공유

บทที่ 20

작가: โคลอี ลอร็องต์
มุมมองของโรซาลี

ผลการตรวจส่งกลับมาในอีกสี่วันต่อมา

ฉันรู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เอเดนก็รู้ ทนายความของทั้งสองฝ่ายก็รู้เหมือนกัน แม้กระทั่งพยาบาลคนที่ใช้ไม้ป้ายกระพุ้งแก้มของลูซีก็คงจะเดาออก แต่กระบวนการทางกฎหมายต้องใช้อาการเอกสารยืนยัน และเอกสารก็ต้องใช้เวลาในการรอคอย ดังนั้นเราจึงต้องรอ

ตอนที่ดานาโทรมาหาในบ่ายวันพฤหัสบดีเพื่อยืนยันว่า เอเดน คิง คือพ่อตามสายเลือดของลูซีจริงๆ ฉันกำลังนั่งอยู่ในรถตรงลานจอดรถของโรงเรียนหลังจากประชุมครูเสร็จ ฉันกล่าวขอบคุณเธอ กดวางสาย แล้วนั่งนิ่งไม่ขยับขยายไปไหนอยู่นานหลายนาที ได้แต่นั่งจ้องมองผ่านกระจกหน้าหน้ารถออกไป

จากนั้นฉันก็กลับบ้าน ทำอาหารเย็นให้ลูซี ช่วยแกทำการบ้าน แล้วไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นอีกเลยจนกระทั่งแกหลับสนิทลง

พอถึงตอนนั้น... ฉันถึงค่อยปล่อยให้ตัวเองได้คิด ไม่ใช่การคิดวนเวียนจนสติแตก แต่เป็นเหมือนการใช้นิ้วมือคลำหาทางผ่านบางสิ่งบางอย่างในความมืด การยืนยันผลเป็นลายลักษณ์อักษรให้ความรู้สึกแตกต่างจากที่ฉันคาดไว้ มันไม่ได้เหมือนประตูที่ปิดล็อกลง แต่เหมือนประตูที่เปิดออกสู่โถงทางเดินที่ฉันยังมองไม่เห็นปลายทางเสียมากกว่า

ข้อตกลงทางกฎหมายถูกปรับแก้จนเสร็จสมบูรณ์ในอีกสิบวันต่อมา

ดานาและทนายของเอเดนขัดเกลาเงื่อนไขและข้อกำหนดต่างๆ ในขณะที่ฉันคอยอ่านร่างเอกสารทุกฉบับที่ดานาส่งมาให้ ฉันจดโน้ตไว้ตรงขอบกระดาษและถามคำถามที่เขียนเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ฉันไม่ใช่ทนายความ แต่ฉันก็เรียนรู้วิธีอ่านสัญญาจากบทเรียนอันแสนเจ็บปวดในชีวิต ฉันเคยเซ็นสัญญาเช่าอพาร์ตเมนต์ด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่อายุสิบเก้าปี และผ่านขั้นตอนทางเอกสารมามากพอที่จะสร้างชีวิตขึ้นมาได้ โดยไม่เคยมีใครมายืนอยู่ข้างๆ คอยช่วยเช็กตัวหนังสือเล็กๆ พวกนั้นเลยสักคน

ฉันอ่านทุกอย่างซ้ำสองรอบเสมอ

เงื่อนไขขั้นสุดท้ายตรงไปตรงมาและชัดเจน

เอเดนได้รับสิทธิ์เข้าเยี่ยมเยียนภายใต้การดูแลสัปดาห์ละสองครั้ง แต่ละครั้งนานสูงสุดไม่เกินสามชั่วโมง ฉันจะอยู่ร่วมด้วย หรืออาจมีบุคคลที่สามที่ได้รับการยินยอมเข้าร่วมแทนตำแหน่งของฉันได้ ห้ามมีการค้างคืนเป็นเวลาอย่างน้อยหกเดือน หลังจากนั้นจึงจะนำข้อตกลงมาประเมินใหม่อีกครั้ง การเยี่ยมเยียนทั้งหมดจะต้องเกิดขึ้น ณ สถานที่ที่ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกัน ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสามารถยุติการเยี่ยมเยียนได้ทันทีหากลูซีมีอาการอึดอัดหรือมีความเครียด การตัดสินใจครั้งสำคัญทั้งหมดเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ การศึกษา และสวัสดิภาพของลูซี ยังคงเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของฉันแต่เพียงผู้เดียว

