บทที่ 21 รักที่ครอบครองไม่ได้จนต้องเลว (1)

บทที่ 21

รักที่ครอบครองไม่ได้จนต้องเลว

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนของเตโซด้วยความตกใจเมื่อเห็นรถมอเตอร์ไซต์ขับเข้ามาภายในบริษัทสวมหมวกกันน็อคทั้งสองคน ส่วนคนซ้อนควักปืนขึ้นมาแล้วเล็งมาที่เตโซกับเตชินพอดิบพอดี เพียงแต่ในจังหวะที่เตชินกำลังก้าวไปที่รถเพื่อจะเป็นคนคอยปิดประตูให้พี่ชายและให้เคนกลับไปประจำที่คนขับเมื่อเตชินเริ่มร้อนใจขึ้นมาฉับพลัน กระสุนที่ถูกยิงออกมาสองนัดจากปืนยิงเข้าที่แผ่นหลังและแขนของเตชินเข้าอย่างจังไม่พลาดไปดดยคนอื่นก่อนที่มือปืนจะรีบขับออกบริษัทไปทันที

เตโซตั้งสติได้ในเสี้ยววินาทีรีบพุ่งเข้าไปประคองเตชินซึ่งกำลังทรุดลงไปกับพื้น เคนที่เห็นรีบเข้าคุ้มกันเตโซและเตชินแม้ว่าคนร้ายจะขับรถหนีไปแล้วก็ตาม ในเวลาเดียวกันด้านหน้าบริษัทก็เกิดความวุ่นวายทันทีเมื่อได้ยินเสียงปืน บางคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันตกใจกลัวและวิ่งหาที่หลบทันที ส่วนรินนรานั้นทรุดตัวลงนั่งก้มต่ำให้สุดพลางยกมือปิดหูด้วยความหวาดกลัว

“เต! เคนช่วยฉันพาเตขึ้นรถเดี๋ยวนี้!” เตโซเริ่มใจเสียงพลางประคองน้องชายเอาไว้เมื่อดวงตาที่กำลังมองมาที่เขาค่อยๆ ปิดลงโดยไร้คำพูด

“ครับ! คุณนรา! แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!” เคนตอบรับเตดซก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับรินนรา

“ค่ะ! ค่ะๆ ได้ค่ะ” รินนราเพิ่งตั้งสติได้ก็รับคำสั่งด้วยความตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย ใช้มือที่สั่นเทาควานหาโทรศัพท์มือถือก่อนจะรีบกดโทร. ออกเบอร์ฉุกเฉินแจ้งเหตุด่วนออกไปทันทีพลางมองรถของเจ้านายขับเคลื่อนออกไปด้วยความรวดเร็ว ปากก็แจ้งความออกไปด้วยอาการสั่นเทาจากความตกใจและความกลัวกับเหตุการณ์เมื่อครู่

ภายในบนรถที่แล่นไปตามท้องถนนด้วยความรวดเร็วจากคนขับอย่างเคนที่เหยียบคันเร่ง เบาะด้านหลังมีเตโซที่พยายามกดบาดแผลห้ามเลือดเอาไว้ด้วยสีหน้ากังวลพลางหวาดหวั่นใจที่เห็นเตชินไม่ได้สติ ปากก็ตะดกนเรียกเตชินเมื่อเห็นน้องชายปรือตาขึ้นมามองก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง

“คุณโซครับ คุณธนาโทร. เข้ามาครับ...ครับคุณธนา” เคนรายงานจบก็กดรับสายทันทีผ่านปุ่มกดรับสายที่พวงมาลัยรถ

“ผมได้รับรายงานว่ามีการลอบยิงเตชิน ตอนนี้ผมกำลังจะออกจากสน. ไปที่บริษัทครับ” ธราไม่รอช้ารีบพูดออกไปทันทีในขณะที่ตัวเองกำลังจะออกจากห้องทำงานไปที่หน้าสถานีตำรวจ แต่แล้วก้ต้องชะงักเท้าเมื่อเตโซขอร้องให้ธนาไปที่บ้านแทน

“ธนา พี่ฝากกลับไปดูน้องดากับเปรมที่บ้านที พี่กำลังพาเตไปโรงพยาบาล” เตโซหันกลับไปตะโกนให้ธนาได้ยินเมื่อตนนั่งอยู่เบาะหลัง

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะส่งตำรวจสองคนไปที่โรงพยาบาลนะครับ” ธนารับคำก่อนจะบอกให้เตโซรับรู้แล้ววางสายไปทันที

