ยัยเเก้มใสคว้าใจนายจอมโหด!!!(น่ารักXเเวมไพร์)

ยัยเเก้มใสคว้าใจนายจอมโหด!!!(น่ารักXเเวมไพร์)

last updateLast Updated : 2025-05-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
34Chapters
4.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หนียังไงก็หนีไม่พ้น! เพราะสุดท้ายเเล้วผู้หญิงเมื่อคืนนั้นกลับมาอยู่ตรงหน้าในตอนนี้หึ!เเล้วเจอกันสาวน้อย.. คำโปรย เขามีนามชื่อว่าเเวมไพร์มาเฟียที่มีอิทธิพล เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ผับ โรงเเรม คอนโด เเละอื่นๆอีกมากมาย รวยจัดเลยล่ะ หึ นิสัยปากจัด ชอบเเกล้งนางเอกมากๆ ขี้หึงสุดๆ เอาเเต่ใจตัวเอง หื่นหนักมาก..... "ดื้อนักจับเย_เเม่ง!!! จะเอาให้เอวพังเตียงหักไปเลย หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี ที่สำคัญคือ หนีไม่พ้น โหด!! ดิบ!! เถื่อน!! ขี้เอา!! ต้องยกให้ผมครับ เธอหนีฉันไม่รอดเป็นครั้งที่สองเเน่ น่ารัก!!! เมียเด็กของกูเองครับ ยุ่งกับเมียกู...กูเด็ดหัวทิ้งเเน่!!!" เธอมีนามชื่อว่าน่ารัก พ่อเเม่ของเธอเสียไปตั้งเเต่ยังเล็ก เธอหางานทำเลี้ยงตัวเองจนถึงทุกวันนี้ "ทำไมฉันต้องมาเจอ คนที่ทำเรื่องน่าอายกับฉันไว้ด้วยนะ โอ้ยยย...ปวดหัวๆๆๆ เเต่ยังไงฉันก็ต้องผ่านมัันไปให้ได้สู้!"

View More

Chapter 1

EP.1พบเจอ

Capítulo 1: Sola

“Te esperé toda la noche. Debiste haberme dicho que no ibas a sobrevivir. Quedé como un tonto delante de todos.”

La voz de Arturo resonó por las paredes del dormitorio.

La farola parpadeaba tras él, proyectando sombras danzantes en las paredes. Se habían mudado a esta ciudad un año después de casarse porque Isabella siempre había soñado con vivir allí, ya que ambos crecieron en un pequeño centro.

Isabella lo ignoró como si no estuviera en la habitación.

Revolvió el armario, tirando su ropa sobre la maleta azul abierta que yacía sobre la cama matrimonial, antes de acercarse a la cama para doblar la ropa cuidadosamente y guardarla en la maleta.

“Bella. Cariño”, intentó de nuevo, con la voz más suave al acercarse. “¿Por qué haces esto? ¿Por qué quieres irte y acabar con todo lo que hemos construido hasta ahora? ¿Vas a tirar todo esto a la basura?”

Todo esto.

Las promesas que hicieron. Todos los años que habían pasado juntos. Una vida que habían construido durante tanto tiempo.

Sus hombros se tensaron. Por un momento, él pensó que sus palabras finalmente la habían impactado. Y entonces ella se giró para mirarlo, pero la ira que brillaba en sus ojos casi le quitó el aire de los pulmones. No se parecía en nada a la mujer amable que él conocía.

—¿No ves, Arturo, o solo finges ignorarlo todo? —gritó—. Ya he tenido suficiente. Estoy cansada, Arturo. Me siento asfixiada en este matrimonio. Solo quiero ser libre.

—¿Libre? ¿Cómo que libre? —Su risa salió cruda y llena de dolor—. ¿De qué quieres liberarte? ¿De mí?

—¡Sí, de ti! —espetó—. Ya no estoy enamorada de ti. Ya no me haces feliz. Estoy cansada de fingir. Apenas puedo reconocerme de nuevo.