ดานาส่งเอกสารฉบับสมบูรณ์มาให้ฉันในวันอังคาร

ฉันอ่านมันซ้ำสามรอบ... ก่อนจะลงลายมือชื่อ

ต่อมา ดานาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อยว่า เอเดนลงชื่อในเอกสารฉบับของเขาในวันเดียวกับที่ทนายความนำไปมอบให้ โดยไม่ได้ขอปรับเปลี่ยนข้อความเลยสักข้อเดียว

ดูเหมือนทนายของเขาจะชี้ให้เห็นข้อสัญญาหลายข้อที่เอนเอียงมาทางฝั่งฉัน และแนะนำให้เขาอย่างน้อยก็ช่วยยื้อระยะเวลาเรื่องการค้างคืนออกไปก่อน

แต่เอเดนก็เซ็นมันอยู่ดี

ฉันไม่รู้ว่าจะรับมือกับข้อมูลนั้นอย่างไรดี ก็เลยจัดเก็บมันไว้ในกรอบความคิดเดียวกับบัตรเครดิตแบบเติมเงิน วิธีที่เขาตั้งใจฟังลูซีพูดคุยอยู่ข้างตู้ปลา และความจริงที่ว่าน้ำเสียงของเขาไม่ได้สงบนิ่งอย่างสมบูรณ์ตอนที่แกชี้ให้เห็นว่าพวกเขามีดวงตาคู่เดียวกัน

การเข้าเยี่ยมอย่างเป็นทางการครั้งแรกถูกกำหนดไว้ในเช้าวันเสาร์

สวนสาธารณะอยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์ของเราไปสี่บล็อก

ฉันเลือกที่นี่เพราะมันเป็นสถานที่อันคุ้นเคย มันคือถิ่นของลูซี เป็นสถานที่ที่แกรู้จักและรู้สึกปลอดภัย อุปกรณ์สนามเด็กเล่นจะช่วยดึงความสนใจของแกไว้ได้มากพอจนแกจะไม่ทันได้คิดถึงความแปลกประหลาดของสถานการณ์นี้

ฉันบอกเรื่องนี้กับลูซีในคืนวันศุกร์ ฉันใช้เวลาสองสัปดาห์คิดหาทางว่าจะบอกแกอย่างไรดี ไม่มีคำตอบไหนที่สมบูรณ์แบบหรอก

หลังจากแกอาบน้ำเสร็จ ฉันนั่งลงตรงขอบเตียงและบอกแกว่าจะได้เจอเอเดนอีกครั้งในวันพรุ่งนี้... ผู้ชายคนนั้นจากคลินิกหมอ คนที่มีดวงตาเหมือนกันกับแก

แกจำเขาได้ทันทีเป๊ะๆ อย่างที่ฉันคิดไว้ ฉันบอกแกว่าเขาห่วงใยแก และอยากใช้เวลาร่วมกับแก พร้อมทั้งให้คำมั่นสัญญาว่าฉันจะไม่ยอมห่างจากข้างกายแกไปไหนเด็ดขาด

ลูซีเอ่ยถามว่าเขาจะรู้เรื่องเล่าเกี่ยวกับปลาที่อาศัยอยู่หลังปราสาทหรือเปล่า

ฉันตอบว่าคิดว่าเขาคงอยากจะฟังมันแน่ๆ แกตอบรับว่าโอเค แล้วขอให้ฉันช่วยเขียนบทที่สามในหนังสือของแกต่อ ฉันนอนตื่นลืมตาอยู่นานหลังจากแกหลับสนิทไปแล้ว

---

ในเช้าวันเสาร์ สวนสาธารณะคึกคักไปด้วยผู้คนตั้งแต่วินาทีที่เราเดินทางมาถึง มีครอบครัวที่มาพร้อมรถเข็นเด็กและสุนัข เด็กๆ ขี่จักรยานที่มีล้อพ่วงข้างสั่นคลอนไปมา แสงแดดยามสายลอดผ่านทิวไม้ตรงขอบสวน ปรับเปลี่ยนทุกสิ่งให้ดูอบอุ่นและประกายเรืองรองด้วยสีทอง

มันเป็นวันที่งดงามมากสำหรับเรื่องนี้... ฉันเฝ้าอธิษฐานขอให้มันเป็นวันที่สดใสมาตลอด

เอเดนยืนรออยู่ก่อนแล้ว

เขายืนอยู่ใกล้ทางเข้าสนามเด็กเล่น... ไม่ได้เข้าไปข้างใน ยืนอยู่แค่นอกรั้วเท่านั้น ฉันสังเกตเห็นเพราะนั่นหมายความว่าเขาตั้งใจหลีกเลี่ยงที่จะก้าวเข้าสู่พื้นที่ของลูซีก่อนที่เราจะเดินทางมาถึง

