4 ต้องตบรางวัล

พิมาลาให้พิชชาขึ้นไปพาเด็กๆ ลงมาลาธาดาก่อนที่เขาจะกลับในวันนั้น  ณพิชย์และพิชนันท์มองชายหนุ่มหน้าดุอย่างสนใจ

“คุณลุงยังไม่กลับเหรอฮะ” 

“กำลังจะกลับครับ เราชื่อพุทใช่ไหมเป็นพี่หรือเป็นน้อง”  ธาดามองหน้าเล็กๆ ที่คุยกับเขาแบบไม่เกรงกลัวผิดกับเด็กคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ

“เป็นน้องฮะ  แต่แม่เคยบอกว่าฝาแฝดพี่จะถีบน้องออกมาก่อน”  ณพิชย์พูดแจ้วๆ

“แต่คุณหนูผ่าคลอดไม่ใช่เหรอครับ  แล้วจะถีบคุณหนูแพรวออกมาก่อนได้ไง”  ฌานขัดทำให้เด็กชายหันมาค้อน

“เห็นมะ  เขาบอกแล้วว่าตัวเป็นน้อง ตัวก็ไม่เชื่อ”  พิชนันท์พูดขึ้นบ้าง บรรดาผู้ใหญ่หัวเราะทำให้เด็กชายยิ่งหน้ามุ่ย

“ลูก... อย่าทำหน้าแบบนี้สิ  ทำไมเราหงุดหงิดง่ายจังเดี๋ยวคุณลุงกลับแม่จะพาไปกินไอศกรีมนะคะ”  พิชชาคุยกับณพิชย์ทำให้เด็กชายสีหน้าดีขึ้น

"เหมือนคุณใหญ่เลยครับ  หงุดหงิดง่ายแต่หายเร็ว”  ฌานออกความเห็น  ทำให้คนที่ถูกพาดพิงหันไปมองเหมือนด่าด้วยสายตา

“พุทชอบกินไอศกรีมเหรอแล้วน้องแพรวล่ะครับ”  ธาดาถามเด็กทั้งสอง  ณพิชย์พยักหน้ารับส่วนพิชนันท์ตอบเสียงใส

“แพรวชอบกินทุเรียนค่ะ  แต่ไอศกรีมก็กินได้แต่ถ้ามีรสทุเรียนจะดีม๊าก”  เด็กหญิงทำเสียงสูงให้รู้ว่าชอบจริงๆ

“เดี๋ยวลุงพาไปกินทุเรียน  ลุงมีเพื่อนเป็นเจ้าของสวนทุเรียนมีเป็นพันๆ ลูกเลยครับแล้วพุทกินไหม”  

เด็กหญิงทำหน้าดีใจเมื่อได้ยินคำว่ามีทุเรียนเป็นพันๆ ลูก  ส่วนณพิชย์พลอยตื่นเต้นไปด้วย 

“ชอบครับ  แต่ลุงไม่ยุติธรรม” 

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาไม่ยุติธรรมตรงไหน  อัทธกานต์จึงเฉลยให้

“คุณใหญ่เรียกน้องแพรวแต่เรียกพุทคำเดียว  พ่อหนุ่มเขาเลยรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม” 

อ้อ...นอกจากฉลาดแล้วยังขี้น้อยใจด้วย  ธาดาคิดในใจเขาคลี่ยิ้มบางๆ

“ลุงขอโทษครับน้องพุท  ให้ลุงไถ่โทษด้วยการพาไปเที่ยวสวนทุเรียนนะ” 

เด็กชายพยักหน้าท่าทางพอใจมากขึ้น

“ครับ  พุทจะยอมให้ลุงไถ่โทษด้วยการพาพุทกับแพรวไปกินสวนทุเรียน”  

พิชชาส่ายหน้าไปมา  ไหนว่าธาดาไม่คุ้นกับเด็กแต่กลับหลอกล่อณพิชย์ให้คล้อยตามได้

“สวนทุเรียนกินไม่ได้ค่ะลูก  เย็นนี้แม่พาไปกินที่ร้านก่อนแล้วกัน”  เธอเงยหน้ามองแขก

