บทที่ 21

มุมมองของโรซาลี

"หม่ามี้ หนูขอไปเล่นชิงช้าได้ไหมคะ?"

"ได้จ้ะ แต่อยู่ในสายตาแม่นะ"

แกร้องถามและออกวิ่งไปทันที เอเดนมองตามหลังแกไป บรรยากาศแบบเดียวกับในห้องรอตรวจของคลินิกหวนกลับมาครอบคลุมตัวเขาอีกครั้ง ทั้งความเงียบ ทั้งความตึงเครียดอันเป็นเอกลักษณ์ของคนที่กำลังพยายามสะกดข่มอารมณ์อันไม่คุ้นเคยเอาไว้ภายใต้การควบคุม

"สวัสดีค่ะ" ฉันเอ่ยทัก

"สวัสดี" เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง "ขอบคุณสำหรับโอกาสนี้นะ"

"มันอยู่ในข้อตกลงน่ะค่ะ" ฉันพูด ซึ่งฟังดูไม่ค่อยอ่อนหวานเท่าไหร่ แต่มันคือความจริง "แกอยู่ที่ชิงช้าแน่ะ"

เขาพยักหน้ารับแล้วก้าวเดินตรงไปทางสนามเด็กเล่น

ฉันเดินตามไป ลูซีนั่งอยู่บนชิงช้าเรียบร้อยแล้ว กำลังออกแรงยืดแกว่งขาอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังไม่ได้สูงเท่าที่ใจต้องการ แกสังเกตเห็นเอเดนเดินเข้าไปใกล้จึงหยุดแกว่งทันที

"คุณต้องผลักชิงช้าให้หนูนะ"

มันไม่ใช่ประโยคคำถาม และไม่ใช่แม้กระทั่งคำขอร้อง แต่มันคือการประกาศในสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ต่างหาก

"ได้สิ"

เขาก้าวไปยืนหลังชิงช้าแล้วออกแรงดันโดยไม่ลังเล เขากะจังหวะได้อย่างแม่นยำ ทำงานสอดประสานไปกับแรงส่งของแก ทำให้วงโคจรการแกว่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ในทุกๆ รอบ ลูซีส่งเสียงกรีดร้องด้วยความชอบใจออกมาเบาๆ

"สูงอีกค่ะ!" แกบอก เขาก็ออกแรงดันเพิ่มขึ้น

"อีกนิดค่ะ!"

"หนูจะบินไปชนเมฆแล้วนะเนี่ย" เอเดนเอ่ย

"หนูก็รู้อยู่แล้วค่ะ" ลูซีตอบ เสียงจริงจังขั้นสุด "นั่นแหละคือประเด็น"

ฉันเดินไปที่ม้านั่งตัวที่ใกล้ที่สุดแล้วนั่งลง ฉันหยิบหนังสือที่พกติดตัวมาด้วยขึ้นมา เปิดออกตรงช่วงกลางๆ เล่มแล้ววางไว้บนตัก นั่งจ้องมองตัวหนังสือพวกนั้นโดยไม่ได้อ่านเลยแม้แต่คำเดียว

เพราะสายตาของฉันกำลังเฝ้ามอง...

เอเดนช่วยผลักชิงช้าให้ลูซีอยู่นานยี่สิบนาที จากนั้นแกก็ตัดสินใจว่าเล่นชิงช้าพอแล้ว และอยากพาเขาไปดูเครื่องเล่นปีนป่ายอีกฝั่งของสนามเด็กเล่น เครื่องเล่นที่มีอุโมงค์อยู่ตรงจุดสูงสุด ซึ่งแกถือเป็นผลงานอันน่าประทับใจเป็นพิเศษ

เขาเดินตามแกไป แกเล่าถึงลักษณะเฉพาะของเครื่องเล่นชิ้นต่างๆ ด้วยความมั่นใจประหนึ่งว่าตัวเองเคยทำหน้าที่เป็นวิศวกรผู้ควบคุมการสร้างด้วยตัวเอง เขารับฟังและตั้งคำถามที่ดูเหมือนแกจะมองว่ารับฟังได้เข้าที

จากนั้นแกก็อยากจะวิ่งแข่ง

เขาลงวิ่งแข่งกับแกตรงไปที่ต้นโอ๊กตรงขอบสนามเด็กเล่น

และเขาก็แพ้อย่างราบคาบ

ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่ใช่การแสร้งทำเป็นแพ้ไปเสียทั้งหมด เพราะลูซีวิ่งด้วยความมุ่งมั่นทุ่มเทสุดชีวิตในระดับนักกีฬามืออาชีพ ในขณะที่เอเดนดูเหมือนผู้ชายที่ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วว่า จะปล่อยให้เหตุการณ์ต่างๆ ดำเนินไปตามที่มันจะเป็น