Sus palabras parecieron atravesarle el corazón de forma limpia y profunda como un cuchillo nuevo.

Él retrocedió un paso como si lo hubieran golpeado.

"¿De qué hablas?", preguntó en voz baja. "Éramos felices. Nunca me dijiste si algo te preocupaba."

"Solíamos ser felices. Yo también lo era, pero... la gente cambia."

Su voz tembló al final de la frase.

Él la tomó del brazo. "Hablemos de ello entonces. Intentemos arreglar las cosas. Dime qué hice mal y te prometo que cambiaré. Haré que funcione. Por ti. Por nosotros."

Se apartó como si su tacto la quemara.

"Tú no hiciste nada, Arturo. Tú... no podemos arreglarlo." Susurró, luego más alto, con más aspereza. "Esto se trata de mí. Se trata de lo que quiero y... ya no quiero nada de esto."

Cerró la cremallera de la maleta.

El sonido resonó como un disparo.

Sin pensarlo, Arturo corrió al estrado que la separaba de la puerta del dormitorio, bloqueando la salida por completo con su corpulenta figura. Isabella siempre le había dicho que le encantaba lo autoritario y seguro que era.

Pero ahora tenía la mirada vidriosa.

"No puedo dejar que te vayas. No te vas a ninguna parte. Vas a deshacer las maletas y luego lo arreglaremos todo", dijo, aunque sus palabras carecían de autoridad. "Al menos dime qué quieres. Dime qué hice. Merezco saber qué salió mal".

Lo miró fijamente, con la mandíbula apretada. "Muévete".

"Tienes que decirme por qué te vas", exigió. "Dime qué carajo hice mal".

Su mano surgió de la nada.

Su palma impactó contra su mejilla derecha; el sonido crujió por la habitación. La cabeza de Arturo se giró bruscamente hacia un lado.

Ninguno de los dos dijo nada por un breve instante.

Él levantó la cabeza para mirarla, sorprendido. Nunca antes le había levantado la mano.

"Intentas tenerme atrapada", dijo ella, con la voz temblorosa. No te atrevas a intentar encerrarme en este matrimonio solo porque temes estar solo. No me hagas sufrir.

Sintió una opresión en el pecho.

¿Qué pasa con nuestro hijo nonato? —preguntó con voz ronca.

La pregunta flotaba entre ellos como una bomba de relojería.

La expresión de Isabella flaqueó. Algo oscuro cruzó por sus ojos. Algo que parecía casi lástima.

Luego se endureció.

—Me deshice de él —dijo.

Las palabras fueron tranquilas y no parecía que se arrepintiera.

—Tener un hijo contigo solo me mantendría atada a ti por el resto de mi vida y… no quiero eso.

El mundo pareció detenerse.

Arturo lo sintió… como si un martillo le golpeara el pecho partiéndolo de adentro hacia afuera.

—¿Tú… qué? —Su voz apenas era un susurro—. Lo aborté —repitió. No iba a hacer que un niño pasara por el trauma de estar en una familia donde los padres ya no se amaban.

Se tambaleó hacia atrás, como si ella lo hubiera empujado.

Se había emocionado tanto cuando le contó sobre su embarazo semanas atrás. Estaba tan feliz como si estuviera deseando tener un hijo que fuera parte de él y parte de ella.

La había levantado en el aire.

Se había reído como un niño.

Le había pegado la frente al estómago y le había susurrado: «Te lo daré todo».

Ya había empezado a planear el diseño de la habitación del bebé.

Y ahora…

«Pero… estabas tan emocionada». Susurró más para sí mismo que para ella. «¿Por qué no dijiste nada entonces? ¿Por qué estás diciendo…?»

¿Lo entiendes ahora?

"Intenté disimularlo con todas mis fuerzas. Era todo mentira", respondió con los ojos brillantes. "¿Pero de verdad puedes mentirte a ti mismo? Estoy enamorada de otra persona".

El silencio los envolvió.

Entonces ella lo rodeó.

