บทที่ 23 จุดจบ (7)

“ดา!” ศศินตวาดลั่น

“ถ้าให้เราเลือก เรายอมอยู่กับคนที่เราอาจจะคิดกับเขาเป็นพี่ชาย แต่เราจะไม่มีทางไปอยู่กับคนที่ฆ่าพ่อแม่เรา และยิ่งศินทำร้ายพี่เปรมหักหลังผู้หญิงที่รักศินมากจนยอมทั้งที่ขัดขืนไม่ทำตามพ่อศินก็ได้...เราไม่อยู่กับคนที่ไม่เห็นค่าความรักของผู้หญิงคนหนึ่งที่ให้จนยอมทำทุกอย่าง” ดาริกาพูดออกไปอย่างชัดเจนให้ศศินได้เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

“แต่กับดาเราไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ เรายอมให้ทุกอย่างกับดา เราไม่มีทางไม่เห็นค่าความรักของดาไม่มีทางหักหลัง เรา...” ศศินยื่นมือไปกุมมือของดาริกาพลางถอนหายใจแล้วพูดออกไปอย่างเอาใจหญิงสาว แต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะจากบุคคลที่โผล่เข้ามาทางด้านหลังบ้านอย่างไม่ให้ทุกคนได้ตั้งตัวด้วยคำพูดที่ทำให้ศศินหันขวับกลับมามองดาริกาอีกครั้ง

“รีบไปได้แล้วครับ นังนี่มากับตำรวจ พวกมันอยู่ข้างนอกรอจับคุณศินอยู่นะครับ” ลูกน้องที่ยังหนีรอดของคณินซึ่งซ่อนตัวรอช่วยศศินพูดพลางจ้องมองดาริกา

“จริงเหรอดา” ศศินเอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อ แม้จะตกใจที่คนของพ่อโผล่ออกมาเช่นนี้โดยที่เขาเองก็ไม่รู้

“ใช่ ศิน ศินมอบตัวเถอะนะ เรายังเหลือความเป็นเพื่อนให้อยู่ ถ้าศินหนีไปอย่างเห็นแก่ตัวแบบนี้ แม้แต่ความเป็นเพื่อนเราก็คงให้ไม่ได้” ดาริกายอมรับออกไปตามตรงเมื่อตอนนี้แผนที่จะยอมให้ศศินมอบตัวแต่โดยดีพังลงเพราะบุคคลที่ไม่คาดคิดโผล่ออกมา

ทว่า คำพูดของดาริกาสำหรับศศินแล้วเหมือนถูกหักหลังทรยศจนควบคุมอารมณ์โกรธอีกต่อไปไม่ได้ พริบตาศศินก็กระชากแขนของดาริกาดึงเข้าหาตัวด้วยความโมโหที่ถูกหญิงสาวที่เขามอบหัวใจให้หักหลังกันเช่นนี้

“เราไม่ผิด เราไม่มอบตัว!” ศศินพูดเสียงรอดไรฟัน สายตาดุดันจนดูน่ากลัวจนไม่เหมือนกับเพื่อนที่ดาริกาเคยรู้จัก

“ศิน” ดาริกามองศศินพลางพึมพำเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวังเสียใจ

“อย่ามองเราด้วยสายตาสมเพชเราแบบนี้ดา...พาไปทั้งสองคนนี่แหละ ไป!” ศศินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบพลางมองหน้าดาริกาอย่างผิดหวังและมีโทสะมากกว่าทุกทีก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับลูกน้อง

“ศิน! ศิน! ศินจะไปไหน ปล่อยพี่เปรมไปนะ ศิน” ดาริกาพูดออกไปด้วยความกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเปมิกามากกว่าตัวเองขณะที่ถูกศศินกระชากแขนพาเดินออกทางประตูหลังบ้านทันทีโดยมีคนที่เพิ่งมาคุ้มกันอยู่ด้านหลัง

“ดาหักหลังเรา อย่าหวังว่าเราจะทำตามที่ดาต้องการเลย ดาจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ดาทำให้เราต้องเจ็บ และมันจะต้องทรมานที่เสียดาไป มันจะไม่มีวันได้เจอดาอีก” ศศินพูดพลางพยายามดึงกระชากดาริกาให้เดินตามให้ไปถึงประตูด้านหลังให้เร็วที่สุด

“แต่ฉันจะไม่ยอมให้ดาต้องไปตกนรกกับเธอแน่ศิน” เปมิกาพูดขึ้นทันทีที่ศศินพูดจบก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดผลักลูกน้องของศศินที่จับต้นแขนของเอให้เดินตามจนหลุดพ้นก่อนจะวิ่งเข้าไปผลักศศินจนล้มลงไปที่พื้นซึ่งพอดีกับที่ประตูถูกศศินเปิดออก

ในจังหวะนั้นเองที่ทุกคนกำลังตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจึงไม่ทันตั้งตัวรีบคว้าเปมิกาที่เข้าไปแย่งปืนจากศศินก่อนจะดึงแขนของดาริกาให้ถอยมาหลบอยู่ด้านหลังของตัวเองพลางเล็งปืนไปที่พวกของศศินร่วมถึงตัวศศินก่อนจะก้าวถอยหลังอย่างระวังอีกฝ่ายและปกป้องดาริกา