ดาริกาเดินแยกมาจากเปมิกาเมื่อทานข้าวและพูดคุยกันตามประสาพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันมานาน โดยที่ดาริกาเดินมาทางห้องหนังสือของเตโซที่ถูกยกให้เธอเข้ามาทำเล่มจบได้ยามที่ว่างส่วนเปมิกาของกลับไปพักผ่อนเนื่องจากเมื่อคืนได้ให้ความร่วมมือกับทางตำรวจจนมีเวลานอนน้อยไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าพอดี

ทว่า ทันทีที่ดาริกานั่งลงบนเก้าอี้ยังไม่ทันจะได้เปิดคอมพิวเตอร์ที่เตโซสั่งให้คนยกมาตั้งเอาไว้ให้เพื่อเธอโดยเฉพาะ ประตูห้องหนังสือก็ถูกเปิดออกพร้อมกับจ๊ะจ๋าที่เดินเข้ามาพร้อมกับธนาซึ่งมีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“มีธุระอะไรกับพี่โซหรือเปล่าคะ วันนี้พี่โซออกไปบริษัทกับพี่เตคะ” ดาริกาลุกขึ้นยืนเดินไปหาธนาก่อนพลางถามออกไปตามปกติ

“เตชินถูกยิง ตอนนี้ไม่รู้ว่าอาการเป็นยังไงบ้าง เมื่อ...”

“พี่เตถูกยิง! เป็นไปได้ยังไงคะ ไม่ๆ ตอนนี้พี่เตอยู่ที่ไหนคะ””

ดาริกาอุทานออกไปด้วยความตกใจแกมหวาดกลัวเมื่อทราบข่าวของเตชินพลางก้าวเท้ายาวเข้าไปใกล้ธนาอย่างร้อนรนราวกับว่าตอนนี้สติของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พูดจนลิ้นพันกันไปเสียหมดก่อนจะตั้งสติแล้วถามกลับไปใหม่อีกครั้ง

“เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนผมคุยกับพี่โซแต่คุยได้ไม่มากยังไม่ทราบเรื่องเท่าไรครับ แต่ผมคิดว่าคงถึงมือหมอแล้ว พี่โซบอกก่อนจะวางสายไปว่ากำลังพาเตไปโรงพยาบาลครับ” ธนาเอ่ยตอบตามตรงด้วยเพราะทันทีที่ทราบเรื่องเตโซก็ขอร้องให้มาหาดาริกากับเปมิกาก่อนจึงไม่ทันได้สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม

“พาดาไปหาพี่เตทีนะคะ ดาอยากไปหาพี่เต” ดาริกายื่นมือไปคว้าแขนของธนาอย่างเว้าวอนเสียงสั่นไม่ต่างจามือที่แม้จะจับแขนของธนาอยู่จนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงความกลัวผสมปนเปไปกับความเป็นห่วงเตชิน

“แน่นอนครับ ผมมาก็ตั้งใจจะพาไปหาเตชิน คุณเปมิกาอยู่ไหนครับ ผมคงปล่อยให้คนหนึ่งไปกับผมอีกคนอยู่ตามลำพังไม่ได้ครับ” ธนายกมือขึ้นวางลงบนหัวไหล่ของดาริกาเพื่อปลอบสาวเจ้าพลางพูดออกไป

“พี่เปรม พี่เปรมเพิ่งขึ้นไปนอนพักค่ะ” ดาริกาเอ่ยตอบเสียงสั่นเล็กน้อยเมื่อได้กำลังใจและสัมผัสที่ปลอบประโลมของธนาราวกับพี่ชายคนหนึ่ง

“โอเคครับ รบกวนออกไปบอกให้คนขึ้นไปตามมาให้ด้วยนะครับ เราจะตรงไปยังโรงพยาบาลด้วยกันครับ บอกข่าวดีให้พี่โซรู้ด้วย หมายจับกำลังไปที่บ้านของคณินแล้วครับ” ธนาพูดพลางพาดาริกาเดินออกจากห้องหนังสือของเตโซ ไม่วายบอกข่าวดีให้หญิงสาวได้รู้ในทันที