แกเอาชนะเขาได้และคุยโตอย่างภาคภูมิใจ

เขาบอกแกว่าแกวิ่งเร็วมาก

แกแจ้งให้เขาทราบว่าแกวิ่งเร็วที่สุดในห้องเรียน ยกเว้นเด็กผู้ชายที่ชื่อแดเนียล แต่แกก็กำลังพยายามฝึกฝนเพื่อเอาชนะอยู่

เขาบอกแกว่าแดเนียลควรจะต้องเริ่มกังวลได้แล้วล่ะ

แกยอมรับคำประเมินนั้นแต่โดยดี

ตลอดสองชั่วโมง ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งโดยมีหนังสือที่ไม่ได้อ่านอยู่ในมือ คอยมองดูลูกสาวเคลื่อนไหวไปทั่วสนามเด็กเล่นด้วยพลังงานอันล้นพ้นของเด็กที่ตัดสินใจแล้วว่าเช้านี้มันสมบูรณ์แบบที่สุด

แกพูดไม่หยุด ย้ายจากเรื่องหนึ่งไปอีกเรื่องหนึ่งอย่างรวดเร็ว

และเอเดนก็เดินตามแกไปทุกหนทุกแห่ง

เขาไม่เคยหันมามองฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เขาจดจ่ออยู่กับลูซีโดยสมบูรณ์ คอยเฝ้ามองแก ตอบรับคำขอของแก อยู่ตรงนั้นในแบบที่ฉันไม่ได้คาดคิดมาก่อนและไม่สามารถปริปากต่อว่าอะไรได้เลย แม้ว่าส่วนหนึ่งในใจของฉันกำลังคอยจับผิดอยู่ก็ตาม

เขาไม่มองฉันเลย...

ฉันสังเกตเห็นเรื่องนั้น แล้วฉันก็บอกตัวเองว่าฉันไม่ได้ใส่ใจหรอก ฉันบอกตัวเองว่านี่คือสิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่หรือไง ข้อตกลงนี้ทำขึ้นเพื่อลูซี ไม่ใช่เพื่อซากความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างฉันกับเอเดน การที่เขาจดจ่ออยู่กับลูกสาวอย่างเต็มที่คือเรื่องปกติและเหมาะสมแล้ว และไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่ฉันจะต้องไปคิดถึงมัน

แต่ฉันก็คิดถึงมันอยู่ดี...

เมื่อเวลาสามชั่วโมงใกล้จะสิ้นสุดลง ลูซีก็วิ่งไปเล่นชิงช้าเป็นรอบสุดท้าย และเอเดนก็เดินตรงมาที่ม้านั่ง ไม่ใช่ฝั่งที่ฉันนั่งอยู่หรอกนะ เขานั่งลงตรงขอบอีกฝั่งหนึ่ง เว้นระยะห่างระหว่างเราไว้อย่างระมัดระวัง แล้วนั่งมองแกจากตรงนั้น

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง โดยที่ไม่ได้หันมามองฉัน เขาเอ่ยขึ้นว่า "แกอัศจรรย์มากเลยนะ"

ฉันมองดูลูกสาวบนชิงช้า ผมของแกพลิ้วไหวอยู่ด้านหลังยามที่โผบินขึ้นสูงเท่าที่จะทำได้ จมลึกอยู่ในโลกของตัวเองโดยสมบูรณ์

"ฉันรู้ค่ะ" ฉันตอบ

เรานั่งกันอยู่เงียบๆ ในช่วงไม่กี่นาทีสุดท้าย ความเงียบที่ไม่เชิงว่าอึดอัด และก็ไม่ได้บาดหมางกัน เป็นบางสิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างนั้น ซึ่งฉันยังหาคำมาอธิบายมันไม่ได้

เมื่อถึงเวลาต้องกลับ ลูซีเอ่ยลาเอเดนด้วยท่าทางจริงจังที่เป็นทางการนิดๆ ในแบบที่แกมักใช้กับคนที่ตัดสินใจแล้วว่าสำคัญ

"วันพุธเวลาเดิมใช่ไหมคะ?" แกถาม ราวกับกำลังยืนยันนัดหมายในปฏิทินของตัวเอง เขาหันมามองฉัน

"วันพุธจ๊ะ" ฉันช่วยยืนยัน

ลูซีพยักหน้ารับอย่างพอใจ

จากนั้นแกก็สอดมือมาจับมือฉันไว้

ฉันไม่ได้หันกลับไปมองอีกเลยในระหว่างที่เราเดินกลับบ้าน

ฉันบอกตัวเองว่า... แบบนี้น่ะ ดีที่สุดแล้ว