“จะเที่ยงแล้ว  พวกคุณกลับไปได้แล้วค่ะ” 

“พราวอย่าเสียมารยาทสิ”  พิมาลาปรามแต่ธาดาหันไปบอกว่าไม่เป็นไร

“ผมมานานแล้วจริงๆ ล่ะครับ  ยังไงวันนี้ผมขอตัวก่อน พรุ่งนี้ผมจะมารับคุณพิชชากับเด็กๆ ไปโรงพยาบาล”  ธาดาลุกขึ้นทำให้คนอื่นๆ ตามไปด้วย 

“ค่ะ  ยังไงพิมก็ขอโทษนะคะที่ทำให้ทางคุณยุ่งยาก แต่พราวก็ไม่ได้เจตนาจริงๆ”  พิมาลากล่าวขอโทษแทนน้องสาว  แต่ธาดามองตัวต้นเหตุ

“คุณพิมาลาไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษหรอกครับผมเข้าใจ  ขอบคุณคุณกับสามีด้วยที่ทำให้เราคุยกันดีๆ ได้” 

ชายหนุ่มพูดจบแล้ว ทุกคนหันมามองพิชชาเป็นตาเดียวจนเธอต้องยอมละทิฐิลงเพราะลูกมองอยู่

“ขอโทษค่ะ  ฉันไม่คิดว่าพี่หมอจะหยิบผิดจนทำให้มีเรื่องตามมาแบบนี้” 

“ครับ  เอาเป็นว่าเราจะไม่พูดเรื่องความผิดพลาดของหมออนันต์อีก  รอผลตรวจแล้วค่อยว่ากันดีกว่าวันนี้ผมขอตัวก่อน”   ธาดาหมุนตัวกลับ  ฌานก้มศีรษะให้ทุกคนแต่พิชชาวิ่งตามเขาออกมา

“เดี๋ยวค่ะคุณใหญ่  คุณจะเอาเรื่องพี่หมอรึเปล่า” 

ถึงอย่างไรอนันต์ก็ทำตามความต้องการของเธอ  หากเขาจะต้องถึงกับหมดอนาคตหรือมีคดีติดตัว เธอคงไม่สบายใจคำถามของเธอทำให้ธาดานิ่งคิด

“ถ้าผลออกมาว่าพุทกับแพรวไม่ใช่ลูกผมก็จบเรื่องนี้ไป  แต่ถ้าผลออกมาบอกว่าใช่ ก็อยู่ที่ว่าเราจะหาทางออกเรื่องนี้ร่วมกันได้ดีแค่ไหน”  ธาดามองเด็กๆ ที่วิ่งตามมาเกาะแขนมารดา

ชายหนุ่มย่อตัวลงคุยกับคู่แฝด

“ลุงขออุ้มน้องพุทกับน้องแพรวได้ไหมครับ” 

ณพิชย์และพิชนันท์มองมารดาโดยอัตโนมัติ  เมื่อเห็นพิชชาไม่ว่าอะไรจึงพยักหน้า 

“แล้วคุณลุงจะอุ้มใครก่อนฮะ”  เด็กชายถาม 

ธาดาไม่ตอบ เขาอุ้มเด็กสองคนพร้อมกันด้วยแขนคนละข้าง  พิชนันท์ร้องวี๊ดแล้วกอดคอคนอุ้มแน่นส่วนณพิชย์หัวเราะชอบใจ

“สูงดีจังค่ะ”  พิชนันท์พูดเมื่อธาดายืดตัวตรงเต็มความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบซม. และฌานไม่พลาดที่จะถ่ายคลิปไว้ทันทีโดยที่เจ้านายห้ามไม่ทัน 

ความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งเข้ามากระทบใจธาดา  ตอนนี้ถึงไม่ตรวจดีเอ็นเอเขาก็เชื่อเต็มร้อยว่าเด็กทั้งสองเป็นลูกของเขาจริง  ชายหนุ่มกอดเด็กทั้งคู่แน่นขึ้น  กลิ่นหอมของความเป็นเด็กที่ไม่เหมือนน้ำหอมใดๆ ทำให้เขาผ่อนคลาย  ชายหนุ่มปล่อยร่างทั้งคู่ลงกับพื้นและบอกลาอีกครั้ง

