บทที่ 23 จุดจบ (8)

“ดามาหาพี่ เดินมาหาพี่” เตชินดึงสายตากลับมามองดาริกาซึ่งยืนหลบอยู่ด้านหลังเปมิกาซึ่งยืนห่างจากเขาประมาณสิบก้าวได้ ทั้งที่เขาอยากเดินเข้าไปหาเธอ แต่เตชินก็ต้องทำตามกฎของตำรวจที่กำลังรักษาความปลอกภัยให้กับเขาและคนอื่นๆ ไม่ให้เกิดอันตรายถึงชีวิต มิหนำซ้ำเขายังถูกเตโซรั้งแขนเอาไว้

“ดา เดินไปหาคุณเต เชื่อพี่” เปมิกาหันไปมองพบว่ามีทั้งเตชินและเตโซ รวมไปถึงตำรวจที่รีบพากันวิ่งเข้ามาล้อมพลางเล็งปืนมาที่กลุ่มของพวกเธอ เมื่อเห็นว่าดาริกาปลอดภัยทันทีที่เห็นสองหนุ่มที่รักและห่วงใยดาริกายิ่งกว่าชีวิตของตัวเองจึงรีบพูดพลางเดินถอยหลังกระตุ้นให้ดาริกาก้าวเท้าเดินไปหาเตชิน

“อย่าคิดที่จะขยับอีกแม้แต่ก้าวเดียวนะเปรม! ถ้าเธอส่งดาให้มัน ศพแรกก็คือเธอเอง ดาคงไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นใช่ไหมดา” ศศินพูดพลางดึงปืนจากมือลูกน้องยกขึ้นมาเล็งไปที่เปมิกาก่อนจะเบนสายตาไปมองดาริกาที่รีบก้าวมายืนบังตัวพี่สาว

“อย่านะศิน!” ดาริกาตะโกนออกไปด้วยความตกใจ

“น้องดา!” เตชินตะโกนขึ้นด้วยความกลัวเมื่อเห็นดาริกาคิดเอาตัวเองบังกระสุนแทนเปมิกาจนอยากจะวิ่งเข้าไปดึงสาวเจ้า แต่ทว่าถูกเตโซรั้งเอาไว้อีกครั้ง

“อย่าเต!” เตโซห้ามน้องชายแม้ว่าตัวเองจะเป็นห่วงดาริกาไม่ต่างกัน แต่เขาก็รู้ว่าสถานการณ์ไหนควรทำเช่นไรถึงจะให้ความปลอดภัยกับทุกคนได้เช่นกันและเขาเชื่อว่าดาริกาจะไม่ถูกศศินพาตัวไปได้อย่างง่ายดายแน่นอน

เพราะสิ่งที่ได้ยินและได้เห็นผ่านกล้องที่ซ่อนเอาไว้บนเสื้อของดาริกาทำให้ทางตำรวจเลือกที่จะส่งกำลังบางส่วนมาดักรอด้านหลัง อีกส่วนกำลังเข้ามาทางด้านหน้าบ้านเพื่อดักไม่ให้พวกศศินหนีกลับไปทางด้านหน้าได้สำเร็จ

ถึงเวลาแล้วที่จะจบเรื่องทั้งหมด

ถึงเวลาแล้วที่ถนนยาวไกลเส้นนี้ควรถึงจุดจบเสียที

“เราบอกดาแล้วว่าทุกคนจะปลอดภัยถ้าดาทำตามที่เราบอก แต่ดาก็ยังหลอกเรา หักหลังเรา…จาหนาทีนี้เราไม่รับประกันว่าใครจะปลอดภัยหรือเปล่า” ศศินมองเปมิกาก่อนจะดึงสายตามองดาริกาอีกครั้ง

