บทที่ 26 ของขวัญที่วิเศษที่สุด (2)

เธอยอมพูดออกไปอย่างไว้ใจเตโซด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะเงียบลงเพราะไม่อยากพูดในสิ่งที่ตัวเองกลัวมาตลอดว่าเขาจะ...

จะไม่ยอมรับเธอและลูก...

“กลัวว่าเตจะไม่รับดากับลูกใช่ไหม...ดา ไม่ใช่ว่าพี่เข้าข้างน้องชายตัวเอง แต่พี่เชื่อว่าเตคงดีใจที่รู้ว่าดาท้องกับเต การที่น้องดาหนีมาแบบนี้แล้วทุกข์เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำที่สุด ดากับเตจะต้องหันหน้าเข้าหากันแล้วคุย เปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่ใช่คิดเองเออเองแบบนี้” เตโซพูดเสียงนุ่มเพื่อให้หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

“ดารู้คะว่าทำไม่ถูก แต่พี่เตก็ไม่เคยพูดออกมาเลยนิคะว่ารู้สึกยังไงกับดา...มันค้างคาใจดาคะ ดาสับสนกับการกระทำของเขาทุกอย่าง บางครั้งก็เหมือนต้องการดาแต่บางครั้งก็เหมือนไม่ต้องการแต่ที่ต้องมีดาอยู่ข้างๆ ก็เพราะหน้าที่ที่เขาคิดว่าควรรับผิดชอบและชดเชยให้ดา ดาไม่รู้จริงๆ คะ” ดาริการะบายออกไปทีเดียวให้เตโซได้รู้ความรู้สึกของตัวเอง

“ที่ดาค้างคาใจเป็นเพราะเหตุการณ์ที่ถูกศินจับตัวไปด้วยใช่ไหม” เตโซลองถามออกไป

“ใช่คะ ดายังจำได้ว่าศินพูดยังไง ศินถามดาว่าระหว่างดากับพี่เตเป็นความรักจริงๆ เหรอหรือแค่ความผูกพันที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก คำพูดของศินทำให้ดาหันมาถามตัวเองด้วยคะพี่โซ คำพูดของศินทำให้ดาลังเลในคำตอบที่คิดว่ามันชัดเจนมาตั้งแต่แรกแล้ว เพราะแบบนี้ดาถึงตัดสินใจเดินออกมาเพื่อทบทวนและหาคำตอบให้กับตัวเอง” ดาริกาพยักหน้ายอมรับออกไปตามตรงพลางรู้สึกผิดต่อเตโซและเตชิน

การที่ตนเองฉุกคิดเช่นนี้เท่ากับว่าเธอกำลังทำผิดที่ไม่ชัดเจนกับเตชินด้วยเช่นกันและหากเตชินเป็นอย่างที่เตโซพูดทุกอย่าง จริงใจกับเธอมาตลอดและรักเธออย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งรักผู้หญิงคนหนึ่ง ก็เป็นเธอที่ผิดที่เกิดลังเลในความรู้สึกเกิดความไม่แน่นอนในตัวเอง

เหมือนกับว่าตัวเองกำลังทำร้ายเตชินอย่างไรเยื่อใย

“แล้วดาได้คำตอบหรือยัง” เตโซเอ่ยถามพลางมองสำรวจแววตาของดาริกา

“ดา...ดายังหาคำตอบไม่ได้คะพี่โซ ทำยังไงดีพี่โซ ฮึก ดา...ดาเป็นผู้หญิงที่ใจโลเล ดาเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวมากเลยใช่ไหมคะ ฮึก ฮือ...” ดาริกาอึกอักก่อนจะตอบออกไปพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้อีกครั้งอย่างเสียใจแกมรู้สึกผิดต่อเตชินเป็นอย่างมาก

“ไม่เลยดา พี่เข้าใจ...สองปี สองปีต่อจากนี้ระหว่างที่ดาเรียนต่อจนกว่าจะจบ ดามีเวลาที่จะทบทวนให้ดีและหาคำตอบที่ใช่และชัดเจน พี่ไม่โกรธไม่ว่าดาแน่นอน ความสัมพันธ์ระหว่างดากับเตใช่ว่าพี่จะไม่รู้ว่าเป็นเช่นไร แต่พี่จะบอกว่าดากับเตมีบางอย่างที่สื่อให้กันมากกว่าความผูกพันพี่น้อง แต่พี่จะบอกว่าอย่าเอาตรงนี้เป็นเครื่องตัดสินทั้งหมด” เตโซยื่นมือไปลูบศีรษะดาริกาพลางคอยเช็ดน้ำตาให้กับสาวเจ้าอย่างอ่อนโยนและอบอุ่น

“พี่โซ...” เธอเรียกอีกฝ่ายเสียงสั่นเครือพลางสบสายตาที่แสนอบอุ่นของเขา

“ฟังเสียงหัวใจตัวเองดา ฟังสิ่งที่ตัวดากำลังตามหาและเรียกร้อง ส่วนเรื่องเด็กตอนนี้คือของขวัญที่วิเศษที่สุดสำหรับดา อย่ามองว่ามันคือความผิดพลาดหรือเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น เข้าใจใช่ไหมคะน้องดา” เขาพูดเสียงทุ้มละมุนนที่ช่างสร้างความอบอุ่นใจให้กับดาริกาเป็นอย่างมาก

“ดาเข้าใจคะ ลูกเป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดสำหรับดาตั้งแต่สินาทีที่รู้ ดาจะลองทบทวน แต่เรื่องลูก ดา...ดายังไม่อยากให้พี่เตรู้ จนกว่าดาจะได้คำตอบทั้งสำหรับดาและพี่เต ได้ไหมคะ” เสียงสะอื้นไห้หายไปแปรเปลี่ยนเป็นคำขอร้องอ้อนวอนแทน

“ได้สิ เรื่องหลานพี่มีวิธีช่วยดาได้ ขอแค่ดายอมให้พี่เป็นคนจัดการ ตกลงไหม” เตโซระบายยิ้มอ่อนโยนก่อนจะถามกลับไปด้วยสายตาเจ้าเล่ห์และนึกอยากแกล้งน้องชายขึ้นมาฉับพลัน

“ดาตกลงคะ แล้วพี่โซจะจัดการยังไงคะ” เธอสูดน้ำมูกได้อย่างน่ารักก่อนจะยกมือช่วยเตโซเช็ดคราบน้ำตาพลางถามออกไปด้วยความฉงนใคร่รู้อย่างที่สุด

เพราะเธอก็อยากรู้เช่นกันว่าต่อจากนี้ไปเส้นทางของเธอกับลูกจะเป็นอย่างไรกัน...