Esta vez, él no intentó detenerla. Fue la gota que colmó el vaso.

No podía creerlo. Estaba enamorada de otro.

Arrastró su maleta, las ruedas rozando suavemente el suelo de mármol. Cada paso resonaba cada vez más lejos de él.

En la puerta, se detuvo un segundo antes de abrirla.

Entró un aire frío.

E Isabella salió de su vida.

La puerta se cerró con un chasquido insoportable.

Arturo se quedó allí, en shock, mirando el espacio vacío frente a él. La pequeña casa que se habían comprado de repente se sentía demasiado grande y vacía.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Se conocieron a los diecinueve.

Novios de la universidad.

Ella estudiaba arquitectura. Él estudiaba finanzas, y ya soñaba con construir algo poderoso. Ella solía burlarse de él porque siempre iba de traje a clase. Diciendo que parecía que estaba a punto de robarle el puesto al profesor.

Todos solían reflexionar sobre lo dulce que era la pareja del campus. Todos sabían que acabarían juntos.

En su vigésimo cumpleaños, se arrodilló y le propuso matrimonio con un anillo para el que había estado ahorrando. Juró comprárselo después de que ella le dijera que le gustaba y que era precioso.

Ella lo aceptó con lágrimas en los ojos antes incluso de que él terminara de pedírselo.

Se casaron unos meses después… jóvenes, imprudentes, completamente enamorados.

Lo había hecho todo pensando en ella. Era el centro de su mundo y su razón para seguir trabajando cada día.

La había amado con todo su ser. Nunca había habido espacio para nadie más.

Y ella también lo amaba.

O al menos él creía que lo amaba.

Incapaz de soportar más su peso, sus piernas finalmente cedieron.

Arturo se desplomó en el frío suelo de mármol, con la espalda apoyada contra la pared que ella una vez decoró con fotos enmarcadas de todos los felices... Momentos que habían compartido.

Se cubrió el rostro con las manos.

Al principio, no sintió nada.

Entonces, sus hombros comenzaron a temblar.

El sonido que le arrancó fue áspero y desgarrador... nada que ver con el hombre valiente que había fingido ser todo este tiempo.

Lloró hasta que no pudo más.

Y en algún lugar del vacío que el dolor dejó atrás, algo en él se endureció.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