“ศิน…” ดาริการู้สึกผิดหวังเสียใจและไม่คิดเลยว่าศศินจะเกินเยียวยาเสียแล้ว

“ดาอย่าฟังศิน ยังไงวันนี้เส้นทางที่เราสองคนเลือกเดินมาไกลมากเกินพอแล้ว มันควรจบลงสักทีศิน ดาควรได้หลุดออกจากฝันร้าย ได้อยู่กับคนที่รักดาปกป้องดาได้สักที!” เปมิกาจับข้อมือของดาริกาแน่นกว่าเดิมไม่ต่างจากมืออีกข้างของน้องสาวที่กอดแขนของเธอเอาไว้แน่น สายตามองศศินอย่างไม่วางตา

“คิดให้ดีนะดา ไปกับเราทุกคนก็ไม่ต้องเจ็บตัวหรือตาย แต่ถ้าคิดปฏิเสธเรา เปรม พวกมันก็ตาย” ศศินไม่สนใจเปมิกามองไปที่ดาริกาพลางพูดอย่างกดดัน

“ดาจะไม่ไปกับคนอย่างนายศิน ดามาหาพี่ เดินมาหาพี่กับพี่โซ พี่รับรองว่าซินจะทำอะไรใครไม่ได้ เชื่อพี่นะน้องดา เชื่อพี่ตัวเล็ก” เตชินตอบศศินแทนดาริกาก่อนจะดึงสายตาไปมองดาริกาพลางยื่นมือออกไปให้หญิงสาวได้มั่นใจว่าจะไม่มีใครเป็นอันตราย แม้ในใจอยากจะวิ่งไปหาเธอก็ตาม

“พี่เต พี่โซ” ดาริกาหันไปมองพี่ชายทั้งสองคนที่มองมาโดยมีเตชินที่ยื่นมือออกมารอเธอให้เดินไปหา

“ดา เชื่อคำพูดของคุณเต พี่มั่นใจว่าคนที่ดารักและห่วงใยอย่างพวกเขาจะปลอดภัย พี่จะปกป้องดาปกป้องพวกเขา” เปมิกาเอี้ยวตัวเล็กน้อยไปมองดาริกาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“พี่เปรม ไม่ค่ะ ดาก็ไม่ยอมให้พี่เปรมเป็นอันตรายเหมือนกัน ศิน…” ดาริกาส่ายศีรษะพรืดมองเปมิกาด้วยหยาดน้ำตาที่ตีตื้นขึ้นมาเอ้อคลอเบ้า

“พี่เองก็สัญญาว่าจะไม่เป็นอันตราย เชื่อพี่เชื่อคุณเต โอเคไหม” เปมิกาเอ่ยแทรกเพื่อไม่ให้น้องสาวได้เดินตามคำสั่งของศศิน

“พี่เปรม” ดาริกามองพี่สาวพลางเอ่ยเรียกอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิดไม่ตกก่อนจะดึงสายตามองไปที่ศศินซึ่งเล็งปืนมาทางเปมิกาก่อนจะมองไปที่เตชิน

แน่นอนว่าเขายังคงยื่นมือมารอเธอเช่นนั้น

ดาริกาหลุบสายตาลงไปมองมือของเตชินพลางหวนคิดในส่งที่ศศินพูดอย่างเลี่ยงไม่ได้เมื่อได้เห็นสีหน้าเป็นกังวลและการกระทำที่แสนอบอุ่นราวกับพี่ชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามปกป้องน้องสาวที่กำลังเจอเรื่องอันตรายตามหน้าที่ของพี่ชายคนหนึ่งที่รับปากจากคนเป็นพ่อเป็นแม่ว่าจะดูแลปกป้องน้องสาว

น้องสาวคนหนึ่งที่พี่ชายจะต้องรับผิดชอบดูแลปกป้องเท่านั้น

‘ดาแน่ใจเหรอว่ารักมันจริงๆ น่ะดา’

‘พูดอะไรของศิน’

‘ดาอาจจะรักมันเพราะมันเป็นเหมือนพี่ชายของดาที่สนิทและเล่นกับดามาตั้งแต่เด็กก็ได้ ดาคงเข้าใจผิดก็ได้ ดาติดมันมาตั้งแต่เด็ก ดา ดาลองคิดให้ดี ไม่ว่าดาจะเจ็บตัวดาจะเสียใจไม่ว่ากับเรื่องอะไร มันเข้าไปปลอบดาเข้าไปดูแลดาไม่ต่างจากพี่ชายคนหนึ่ง ไปเที่ยวหรือเล่นสนุกมันก็เล่นเป็นเพื่อนดา แตกต่างจากเราที่มองดาในฐานะผู้หญิงที่เรารักมาตลอด’

แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะปกป้องและเชื่อมั่นในตัวเตชินอย่างที่เคยเป็นมา แน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมให้เตชินเกิดอันตรายเช่นกันรวมไปถึงเปมิกากับเตโซ ดาริกาได้ตัดสินใจแล้วว่าการมาพบศศินก็เพื่อจบทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่เธอรักและห่วงใย ในเวลานี้หญิงสาวจะไม่ยอมให้ความตั้งใจของตัวเองเปลี่ยนไปเป็นแน่

ทว่าระหว่างที่ดาริกากำลังครุ่นคิดหาทางออกเสียงของศศินก็ดังขึ้นดึงเธอกลับไปในปัจจุบันเพื่อตัดสินใจให้ได้เสียที หากแต่คำพูดของศศินทำให้ดาริกาลังเลไม่น้อยกับความรู้สึกของตัวเองที่แม้จะไม่ทีผลกับการตัดสินใจทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ก็ตาม

“เราจะพูดอีกครั้งนะดา คิดให้ดี ไม่ใช่แค่เรื่องตอนนี้แต่เราหมายถึงส่งที่เราพูดกันก่อนหน้านั้น” ศศินพูดอย่างกดดันพร้อมสายตาราบเรียบมองไปที่เตชินในท้ายประโยค

“พอเถอะศิน ยังไงดาก็รู้ใจตัวเองดีกว่าใคร ถ้าดาตัดสินใจไม่ได้ว่าจะอยู่ตรงนี้หรือจะไปหาคุณเต พี่ตัดสินใจให้เอง เพราะไม่ว่าดาจะตัดสินใจยังไงพี่ก็จะปกป้องและผลักดาไปหาคุณเต” เปมิกาเตือนศศินก่อนจะหันกลับมาพูดสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้กับดาริกา

“ดาเองก็ตัดสินใจตั้งแต่แรกแล้วว่าจะจบเรื่องนี้จะปกป้องทุกคนจะปัญหาของครอบครัวดาด้วยตัวดาเอง…ศิน เราหวังว่ายังเป็นเพื่อนกันได้อยู่นะ” ดาริกามองเปมิกาก่อนจะหันไปพูดกับศศิน

“ดาคิดดีแล้วใช่ไหมที่เลือกแบบนี้” ศศินมองดาริกาพลางขึ้นนกเตรียมลั่นไกปืน

“เราตัดสินใจตั้งนานแล้วศิน ต่อให้มันจะเป็นเหมือนที่ศินพูด แต่เราก็ยังเลือกที่จะอยู่แบบนั้นดีกว่าไปกับศินแล้วมันอาจจะแย่ลงกว่าเดิมถ้าเราพบว่าความจริงมันตรงข้ามกับที่ศินพูดออกมา แบบนั้นเราคงอยู่ในฝันร้ายที่ไม่จบสักที” ดาริกาพูดออกไปตามตรงก่อนจะปล่อยมือพลางดึงข้อมือของตัวเองออกจากเปมิกาพลางก้าวถอยหลังพร้อมกับเปมิกาที่ก้าวถอยหลังไปพร้อมกันแต่ยังคงเล็งปืนไปที่ศิน