล้ว

สืบสานนั่งชันเข่าที่ที่ทศวรรษชอบมานอนตรงนี้ หลังม่านนั้นเบ่งกั้นพวกเราสองคนเอาไว้อย่างสิ้นเชิง หากไม่มีเสียงไอแห้ง ๆ ของอีกฝ่าย สืบสานแทบไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของอีกคน สีหน้าและท่าทางที่คิดไม่ตกของเจ้าตัวสะท้อนอยู่ในกระจกบานใหญ่ สืบสานรู้ดีว่าหากเขาใจไม่แข็งพอสิ่งที่ทำมาก่อนหน้าทุกอย่างจะสูญเปล่า ตอนนี้หลักฐานหลายอย่างก็เริ่มปะติดปะต่อกันมีเค้าลางของผู้ที่กระทำผิดและเป็นมือมืดที่อยู่เบื้องหลังการปั่นป่วนการบริหารภายใน แถมยังมือยาวสอดมือไปปั่นป่วนในตลาดหุ้นได้อีกด้วย ตอนนี้เหลือเพียงผู้ต้องสงสัยเพียงสองคน สืบสานอยากจะจบเรื่องนี้ให้ไว แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการเผยไต๋ให้ฝ่ายตรงข้ามได้รู้ ไม่รู้ว่าเขาถูกแอบฟังหรือถูกสะกดรอยตามหรือไม่ สีหน้าและแววตาของทศวรรษที่มองมาเหมือนคนที่กำลังจะตัดใจและกำลังจะปล่อยมือ ยิ่งเห็นในตอนไลฟ์เมื่อคืนที่อีกฝ่ายปล่อยตัว มือที่จับโทรศัพท์ก็บีบแน่น โดยเฉพาะศัตรูตัวฉกาจอย่างไอ้โตที่เมื่อก่อนเทียวไล้เทียวขื่อคนรักของเขาอยู่นาน สืบสานอยากจะโอบกอดทศวรรษและเอ่ยคำว่าขอโทษ และเขาอยากให้ทศวรรษได้รู้ว่าที่เขายอมเทหมดหน้าตักเพื่ออีกฝ่าย เขาไม่อยากให้ทศวรรษอยู่อย่างไร้ตัวตนในบ้านคุณาปกร อีกฝ่ายไม่เคยเรียกร้องอะไรยิ่งทำให้สืบสานรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไม่กล้าหาญมากพอ และที่เขาทำแบบนี้หวังเพื่อจะให้บิดา มารดาเห็นถึงเนื้อแท้ข้างในของทศวรรษที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่สมรสของเขา ทศวรรษแสนดีขนาดไหนเขาอยากให้ครอบครัวได้รับรู้และเห็นด้วยตาตัวเอง สัมผัสด้วยใจ ไม่ใช่เพียงลมปากจากคำบอกเล่าของใครต่อใคร การเดิมพันนี้มีความเสี่ยง หากผิดพลาดนั่นหมายถึงเขาได้ครอบครัวกลับคืน แต่ไม่อาจรักษาคู่ชีวิตคนนี้เอาไว้ได้

รอพี่ก่อนนะทศ อย่าพึ่งถอดใจไปก่อน ให้เวลาพี่อีกสักหน่อย พี่จะพาทศเข้าบ้านอย่างภาคภูมิ ประกาศให้ใครต่อใครได้รู้ว่าทศวรรษคนนี้เป็นสะใภ้คนโตของบ้านคุณาปกร และสมควรได้รับการยอมรับและยกย่องในฐานะบุคคลหนึ่ง ไม่ใช่ถูกติต่างเพียงเพราะเพศสภาพที่ไม่ตรงใจกับสังคม และบทละครบทนี้ช่างโหดร้ายและตรงข้ามกับความรู้สึกในหัวใจของเขาอย่างสิ้นเชิง