“พรุ่งนี้เจอกันนะลูก” 

ธาดากลับเข้าบ้าน  เขาแปลกใจเมื่อเห็นบิดามารดานั่งเพ่งหน้าจอโทรศัพท์จากนั้นคุณเกตุวดีเริ่มซับน้ำตา 

“มีอะไรกันครับแม่” 

เขาเดินไปใกล้ๆ ไม่เข้าใจว่าดูอะไรกันจอเล็กๆ แล้วซาบซึ้งขนาดไหนจนต้องร้องห่มร้องไห้  แต่เมื่อเห็นคลิปที่เปิดอยู่ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไป  มันเป็นคลิปที่ฌานถ่ายไว้ตอนเขาอุ้มณพิชย์และพิชนันท์

"หลานย่า  น่ารักเหลือเกินลูก พูดเก่งด้วย”  นางเกตุวดีซับน้ำตา

“แม่เขาเลี้ยงดีจริงๆ นะคุณว่าไหม”  บิดาพูดขึ้นบ้าง  ฝ่ายภรรยาพยักหน้ารับ

“จริงค่ะคุณ  เราไปหาหลานกันดีไหมคะ” 

“ไปพรุ่งนี้ก็ได้ครับ ผมนัดพิชชาไว้จะไปรับเขากับลูกไปตรวจดีเอ็นเอ”  ธาดาพูดขึ้นทำให้ผู้สูงวัยทั้งสองหันมาสนใจลูกชาย

ชายหนุ่มเล่าเรื่องที่ไปพูดคุยกับทางครอบครัวของพิชชาให้พ่อแม่ฟังอย่างละเอียด  รวมถึงการตัดสินใจที่จะไม่เอาเรื่องนายแพทย์อนันต์หากเขากับพิชชาตกลงกันได้ด้วยดี

“จะไปเอาเรื่องเขาทำไม  ต้องขอบคุณสิทำให้พ่อแม่มีหลานตั้งสองคน”  เกตุวดีแย้ง

“งั้นก็ให้ลัมโบเขาสักคันเป็นโบนัสดีไหมล่ะครับแม่”  ธาดาเสนอซึ่งเขาตั้งใจประชดแต่มารดากลับทำท่าเหมือนพบทางสว่าง

“จริงด้วยลูก  ต้องมีอะไรตอบแทนเขานะ” 

ธาดาส่ายหน้าไปมา 

“มีอะไรทานไหมครับ ผมยังไม่ได้กินอะไรเลย” 

“มีสิลูก  แม่ทำข้าวมันส้มตำไว้ให้ ทานที่นี่ล่ะลูกนั่งรอได้เลย”  นางเกตุวดีรีบลุกขึ้นนำเข้าไปในห้องครัว  กำกับให้แม่บ้านช่วยกันจัดสำรับมาไว้ให้ลูกชายที่ห้องนั่งเล่น

ครู่เดียวสำรับอาหารที่จัดมาในโตกหวายถูกลำเลียงวางลงบนพื้นพรมห้องนั่งเล่น  ธาดานั่งขัดสมาธิทานข้าวมันส้มตำซึ่งเป็นเมนูโบราณที่มารดาทำไว้แบบครบเครื่อง  อันได้แก่ข้าวที่หุงด้วยกะทิ  ส้มตำไทยรสชาติออกเปรี้ยวอมหวาน  แกงเผ็ดไก่ รสชาติแบบแกงภาคกลาง   น้ำพริกมะขามรสชาติเปรี้ยวตามเนื้อมะขามที่เอามาตำรวมกับเครื่องอื่นๆ  และเนื้อฉีกฝอยผัดหวาน เมื่อกินรวมกันแล้วนั้นจะได้รสชาติที่สมบูรณ์แบบ   ไม่ใช่เพียงเท่านี้ ยังมีผักสดและผักทอดที่นิยมกินเคียงด้วยกัน เช่น ใบทองหลาง ใบชะพลู