ด้วยเพราะดาริกาเป็นลูกสาวของบุคคลที่ถูกฆาตกรรมโดยตรงจึงจำเป็นที่จะต้องได้รู้ในทันที และหลังจากนี้หากไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ ทุกคนจะปลอดภัยหายห่วง เหลือก็เพียงหามือปืนที่ยิงเตชินให้สาวไปถึงตัวบงการ ทุกอย่างก็จะจบด้วยดีไม่มีใครเป็นอันตราย ฉะนั้นการที่เตโซให้เขาพาหญิงสาวทั้งสองคนให้อยู่ในสายตาถือเป็นวิธีการที่ป้องกันก่อนดีกว่าต้องตามแก้ไขในภายหลัง

ทั้งธนาและดาริกาเดินออกมาจากห้องหนังสือของเตโซก็พบกับป้าแก้วตาพอดีจึงหยุดพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งให้ทราบเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเตชิน ทั้งสองคนรอเพียงไม่นานเปมิกาก็วิ่งลงมาด้วยความตื่นตระหนกกับข่าวที่ได้รู้จากคนในบ้านที่ขึ้นไปแจ้ง ส่วนป้าแก้วตานั้นได้ไปตามกำชับคนในบ้านให้ระวังมากขึ้นหากพบศศินมาที่บ้านแม้ว่าธนาจะพาดาริกากับเปมิกาไปที่โรงพยาบาลก้ตาม

“จริงเหรอคะที่มีคนยิงคุณเตชิน แล้วรู้หรือยังคะว่าเป็นใคร” เปมิกาเอ่ยถามออกไปทันทีพลางเดินไปหาดาริกาโอบหัวไหล่ปลอบประโลมเมื่อเห็นสีหน้าของน้องสาวที่ไม่สู้ดี

“ครับ ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนยิง แต่คาดว่าคงเป็นมือปืนมืออาชีพ ส่วนคงบงการถ้าให้คาดเดาในตอนนี้ก็คงเป็นคณินหรือไม่ก็ศศินครับ เพราะเตชินกับพี่โซมีปัญหากับสองพ่อลูกคู่นี้” ธนาออกความคิดเห็นไปอยากคาดเดาอย่างมีมูลเหตุ ไม่ใช่ใส่ความคนไปเรื่อยทั้งที่ตนเองเป็นถึงตำรวจ

“เป็นไปได้ที่สุดคะ ศศินชอบน้องดาก็จริงแต่ก็เป็นคนคับแค้นใจจนอยากเอาชนะอยากสะใจ ก็เป็นไปได้นะคะว่าจะเป็นศศิน ครั้งล่าสุดที่เจอศศิน ตำรวจนอกเครื่องแบบรายงานแค่ว่าศศินไม่ได้ขับรถตามไปในวันนั้นแต่มีคนของคณินลงจากรถแยกออกไป ฉันคิดว่าศศินคงสั่งในตอนนั้นแน่ค่ะ” เปรมิกาออกความคิดเห็นที่เป็นไปได้มากที่สุด ซึ่งก็ทำให้ธนาครุ่นคิดตาม หากแต่...

“ผมก็คิดครับ แต่เราไม่มีหลักฐานจนกว่าจะจับมือปืนได้ ตอนนี้เราไปโรงพยาบาลดีกว่านะครับ” ธนาตอบพลางชำเลืองมองดาริกาที่มีสีหน้ากังวลมากขึ้น ยิ่งมองก็รู้ว่าจิตใจของเธอไม่อยู่บ้านแล้วแต่คงไปถึงโรงพยาบาลตั้งนานแล้วเป็นแน่

“ได้ค่ะ ใจเย็นก่อนนะดา คุณเตจะต้องปลอดภัย” เปมิกาตอบธนาก่อนจะเดินตามชายหนุ่มไปพลางพูดปลอบดาริกาที่หันมายิ้มแห้งก่อนจะหันกลับไปก้มหน้าก้าวเดินตาม

เปมิกามองดาริกาด้วยความกังวลเมื่อเห็นน้องสาวมีชีวิตที่ไม่ราบรื่นไร้ความสุขกับสามีแบบนี้ซึ่งเกิดจากศศินลงมือทำลายลงอย่างเห็นแก่ตัว ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ของดาริกาที่ไม่ควรจะต้องมาทิ้งชีวิตอย่างไม่ยุติธรรมเพียงเพราะความโลภและอำนาจที่อยากมี ความทะเยอทะยานด้วยความคิดแบบผิดๆ ของสองพ่อลูกทำให้ต้องไปเบียดเบียนชีวิตจนทำลายครอบครัวคนอื่นเช่นนี้

ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย