บทที่ 19

มุมมองของโรซาลี

ฉันบอกลูซีว่าเรากำลังจะไปหาหมอ

"ไม่ใช่เพราะหนูไม่สบายหรอกนะจ๊ะ" ฉันอธิบาย "แค่ตรวจเช็กร่างกายแป๊บเดียวเอง เดี๋ยวพยาบาลจะใช้ไม้พันสำลีอันเล็กๆ แหย่เข้าไปเช็ดกระพุ้งแก้มด้านในของหนู คล้ายๆ กับคอตตอนบัดอันใหญ่ๆ แค่นั้นเองจ๊ะ ห้าวินาทีก็เสร็จแล้ว"

ลูซีถามว่าจะมีอมยิ้มให้หลังตรวจเสร็จไหม และฉันก็ตอบว่ามี เพราะฉันเตรียมอมยิ้มสองอันใส่กระเป๋าถือไว้รอรับคำถามนี้เป๊ะๆ อยู่แล้ว

แกยอมรับเงื่อนไขนั้น

ฉันไม่ได้บอกความจริงกับแก ฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงพยายามคิดหาคำอธิบายเรื่องการตรวจ DNA ให้เด็กวัยหกขวบฟังอย่างไรดี แต่ก็คิดคำพูดไหนที่รู้สึกเหมาะสมไม่ออกเลย ข้อตกลงกับเอเดนยังคงเปราะบาง และฉันก็ต้องระมัดระวังกับมันเป็นพิเศษ

เราเดินทางมาถึงคลินิกการแพทย์เล็กๆ ทางฝั่งตะวันออกของเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เป็นกลางตามที่ทนายความของทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้ ที่นี่สะอาดสะอ้านและเงียบสงบ ผนังห้องทาสีฟ้าอ่อน เจ้าหน้าที่ต้อนรับมีความเป็นมืออาชีพตามคาด

มีตู้ปลาขนาดใหญ่อยู่ข้างใน เป็นตู้ปลาบิวด์อินฝังติดผนังที่เรืองแสงสีฟ้าสวยงาม ภายในเต็มไปด้วยปราสาทเซรามิก พืชน้ำสีสันสดใส และฝูงปลาที่แหวกว่ายไปมาอย่างสงบสุข

ลูซีสังเกตเห็นมันเข้าทันที แกปล่อยมือจากฉัน เดินจ้ำอ้าวเข้าไปใกล้ แล้วเอาฝ่ามือทั้งสองข้างแนบกระจกตู้ปลาด้วยความตื่นตาตื่นใจในทันที

ฉันจัดการติดต่อเจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า แจ้งชื่อของเรา แล้วหันกลับมามอง

เอเดนมาถึงแล้ว

เขานั่งอยู่ตรงเก้าอี้ชิดผนัง สวมชุดลำลองสีเข้ม ไม่เป็นทางการ... เป็นความตั้งใจเลือกชุดมาแบบนั้น

เขาลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นฉัน กวาดสายตามองมาทางฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปที่ลูซี

แล้วเขาก็ยืนแข็งทื่อ

ฉันเห็นเขาหลุดการควบคุมทุกกระเบียดนิ้ว ลำคอของเขาเกร็งแน่น มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันเป็นหมัดก่อนจะค่อยๆ คลายออกช้าๆ

ลูซียังไม่ทันสังเกตเห็นเขา แกยังคงยืนอยู่หน้าตู้ปลา เพลิดเพลินอยู่กับปลาสีส้มตัวหนึ่งอย่างเต็มที่

ฉันเดินข้ามห้องรอไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขา

"แกยังไม่รู้อะไรเลยนะคะ" ฉันกระซิบเบาๆ "คุณเป็นเพื่อนของแม่นะ"

เขาพยักหน้ารับโดยไม่ยอมละสายตาไปจากลูซีเลยแม้แต่น้อย

อีกสักพักต่อมา ลูซีก็หันกลับมาแล้วเห็นเขาทันที เพราะเขาสูงใหญ่เสียจนไม่มีทางมองข้ามไปได้แน่ๆ

แกเอียงคอเล็กน้อย ฉันรู้ทันทีว่าสายตาแบบนั้นหมายความว่าอะไร แกกำลังประเมินเขาอยู่

"คุณเป็นใครเหรอคะ?" ลูซีเอ่ยถาม

ฉันอ้าปากเตรียมจะพูด แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

เอเดนเป็นฝ่ายขยับตัวก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไร

เขานั่งลงระดับสายตาเท่ากับแกอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาเคยทำแบบนั้นมาแล้วเป็นพันๆ ครั้ง