วันนี้เขาไม่ได้สวมสูท เขาสวมกางเกงยีนส์สีเข้ม เสื้อเชิ้ตสีเทาเรียบๆ และรองเท้าเรียบร้อยดูดีที่ไม่ฉูดฉาด ดูเหมือนผู้ชายที่ผ่านการคิดพิจารณาเรื่องชุดมาอย่างถี่ถ้วน เพื่อให้ดูเหมือนว่าไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวมาเลยสักนิด

ผมของเขาไม่ได้ถูกเซตเรียบเนียนเหมือนปกติ ฉันพบว่าตัวเองกำลังสงสัยว่านั่นเป็นความตั้งใจของเขาด้วยหรือเปล่า

เขามองเห็นพวกเราเดินเข้าไปใกล้แล้วยืดตัวตรงขึ้น ไม่ใช่ในท่าทางเที่ยงตรงแข็งทื่อแบบทหารที่ฉันเคยจำได้ แต่มันเหมือนคนที่กำลังพยายามอย่างหนักที่จะดูผ่อนคลาย ทั้งๆ ที่ยังทำไม่สำเร็จเสียทีเดียว

ลูซีเห็นเขาและโบกมือเล็กๆ ให้เขา เป็นการทักทายที่ดูมีมารยาทสง่างามเกินเด็กหกขวบอย่างน่าประทับใจ

จากนั้นแกก็เหลือบไปเห็นชิงช้า... และการทักทายอันแสนสง่างามนั้นก็จบลงในทันที

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 30

    มุมมองของโรซาลีเบอร์โทรศัพท์แสดงผลเป็น ไม่ระบุสาย ในเย็นวันพฤหัสบดีฉันเกือบจะปล่อยให้มันตัดเข้าสู่วอยซ์เมลแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันติดนิสัยไม่รับสายจากเบอร์แปลก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความระมัดระวัง... ความระมัดระวังในแบบที่เกิดจากการใช้เวลาเจ็ดปีทำตัวให้เป็นคนที่ค้นหาตัวได้ยาก ส่วนอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะเบอร์แปลกๆ มักจะเป็นสายที่โทรผิดหรือไม่ก็พวกขายของ และฉันก็ไม่มีพลังงานเหลือพอสำหรับเรื่องพวกนั้นเลยสักนิดแต่ฉันกดรับสายในการสั่นเรียกครั้งที่สี่เพราะมีบางอย่างสั่งให้ทำ... ฉันตอบไม่ได้เหมือนกันว่าคืออะไร มันเป็นสัญชาตญาณที่ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น"โรซี่..."ยามที่ได้ยินเสียงนั้น โลกของฉันพลันหมุนเวียนเอียงวูบ... ฉันนั่งลง ไม่ใช่เพราะเลือกที่จะนั่งหรอกนะขาของฉันทำการตัดสินใจแทนฉัน และจู่ๆ ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในครัว โทรศัพท์แนบติดหู ทุกเส้นประสาทในร่างกายสั่นพริ้วไปด้วยบางสิ่งที่ฉันไม่สามารถระบุชื่อได้มันคือเสียงของพี่ชายฉัน... เจ็ดปีแล้วสินะ... เจ็ดปีแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงนี้ในเวลาจริงฉันเคยคุยกับพ่อแค่ครั้งเดียว สั้นๆ คงสักสิบแปดเดือนหลังจากที่ฉันเดินจากมา

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 29

    มุมมองของเอเดนผมพักอยู่ที่แกรนด์วิวมาหกสัปดาห์แล้วคืนละหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาทตลอดหกสัปดาห์เป็นจำนวนเงินที่ไม่คณามือเลยในทางปฏิบัติ แต่กลับมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในทุกๆ ทางผมไม่ได้มีความจำเป็นต้องอาศัยอยู่ในห้องเพนต์เฮาส์หรูหราอะไรเลยผมเติบโตมาในอพาร์ตเมนต์สองห้องที่มีรอยคราบน้ำบนเพดาน กับพ่อที่ใช้เงินค่าเช่าบ้านหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันถึงวันที่หนึ่งของเดือนตอนนี้ผมมีเงินก็เพราะผมหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ผ่านการทำงานหนักและความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของคนที่จำได้แม่นยำว่า ความรู้สึกของการ 'มีไม่พอ' มันเป็นอย่างไรแต่ผมไม่เคยสับสนระหว่างความสุขสบายกับความหมายของชีวิตอพาร์ตเมนต์บนถนนแอดดิสันอยู่ห่างจากอาคารของโรซี่โดยใช้เวลาขับรถเพียงยี่สิบนาทีมันมีสามห้องนอน ห้องครัวขนาดกำลังดี และเป็นอาคารที่มีลิฟต์ทำงานได้ตามปกติเรื่องนั้นมีความหมายกับผมมาก...ลิฟต์ในอาคารของโรซี่เสียมาตั้งแต่ก่อนผมจะเดินทางมาถึง และเธอต้องเดินขึ้นบันไดสี่ชั้นทุกวัน พร้อมกับแบกรับข้าวของทุกอย่างที่จำเป็นไปพร้อมๆ กับการเลี้ยงดูเด็กวัยหกขวบอีกหนึ่งคนผมไม่ได้บอกเธอเรื่องอพาร์ตเมนต์ในทันทีจริงอยู