เธอจะไม่ยอมให้ดาริกาไปกับศศินได้และจะไม่ยอมปล่อยให้ศศินหนีไปอย่างไร้ความรับผิดชอบกับสิ่งที่กระทำเอาไว้

“พี่เปรม” ดาริกาจับแขนของเปมิกาเอาไว้แน่นพลางพึมพำเรียกพี่สาวบุญธรรม

“คิดว่าเธอจะขวางฉันได้หรือไงเปมิกา!” ศศินตวาดลั่นด้วยความโมโหหลังยันตัวลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับเปมิกา

“ได้ไม่ได้ฉันไม่รู้ แต่ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องน้องดาจากนาย ต่อให้ต้องตายฉันก็จะใช้ศพตัวเองนี่แหละขวางนายไว้!” เปมิกาโต้ตอบกลับด้วยอารมณ์ที่รุนแรงไม่แพ้ศศิน

เพราะเปมิกากลัว...

กลัวเกินกว่าจะอ่อนแอจนชี้ชลาดเหมือนเมื่อก่อนจนทิ้งให้ดาริกาตกอยู่ในฝันร้ายที่เธอกับศศินก่อขึ้นมาจนเหมือนเป็นสิ่งที่คอยทำร้ายดาริกามาตลอด ไม่เพียงแค่ดาริกาแต่ยังมีเตชินกับเตโซจะต้องมาทรมานกับเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องเลยสักนิด ทั้งที่ไม่ได้เป็นครอบครัวแต่กลับยื่นมือเข้ามาช่วยเข้ามาดูแลปกป้องดาริกายิ่งกว่าเธอที่ได้พ่อแม่ของน้องสาวอุปถัมภ์เลี้ยงดูมาอย่างดีให้หลุดพ้นจากนรกที่คณินกำลังจะส่งเธอไป

แต่เธอกลับทำร้ายมันได้มือของเธอเองและวันนี้เธอจะแก้ไขมันด้วยตัวเองด้วยชีวิตเพื่อปกป้องดูแลดาริกา

“พี่เปรม ไม่นะคะ...” ดาริกาโพล่งออกไปด้วยความตกใจพลางพยายามดึงรั้งเปมิกาให้หลบไปแต่แล้วก็ถูกพี่สาวพูดแทรกก่อนที่เธอจะพูดจบประโยชน์

“พี่กับศินทำผิดต่อครอบครัวของดามามากพอแล้ว วันนี้พี่จะต้องจบทุกอย่างด้วยตัวพี่เอง ทั้งคุณเตคุณโซก็ต้องเข้ามาเกี่ยวข้องทั้งที่ไม่ใช่เรื่องภายในครอบครัวของตัวเองเลยด้วยซ้ำ และพี่จะไม่ยอมให้อดีตมันทำร้ายดาได้อีก” เปมิกาพูดทั้งที่ยังจ้องมองหน้าศศินด้วยความเจ็บปวด

เจ็บปวดที่รักผู้ชายผิดคนและรู้สึกผิดต่อคนที่ดีมีบุญคุณกับเธอ มอบชีวิตใหม่ที่ดีให้แต่กลับถูกเธอหักหลังอย่างไม่น่าให้อภัย

“พี่เปรมคะ ดาไม่ถือโทษโกรธพี่เปรมเลยนะคะ ดาให้อภัยพี่เปรมแล้ว ดาขอนะคะพี่เปรม อย่าทำแบบนี้ มันอันตราย พี่เปรม” ดาริิกากอดปขนเปมิกาเอาไว้แน่นด้วยความตกใจกลัวว่าเปมิกาจะทำเรื่องที่น่ากลัวยิ่งเจ้าตัวกำลังถือปืนซึ่งเป็นวัตถุอันตรายเช่นนั้น

“พี่บอกดาแล้วว่าพี่จะปกป้องดาให้ถึงที่สุด ดารีบวิ่งหนีไปหาตำรวจ ทางนี้พี่จะจัดการเอง เรื่องนี้พี่จะทำให้มันจบ…คนอย่างศศินทต่อให้ดาพูดด้วยเหตุด้วยความจริงใจแค่ไหน เขาก็ไม่สนหรอกนอกจากผลประโยชน์ที่เขาจะได้อยู่ฝ่ายเดียว” เปมิกาหันไปพูดกับดาริกาก่อนจะหันกลับไปมองศศินที่ขึงตาทำหน้าโมโหใส่มาอย่างหงุดหงิดใจ

“คนอย่างเธอมันก็ไม่ต่างจากฉันเท่าไรหรอกเปรม ถ้าไม่โง่มาหลงรักฉันจนเป็นต้นเหตุที่ทำให้ดาต้องสูญเสีย…” ศศินโต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแค่นหัวเราะ แต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะจากบุคคลที่ไม่คิดว่าจะมายืนอยู่ที่นี่ได้

“มึงนี่มันเลวจริงๆ เลยนะ โยนความผิดให้ผู้หญิงคนหนึ่งทั้งที่มึงน่ะผิด” เตชินพูดแทรกทันทีเมื่อกึ่งเดินกึ่งวิ่งลัดเลาะทางมาทางด้านหลังบ้านเดี่ยวของศศินพร้อมกับเตโซและตำรวจ

“พี่เต!” ดาริกาหันขวับไปมองพลางอุทานด้วยความตกใจ