تسجيل الدخولหนียังไงก็หนีไม่พ้น! เพราะสุดท้ายเเล้วผู้หญิงเมื่อคืนนั้นกลับมาอยู่ตรงหน้าในตอนนี้หึ!เเล้วเจอกันสาวน้อย.. คำโปรย เขามีนามชื่อว่าเเวมไพร์มาเฟียที่มีอิทธิพล เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ผับ โรงเเรม คอนโด เเละอื่นๆอีกมากมาย รวยจัดเลยล่ะ หึ นิสัยปากจัด ชอบเเกล้งนางเอกมากๆ ขี้หึงสุดๆ เอาเเต่ใจตัวเอง หื่นหนักมาก..... "ดื้อนักจับเย_เเม่ง!!! จะเอาให้เอวพังเตียงหักไปเลย หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี ที่สำคัญคือ หนีไม่พ้น โหด!! ดิบ!! เถื่อน!! ขี้เอา!! ต้องยกให้ผมครับ เธอหนีฉันไม่รอดเป็นครั้งที่สองเเน่ น่ารัก!!! เมียเด็กของกูเองครับ ยุ่งกับเมียกู...กูเด็ดหัวทิ้งเเน่!!!" เธอมีนามชื่อว่าน่ารัก พ่อเเม่ของเธอเสียไปตั้งเเต่ยังเล็ก เธอหางานทำเลี้ยงตัวเองจนถึงทุกวันนี้ "ทำไมฉันต้องมาเจอ คนที่ทำเรื่องน่าอายกับฉันไว้ด้วยนะ โอ้ยยย...ปวดหัวๆๆๆ เเต่ยังไงฉันก็ต้องผ่านมัันไปให้ได้สู้!"
عرض المزيدSiento que el aliento se me escapa.Cada bocanada de aire rasga mis pulmones, como si algo invisible lo cortara antes de llegar a mí.
Entonces abro los ojos , llevo el sudor cómo segunda piel y no logro ralentizar mi frecuencia cardíaca
Desde que cumplí veintidós años,esas pesadillas recurrentes me atormentan cada noche de luna llena .
Mi padre, demasiado reservado desde que mi madre desapareció de nuestras vidas, me regala una risa torcida cada vez que intento explicarle la coincidencia entre mis terrores nocturnos y el calendario lunar.
Dice que exagero. Que es estrés.
Niego del cielo agrietado, donde la luna negra se enclava como un ojo inmóvil en medio de la noche.
De entre las sombras surge una mueca dentada sobre un rostro difuso, un rostro que parece enraizarse en orejas puntiagudas que se alargan, que se funden en un hocico salvaje… hasta convertirse en una bestia que no debería existir, una presencia que me hace estremecer antes incluso de comprenderla.
Así que me alisto enseguida,pero pensarlo me provoca escalofríos.
Sacudo la cabeza y me obligo a levantarme.
Hoy no hay espacio para miedos.
Hoy empiezo mi primer día de trabajo,en la reconocida empresa Más uno,dedicada a la venta de autos lujosos.
Me recojo el cabello rubio en una cebolla perfecta y me coloco mi falda azul platino cubriéndome hasta las rodillas. La camisa blanca está impecable.
Hoy represento el apellido Bridge, y hacerlo brillar después de graduarme de la universidad es lo más emocionante que tengo en mi vida ahora mismo.
Bajo las escaleras y sólo me encuentro una dirección borrosa en una nota pegada a la puerta del refrigerador ,pero será suficiente .
Afuera, el día amanece soleado. Perfecto. Exactamente como lo había imaginado.
Camino hacia la avenida para tomar un taxi, pero el sol se desvanece de pronto. El cielo se tiñe de gris y un aroma exquisito a lluvia me cosquillea la nariz.
Las primeras gotas caen sin aviso, empapando mi cabello, manchando mi camisa.
Entonces lo veo.
Un auto negro, lujoso, excesivo. Un Ferrari, me atrevería a pensar. Reduce la velocidad justo frente a mí y, por un segundo, creo que va a detenerse.
Tal vez el auto-stop sea mejor idea que un taxi.
Avanzo hacia la calle y entonces acelera.
La rueda se hunde en el charco y la mezcla de barro y agua vuela directo hacia mí, arruinando mi falda inmaculada.
—¡Maldito idiota! ¿Eres ciego o qué? —chillo, furiosa, intentando ver al imbécil oculto tras la ventanilla cerrada.
Pero la ventanilla baja lentamente. Con descaro.
Un brazo largo sale primero. La manga del traje negro se ajusta a él y deja al descubierto un tatuaje pequeño pero imposible de ignorar: un cinco en número romano, grabado en la muñeca.
El hombre me muestra el dedo medio.
—¿Pero qué carajos…? —maldigo, cruzándome de brazos mientras observo el desastre que ahora es mi ropa.
El auto arranca y desaparece.
Un taxi se detiene justo entonces. El conductor me mira de arriba abajo, rueda los ojos al ver mis fachas y no dice una palabra cuando subo.
Me hundo en el asiento,con algo de esfuerzo le indico a dónde voy leyendo la nota mojada dentro del bolso.
Blanqueo los ojos y condeno mentalmente al estúpido del Ferrari.
Nada puede arreglar esto. La toalla que llevo conmigo solo empeora las manchas.Con el cabello alborotado y las mejillas ardiendo de rabia, me bajo frente a un edificio inmenso y precioso.
Un hombre amable me da la bienvenida y me indica el camino.
El elevador es tan refinado como la arquitectura exterior. Al salir, un pasillo largo se abre ante mí.
Un grupo de personas escucha atento al señor Dante, el gerente, que da la bienvenida matutina.
Todos me observan con ojos que juzgan hasta el alma.Me incorporo con naturalidad fingida, tan sutil que pareciera que llevara horas allí.
—Muy bien… ahora les presento al señor Hill, subdirector general. Su padre, el dueño de la compañía, se nos unirá más tarde —anuncia Dante, clavando la mirada en mí.
El pasillo queda en silencio.Aparece un hombre alto, de cabello negro. La camisa oscura se tensa sobre sus músculos; su piel clara contrasta con la dureza de sus facciones.
Hay algo en él demasiado intenso. La luz parece seguirle, reflejando una fuerza sobrenatural .
Cada gesto, cada respiración, sugiere peligro contenido.
—Buenos días —saluda—. Bienvenidos los nuevos. Esta tarde Dante les informará sobre la próxima reunión de finanzas.
Su voz es grave, demasiado .Me vibra en el pecho.
Mi padre me advirtió que trabajaría directamente con el subdirector. Llevaría su gestión de ventas.Así que debo esperar.Pero entonces él se acerca.
Mi corazón se acelera. Las manos me sudan.Bajo su manga, el tatuaje del cinco romano aparece otra vez.
El mismo cinco.No puede ser.
—Vaya… si es la hija del señor Bridge —dice—. Estela, ¿verdad?
—Sí… señor —respondo sin mirarlo.
—Acompáñame.
Lo sigo. Su espalda es ancha, poderosa. Sus nudillos conservan restos de sangre seca. Huele a perfume caro… y a algo más dulce y denso,miel de maple.
Cada gesto parece calcularlo antes de hacerlo, como un depredador.Por un instante, su mirada se vuelve extrañamente penetrante, casi instintiva
Algo salvaje, recorre cada movimiento suyo, como si luchara por mantener el control.
Cuando abre la oficina un escritorio enorme la adorna, papeles, una ventana cubierta por cortinas azules y a un lado, uno más pequeño.
—Este es tu lugar, Estela. Aunque deberías limpiarte primero —ordena, con una sonrisa ladeada y una pequeña cortada bajo el labio.
Lo miro con ganas de borrarlo del mundo.
—Claro… esta mañana un imbécil arruinó mi ropa —gruño con ironía arqueando una ceja
Sus ojos avellana recorren mi cuerpo sin pudor. Un calor inexplicable me quema el estómago.
Su mirada me atrae y al mismo tiempo asusta, él asiente.
—Natali te dará tu primera tarea. El informe es para el mediodía.
Como si hubiera estado esperando detrás de la puerta, una mujer alta entra contoneándose. Tiene el cabello negro hasta la cintura y ojos verdes cargados de desprecio.
Su falda es más corta que su educación.
Deja los papeles y se marcha.Antes de salir, intenta atrapar la atención de Sam… pero su mirada ya está ocupada.
En mí.
—¿Tienes calor? —pregunta de pronto.
Me sonrojo.
—¿Qué? Yo…—titubeo, viendo cómo su sonrisa se curva, peligrosa.
Y por alguna razón, sé que nada en mi vida volverá a estar bajo control.
หนึ่งเดือนผ่านไป….ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึงสักที เป็นงานแต่งงานของฉันกับพี่แวมไพร์ที่จัดขึ้นในโรงแรมหรูซึ่งเป็นโรงแรมของพี่แวมไพร์นั้นเอง แขกที่ได้รับเชิญก็มาร่วมแสดงความยินดีให้กับคู่บ่าวสาวกันเยอะมาก แต่ส่วนมากจะเป็นแขกทางฝั่งพี่แวมไพร์เสียมากกว่า ฉันไม่มีใครนอกจากยัยเพทายกับยัยเอวาที่มาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้กับฉัน แค่นี้ฉันก็สุขใจมากๆแล้ว ขณะนี้ฉันสวมชุดเจ้าเป็นชุดราตรีสีขาวงามสะอาดตา ออกแบบจากดีไซเนอร์ชื่อดังราคาแพงจนแทบจะไม่กล้าใส่เลยอะ พี่แวมไพร์เป็นคนจ้างให้เขามาตัดชุดแต่งงานให้ฉันเลยนะ เป็นชุดที่ตัดเย็บจากผ้าไหมและผ้าซาตินประดับด้วยไข่มุกพันกว่าเม็ด เพรชห้ากะรัต และเพรชสีเขียวอีกห้ากะรัต เป็นชุดที่สวยงามมากเลยจริงๆ พี่แวมไพร์บอกว่างานแต่งงานครั้งนี้เป็นงานที่ฉันและเขาจัดขึ้นมาและอยากให้มีความสุขมากที่สุดไม่ว่าอะไรจะแพงมากมายขนาดไหนเขายินดีจะพร้อมจ่ายทุกอย่าง พี่แวมไพร์บอกฉันว่า ‘แค่นี้ขนหน้าแค่งพี่ไม่ร่วงหรอกนะ เพื่อคนที่พี่รักพี่ยอมหมดทุกอย่างครับ ขอแค่ให้น่ารักมีความสุขมากๆก็พอแล้ว’ ประโยคของพี่แวมไพร์มันทำให้ฉันยิ้มออกมาทุกครั้งที่ฉันนึกถึง “แขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ ถึ
สองปีผ่านไปไวเหมือนโกหก…กรี๊ด!!!!อร๊าย!!!!เสียงเหล่านักศึกษาส่งเสียงกรี๊ดร้องกันดังลั่นตอนนี้ฉันได้เรียนจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดีใจมากเลย!!!ขณะนี้ฉันที่ใส่ชุดครุย กำลังถ่ายรูปกับเพื่อนๆเก็บไว้เป็นที่ละลึกอยู่นั้น ก็มีนักศึกษาผู้หญิงร้องเสียงกรี๊ดออกมาพร้อมมองไปยังด้านหลังของฉันที่ยืนอยู่ฉันก็เลยเอะใจว่าพวกเธอกรี๊ดอะไรกัน เลยตัดสินใจหันกลับไปมองตามนักศึกษาเหล่านั้น เมื่อฉันหันไปมองก็เห็นพี่แวมไพร์เดินเข้ามาหาฉันโดยไม่รู้เลยว่าพี่แวมไพร์เดินเข้ามาหาฉันตั้งแต่เมื่อไร"เเต่งงานกับพี่นะครับน่ารัก"ก็พบว่าพี่แวมไพร์นั่งคุกเข่าในมือถือกล่องกำมะหยี่สีขาวมีเเหวนเพรชประมาณสี่กะรัตยื่นส่งมาให้ฉันม่านตาฉันเบิกกว้างอย่างตกใจค่อยๆเม้มปากแน่นเเต่งเลยๆๆๆๆ!!!!เสียงเชียร์จากเหล่านักศึกษาก็ดังขึ้นฉันที่ยืนตัวเเข็งทื่อ ไม่คิดว่าเขาจะขอแต่งงานกับฉันจริงๆ น้ำตาของฉันเอ่อล้นออกมาด้วยความดีใจสุดชีวิต จากนั้นฉันค่อยๆยื่นมือด้านซ้ายเข้าไปตรงหน้าพี่แวมไพร์"หนูเเต่งค่ะอึก !"เปะๆๆๆๆอร๊ายยยยย หู้ยยยย วู้ๆๆๆๆเสียงตบมือแสดงความยินดีให้แก่เราทั้งสองคน อย่างปลื้มปริ่มฉันยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้นมาปิดปากไว้เพ