"ชื่อเอเดนจ้า เป็นเพื่อนของคุณแม่หนูเอง"

ลูซีจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นแกก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามเนื้อผ้า "ตาของคุณเหมือนหนูเลยค่ะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฉันได้ยินเสียงเอเดนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และช้าๆ

"นั่นสินะ พี่ก็สังเกตเห็นเหมือนกัน" เขากล่าว น้ำเสียงยังคงสั่นเล็กน้อย

ลูซีพิจารณาเรื่องนั้นอย่างจริงจัง

แกจ้องมองดวงตาของเขา จากนั้นก็ไล่มาที่มือ ก่อนจะได้ข้อสรุปออกมา

"ตรงกลางตาหนูจะสีเข้มกว่า แล้วขอบๆ จะสีอ่อนกว่าค่ะ"

"ของฉันก็เหมือนกัน" เขาตอบ

ดูเหมือนว่าแค่นั้นจะเพียงพอแล้ว

แกยอมรับข้อมูลนั้นแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"มีปลาตัวหนึ่งชอบว่ายหายไปหลังปราสาทด้วยค่ะ หนูล่ะคิดว่ามันน่าจะอาศัยอยู่แถวๆ นั้นแหละ อยากดูไหมคะ?"

"อยากสิ พาพี่ไปดูหน่อย"

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามแกไป

ฉันยืนอยู่ที่เดิม คอยมองดูพวกเขาสองคนอยู่ใกล้ตู้ปลา

ลูซีเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ฟังด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม และเอเดนก็ตั้งใจฟังราวกับว่าทุกๆ คำพูดของแกมีความหมายสำคัญ สายตาของเขาคอยติดตามทุกท่าทางที่แกสื่อออกมา

"ตัวนั้นว่ายเร็วที่สุดเลยค่ะ" แกพูด พลางชี้นิ้วไปที่ปลาสีเงินตัวเล็กๆ "หนูยืนดูมันตั้งแต่เรามาถึงแล้ว มันว่ายแซงคนอื่นหมดเลย"

"ทำไมหนูถึงคิดว่ามันต้องรีบร้อนขนาดนั้นล่ะ?" เอเดนถาม

ลูซีครุ่นคิดอยู่หลายวินาที

"สงสัยจะหิวค่ะ" แกตัดสินใจสรุป "หรือไม่อาจจะแค่ชอบความเร็วก็ได้ บางอย่างก็ชอบไปเร็วๆ แค่นั้นแหละค่ะ"

"นั่นสินะ" เอเดนเอ่ย

"แล้วคุณชอบไปเร็วๆ ไหมคะ?"

"เมื่อก่อนเคยชอบนะ" เขาตอบ "แต่ตอนนี้กำลังเรียนรู้วิธีที่จะช้าลงอยู่"

ลูซีพยักหน้ารับอย่างใช้ความคิด

"คุณแม่ของหนูวาดรูปช้าๆ ค่ะ แม่บอกว่าเราไม่ควรเร่งรีบ แต่หนูชอบอะไรเร็วๆ นะคะ"

แกเว้นช่วงไป

"ยกเว้นเวลาวาดรูปค่ะ"

"ฉลาดนี่หนู" เอเดนชม

"หนูก็รู้ตัวค่ะ" ลูซีตอบรับ

ฉันหยุดเดินอยู่ห่างจากพวกเขาไปไม่กี่ฟุต คอยยืนมองเขายืนเคียงข้างกันอยู่หน้าตู้ปลา

ตัวของลูซีสูงขึ้นมาแค่ศอกของเขาเท่านั้น ทั้งคู่มีดวงตาคู่เดียวกัน และมีท่าทางการยืนแบบเดียวกันเป๊ะ

พยาบาลเรียกชื่อลูซีขึ้นมาพอดีในวินาทีนั้น

แกหันกลับมามองเอเดน แล้วหันมามองฉัน

"เดี๋ยวฉันรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวหนูกลับมา" เขาบอกแก

แกพยักหน้ารับแล้วสอดมือเล็กๆ เข้ามาจับมือฉันไว้

ก่อนที่เราจะเดินจากไป ฉันเหลียวกลับไปมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขายืนนิ่งสนิท จ้องมองเราสองแม่ลูก... ดูเปราะบางยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่ฉันเคยเห็นมา

ฉันเบือนหน้าหนี

การเก็บตัวอย่างเซลล์กระพุ้งแก้มใช้เวลาแค่สี่สิบห้าวินาทีเท่านั้น ลูซีแทบจะไม่ได้กะพริบตาด้วยซ้ำ