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 28

    มุมมองของเอเดนมาร์คัสโทรมาในเช้าวันอังคาร ตอนที่ผมกำลังลงนามในสัญญาเช่าห้องพักผมปล่อยให้โทรศัพท์ส่งเสียงสั่นไปเรื่อยๆเขาโทรมาอีกครั้งตอนที่ผมกำลังยกกล่องใบแรกจากรถขนส่งขึ้นไปยังชั้นสามของอาคารบนถนนแอดดิสัน และผมก็เมินเฉยใส่สายนั้นอีกเช่นกันจนกระทั่งยามที่พนักงานขนย้ายนำของที่เหลือขึ้นมาส่งจนครบ ทั้งโครงเตียง โซฟาดีๆ สักตัว และโต๊ะกินข้าวในครัวที่พอจะใช้งานได้... ผมก็มียอดสายที่ไม่ได้รับสี่สาย พร้อมกับข้อความที่ส่งมาว่า: [ฉันรู้นะว่าแกยังอยู่ที่เมืองนั้น แกอยู่ที่นั่นมาหกสัปดาห์แล้วนะเว้ย เรามีประชุมทบทวนสัญญาจ้างงานด้านความมั่นคงในอีกสิบเอ็ดวันข้างหน้า แล้วลูกค้ารายใหญ่สองเจ้าก็กำลังถามหาแกอยู่เนี่ย โทรกลับหาฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะขึ้นเครื่องบินไปตามแกถึงที่]ผมโทรกลับหาเขามาร์คัส เชส เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของผมมาสี่ปีแล้วเราพบกันในช่วงเวลาที่ผมกำลังปรับเปลี่ยนเงินลงทุนไปสู่ธุรกิจที่มีระบบระเบียบมากขึ้นเขามีความรอบคอบสุขุมในแบบที่ผมไม่มี ส่วนผมก็มีคอนเนกชันทางทหารที่เขาต้องการ ข้อตกลงระหว่างเราทำงานได้ราบรื่นเสียจนไม่มีใครรู้สึกว่าจำเป็นต้องทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรให้ยุ่

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 27

    "หนูขอชุดใหญ่เลยได้ไหมคะ?" ลูซีเอ่ยถามแกกำลังถือกล่องสีน้ำที่มีถึงยี่สิบสี่สีอยู่ในมือ"หนูเลือกอันที่อยากได้ได้เลย" เอเดนบอกลูซีหย่อนกล่องสีน้ำลงในตะกร้าใบเล็กที่เขาถือไว้ให้ แล้วเดินดุ่มๆ ไปยังล็อกถัดไปฉันกำลังยืนพิจารณาชั้นวางพู่กันหัวกลมแบบไม่ได้มีความตั้งใจจะซื้อพวกมันเลยแม้แต่น้อยตอนที่ได้ยินคำถามนั้นน้ำเสียงของแกใสแจ๋วและตรงไปตรงมา เหมือนกับเวลาที่แกใช้ถามคำถามอื่นๆ ส่วนใหญ่"กัปตันเอเดนคะ" แกเอ่ย "คุณจะมาเป็นพ่อของหนูหรือเปล่าคะ?"ไม่ใช่ว่าร้านจะเงียบกริบลงจริงๆ เสียหน่อยเสียงรอบข้างยังคงดำเนินต่อไป มีใครบางคนกำลังคุยกันอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน เสียงดนตรีแว่วมาจากลำโพงตัวเล็กใกล้ประตูทางเข้า เสียงพรือพำสามัญของร้านค้าที่กำลังดำเนินกิจวัตรไปตามปกติแต่บางสิ่งบางอย่างในโลกส่วนตัวของฉันกลับหยุดชะงักลงฉันไม่ได้หันกลับไปมองฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมหน้าชั้นวางพู่กัน ในมือถือพู่กันหัวกลมเบอร์หกไว้โดยไม่ได้มองมันจริงๆ เลยสักนิด แล้วยืนรอคอยฉันได้ยินเสียงเอเดนส่งเสียงเบาๆ ออกมาไม่ใช่คำตอบเป็นเสียงลมหายใจช้าและลึกจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ ยามท