ณ มหาลัยKกว่าฉันจะผ่านเรื่องราวเลวร้ายนี้มาได้พี่แวมไพร์ต้องพาฉันไปทำบุญเข้าวัดถวายสังฆทาน เพราะดวงฉันมีเเต่คนคิดจะจ้องรุมทำร้ายฉันไงหรืออาจเป็นเพราะดวงอาเพศกันนะเห้อ!ชั่งมันเถอะ ขอเเค่อย่าให้เกิดกับชีวิตของฉันอีกเลยนี่ก็ผ่านมาหลายวันด้วยฉันไม่คิดว่าพี่เคที่กับพี่ฟ้าจะคิดทำเรื่องแบบนั้นกับฉันจริงๆดูคนแค่ภายนอกไม่ได้หรอกนะสมัยนี้ ถ้าฉันไม่ได้พวกพี่แวมไพร์มาช่วยฉันไว้ ไม่อยากจะคิดว่าชีวิตนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป… "น่ารัก~""ยัยน่ารัก!!!""โอ๊ย~ยัยเอวาตะโกนใส่หูฉันอีกแล้วนะ หึ้ย!!"ฉันต้องหัวใจวายเข้าสักวันถ้ายัยเอวายังตะโกนใส่ฉันอยู่แบบนี้ "แล้วทำไมแกไม่ตอบฉันห้ะ!""มีอะไรว่ามา"ฉันถามมันอย่างหน้าบึ่งนี่ยังไม่หายตกใจเลยนะคิดดูสิ"พี่วายุบอกฉันว่าพี่นิโครจะถอนหมั้นกับยัยเพทายอ่ะ""ห้ะ!!!ถอนหมั้นเหรอ!!!"เพี๊ยะ!"ยัยบ้าจะเเหกปากทำไม เงียบหน่อยสิ!!!"ยัยเอวายกมือฟาดตรงต้นเเขนฉันเบาๆแต่มันก็เจ็บจี๊ดๆเหมือนกันนะยัยเอวาเห็นว่ายัยเพทายเดินไปเข้าห้องน้ำ จึงรีบกระซิบบอกฉันแต่ฉันตกใจไงก็เห็นตอนที่ยัยเพทายเกิดเรื่องพี่นิโครยังไปเฝ้าอาการที่โรงพยาบาลเลยนะถ้าคนมันไม่รักกันจริงๆจะยอมดูแลให้เห
ผมเดินไปแกะมัดน่ารักและน้องเพทายออกจากการมัดกุม ด้วยเชือกเส้นหนาใหญ่ โดยที่พวกมันยืนชิดติดกับกำแพงอย่างไม่กล้ากระดิกแม้แต่เสี้ยวเดียว เพราะมีไอ้วายุและไอ้นิโครเล็งปืนใส่พวกมันอยู่ด้านหลังของผม“ถ้าพวกมึงขยับแม้แต่นิดเดียวกูยิงสวนแน่”น้ำเสียงนิ่งเรียบของไอ้นิโครพูดออกมาอย่างสะกัดอารมณ์ ทำให้พวกมันแทบหายใจติดขัด“ไอ้วายุมึงพาน่ารักและก็น้องเพทายไปรอที่รถก่อน แล้วก็โทรหาลูกน้องมึงให้มาสมทบด้วย”ผมพูดแล้วช่วยพยุงร่างทั้งสองคนส่งให้ไอ้วายุที่ยืนอยู่ มันรีบพยักหน้ารับแล้วก็พาเธอสองคนออกไปในทันที เพราะผมไม่อยากให้น่ารักเห็นมุมของผมในด้านนี้“พวกมึงกล้ามากที่ทำร้ายเมียกู”ผมพูดเสียงเยือกเย็น พลางจ้องมองไปที่พวกมันอย่างไม่วางตา“เรื่องนี้เป็นแผนของยัยฟ้าทั้งหมด! ฉันบอกไปแล้วไงว่าฉันไม่เกี่ยว ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะแวมไพร์”“นี่พี่เคที่พูดแบบนี้ไม่ได้นะ!!! พี่ก็ร่วมกันวางแผนกับฉันเหมือนกันนิ!!!”ผมที่ฟังอีพวกสองคนนี้เถียงกันไปมาอย่างรำคาญลูกกะตา ผมบอกแล้วไงผู้หญิงกูก็ไม่เว้น!“พวกมึงอยากรอดกลับไปไหม?”ผมพูดปลายตามองไปยังพวกผู้ชายทั้งสี่คนที่พวกเธอจ้างมา หน้าตามีรอยแผลเป็นเต็มใบหน้าเนื้อตัวสกปร












المراجعات