สาวิตรี นาถมทอง
สาวิตรี นาถมทอง
สนุกน่ารักดี อ่านแล้วเขินตาม
2025-07-30 08:27:56
1
0
34 Chapters
EP.1พบเจอ
มหาลัยKวันนี้เป็นวันที่วุ่นวายสำหรับฉันจริงๆเลย ก็วันรับน้องใหม่เข้าเรียนไงล่ะ ดีนะอากาศไม่ร้อน ไม่อย่างนั้นฉันต้องบ้าตายเเน่ๆ เเนะนำชื่อเลยล่ะกันนะ ฉันชื่อน่ารัก อายุ19ปี กำลังจะเข้ามหาลัยเป็นวันเเรกฉันอาศัยอยู่คอนโดกับเพื่อนสองคนชื่อ เอวากับเทพาย คอนโดที่พวกเราอยู่ก็ไม่ห่างจากมหาลัยมากนักเดินมาเรียนได้ไม่ต้องเสียค่ารถเเถมประหยัดค่าใช้จ่ายอีกด้วย เเต่ค่าห้องที่คอนโดก็เเพงมาก เฟอร์นิเจอร์เเพงๆทั้งนั้น ความปลอดภัยดีเยี่ยม นี้เเหละสาเหตุที่พวกฉันอยากจะอยู่ ก็พวกเราสาวๆกันทั้งนั้น คอนโดนี้มีอยู่เเค่10ชั้นเราอยู่ชั้นบนสุดมีเเค่4ห้องเท่านั้นเพราะห้องอื่นๆเต็มหมดเเล้ว เห็นพนักงานบอกว่าชั้นบนเป็นห้องVIPตอนเเรกเขาจะไม่ให้พวกเราอยู่ ฉันเลยเล่าเรื่องชีวิตให้เขาฟัง ที่ฉันอยากเรียนที่มหลัยดังเเห่งนี้ก็เพราะจบออกมาอยากมีงานทำดีๆเงินเดือนเยอะๆ พ่อเเม่ของฉันก็เสียตั้งเเต่ยังเล็กต้องหางานทำส่งตัวเองเรียน พนักงานเห็นใจเลยให้พวกเราอยู่โดยโทรไปขอเจ้าของคอนโดด้วยนะ ซึ่งเจ้าของก็อนุมัติทันที''น้องครับ มาเข้าเเถวด้วยครับ''ฉันคิดอะไรเพลินๆก็มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งเรียกให้ไปเข้าเเถว''ไปกันเถอะยัยเทพายยัยเอวา
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
EP.2จับจูบ
นั้นไงอดีตที่ฉันจำไม่เคยลืม...''น่ารัก น่ารัก! ยัยน่ารัก!!''ฉันสะดุ้งตัวนิดหน่อยเเล้วหันไปหายัยเอวาที่นั้งต่อด้านหลังของฉัน''นี่เเกเป็นอะไรอ่ะเห็นยัยเอวามันเรียกเเกตั้งนานเเล้วเหม่ออะไรห้ะ''เเล้วยัยเทพายก็ชะเง้อมาถามฉันมันนั้งต่อด้านหลังของยัยเอวา''ป่าวนิ ฉันคิดอะไรเรื่อยๆไปหน่อยอ่ะ''''เเน่ใจนะ''ยัยเอวาถามขึ้นเเบบสงสัย''กะก็เเน่ใจไง ไม่มีไรหรอก''เเหม๋ยัยสองตัวนี่ทำหน้าอย่างกับไม่เชื่อคำพูดของฉันเเหนะ''น้องสามคนนั้นอ่ะ คุยอะไร?ลุกขึ้น เเล้วเดินออกมาด้านหน้าด้วยครับ''ฉิบหายเเล้ว!!! ฉันหันไปก็เห็นพี่วายุชี้มาทางด้านที่พวกเรานั้งต่ออยู่กันสามคนพวกนักศึกษาทั้งหลายก็มองมาที่พวกฉันจนกลายเป็นจุดสนใจ''นับหนึ่งถึงสาม ถ้าน้องไม่ลุกขึ้นมาเจอดีเเน่!!''"หนึ่ง!"ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากฉันไม่กล้าเดินออกไปอ่ะฉันอายคน "สอง!""อยากลองดี? สะ.."พี่วายุพูดไม่ทันขาดคำพวกฉันก็พร้อมใจลุกขึ้นอย่างไม่ได้นัดหมาย ใครอยากขัดคำสั่งพวกเขากันละพวกเราสามคนเดินตรงไปด้านหน้า พวกนักศึกษาก็มองกันเป็นเเถวๆโดยมีเสียงเเว๋วๆขายมาในหูเป็นบางคำ...บางคนพูดว่า คนนั้นน่ารักว่ะ คนนั้นก็สวย อยากได้เป็นเมีย ไม่เห็น