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 26

    มุมมองของโรซาลีการเยี่ยมเยียนได้กลายเป็นจังหวะชีวิตประจำสัปดาห์ไปแล้ว... เหมือนกับเรื่องอื่นๆ ในชีวิตบ่ายวันพุธและเช้าวันเสาร์ถูกทำเครื่องหมายไว้บนปฏิทินติดตู้เย็น ด้วยปากกาสีน้ำเงินด้ามเดียวกับที่ฉันใช้จดนัดพาหมอฟันของลูซี วันถ่ายรูปนักเรียน และวันกำหนดส่งคืนหนังสือที่ห้องสมุดช่วงสองสามครั้งแรก การพบกันจัดขึ้นที่สวนสาธารณะจากนั้นวันเสาร์หนึ่ง เอเดนก็เสนอให้พาไปพิพิธภัณฑ์เด็ก และฉันก็ตกลง เพราะลูซีเอ่ยปากรบเร้าอยากไปมาสองเดือนแล้ว ฉันคอยผัดวันประกันพรุ่งมาตลอดเพราะค่าเข้าชมราคาตั้งสิบเจ็ดดอลลาร์ต่อคน และยามที่การเงินรัดตัวขนาดนี้ เงินห้าร้อยหกสิบบาทก็นับเป็นความฟุ่มเฟือยแล้วดังนั้นเราจึงไปกันลูซีใช้เวลาสี่สิบห้านาทีเต็มอยู่ในโซนวิทยาศาสตร์ ทำการทดลองเกี่ยวกับสายน้ำและท่อน้ำ ผลลัพธ์คือแกเปียกปอนนิดหน่อย... แต่พึงพอใจขั้นสุดเอเดนจ่ายค่าเข้าชมและค่าอาหารกลางวัน ณ คาเฟ่ของพิพิธภัณฑ์โดยไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร และฉันก็ปล่อยให้เขาจัดการไป หลังจากผ่านเรื่องค่าเช่าห้องมา ฉันก็ตัดสินใจว่าการสู้รบบางศึกก็ต้องแลกด้วยพลังงานที่แพงเกินกว่าความคุ้มค่านั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเอง...

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 25

    มุมมองของโรซาลีฉันกำลังโกรธจัดฉันกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวในครัว ถือใบแจ้งยอดค่าเช่าห้องที่ระบุว่าบัญชีของฉันชำระเงินเต็มจำนวนแล้ว และฉันก็กำลังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนึ่ง... ความรู้สึกที่ฉันเกือบจะลืมเลือนสัมผัสของมันไปแล้ว มันคือความรู้สึกทางกายภาพอันแปลกประหลาดของการยกยกภาระอันหนักอึ้งออกจากอก... ภาระที่คุณแบกรับมันมาเนิ่นนานเสียจนคุณเลิกสังเกตไปแล้วว่ามันเคยตั้งอยู่ตรงนั้นเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นสี่พันแปดร้อยบาท... ในอีกหกเดือนข้างหน้า ฉันไม่ต้องนั่งคำนวณตัวเลขปวดหัวตอนสิ้นเดือนอีกต่อไป ไม่ต้องคอยตรวจเช็กยอดเงินคงเหลือในธนาคารก่อนจะซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารกลางวันให้ลูซี ไม่ต้องเลือกระหว่างการจ่ายค่าบริการร่วมรักษาฟันกับการซื้อของกินของใช้เข้าบ้านอีกแล้วฉันอยากจะเขวี้ยงใบแจ้งยอดนั่นไปให้พ้นๆ ห้องเหลือเกินแต่ฉันกลับนั่งนิ่งสนิท"เรื่องนี้ไม่ได้ช่วยเปลี่ยนอะไรระหว่างเราหรอกนะ" ฉันเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์"ฉันรู้" เขาตอบ "ฉันไม่ได้จะเปลี่ยนความรู้สึกเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ เพียงเพราะคุณจ่ายค่าเช่าห้องให้หรอกนะ""ฉันเข้าใจ""ฉันต้องการให้เธอเข้าใจเรื่องนั้นจริงๆ นี่ไม่ใช่จุ

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status