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
EP.3หลอกล่อ
ต่อ......''ห้ะ!!!''พวกเราตะโกนออกมาพร้อมกันส่วนพวกเขาเเค่หันมองเฉยๆพร้อมใบหน้าเรียบนิ่งทำไมถึงอยู่ชั้นเดียวกับพวกเราอ่ะ''ละ..เเล้วพี่วายุอยู่กับใครเหรอ หรือว่าพวกพี่อยู่ด้วยกันสามคน''เอวายหันไปถามพี่วายุ ท่าทางของมันดูเหมือนจะกลัวพี่วายุนะ จะไม่ได้ยังไงล่ะเเต่ละคนดุๆทั้งนั้น''คนละห้องมีไรถามมากวะ เธออยู่ชั้นไหน ถามมากรำคาญ!!''เเรงอ่ะพี่วายุหันไปตะโกนใส่หน้ายัยเอวา มันเเค่ถามเฉยๆพูดเเบบนั้นได้ไงกัน''ขอโทษคะพวกหนู อยู่ชั้น10ค่ะ''ยัยเอวายพูดพร้อมก้มหน้ามองพื้น''หึ!! งั้นก็กดดิ''พี่วายุบอกเเล้ว มันก็กดขึ้นชั้น10ทันทีติ่ง!!!ไม่นาน ลิฟต์ก็เปิดออกพวกฉันก็รีบเดินออกมาอย่างพร้อมเพรียง เเล้วตรงไปยังห้องของเราทันที''คอนโดหรูเเบบนี้พวกเธอมีปัญญาจ่ายเหรอ''นั้นมันเสียงพี่นิโครนิ เห็นหน้านิ่งเเต่ชอบดูถูกเนี้ยนะ''ทำไมจะไม่มีปัญญาจ่ายล่ะคะ ถ้าพี่จะพูดอะไร ใช่สมองคิดก่อนก็ดีนะ^^''พวกเรากำลังจะเข้าห้องได้ยินเสียงของพี่นิโครพูดเเบบนั้น ถึงมันจะเเพงก็เถอะ ฉันเห็นยัยเทพายกำมือเเน่นเเล้วก็ตะโกนด่าออกไปเเต่มันปั้นหน้ายิ้มด้วย!!!พี่นิโครหน้าเสียเลย''พูดเเบบนี้อยากตายหรอครับ สมองฉันดีกว่าเธอก็
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
EP.4 คืนอันเร่าร้อนNC+++
ผมเเวมไพร์นะครับกว่าจะถึงบทของผมรอตั้งนาน มีเเต่บทน่ารักเหอะ!![เเกจะด่าฉันก็บอกตรงๆดิ]เข้าเรื่องเลยละกัน ก็เหมือนอย่างว่าผมเป็นคนยังไงก็รู้กันอยู่เเล้ว ที่ผมชวนน่ารักมาก็เพราะไม่อยากให้เพื่อนของเธอเดือดร้อนหรอกนะ ดีนะไอ้นิโครให้โอกาสน้องเทพาย ปกติไอ้นิโครมันไม่ใจเย็นขนาดนั้นหรอก ใครทำให้มันโกธล่ะก็หึ!! ไม่ตาย!! ก็พิการ!! ผู้หญิงก็ไม่เว้นเหมือนปากมันพูดจริงๆนั้นเเหละ ผมก็เช่นกันเเต่ยกเว้นคนที่อยู่บนตักผม น่ารักเมียผมเอง ครั้งเเรกที่ผมเห็นเธอเหมือนโลกมันหยุดหมุนผมมองเธอตั้งนานสองนาน เธอเเม่งโคตถูกใจผมมาก เเล้วผมต้องได้เธอมาเป็นของผมให้ได้ตอนเเรกผมคิดว่าเธอคงผ่านมาเยอะเพราะเด็กสมัยนี้15ปีมันก็มีเพศสัมพันธ์กันเเล้ว เเต่ผมคิดผิดไง เธอยังบริสุทธิ์อยู่เเละเธอก็ทิ้งผมไปอย่างไร้เยื่อใยด้วยมันน่าเจ็บใจไหมล่ะ เเต่ตอนนี้ผมเจอเธอเเล้ว ผมไม่ยอมให้เธอจากผมไปเป็นครั้งที่สองเเน่!!มีอะไรกับเธอในคืนนั้นผมจำได้ทุกอย่าง เเม้กระทั่งทุกการสัมผัส กลิ่นตัวอ่อนๆเหมือนกลิ่นเด็ก รสจูบที่หวานดูดดื่มที่ไม่มีประสบการณ์ของเธออ่าพูดเเล้วอยากวะ เเละตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าเธออายุ18ปี เเต่ถึงยังไงผมก็พร้อมรับผิดชอบเธอนะครั
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
EP.5 ศึกเเดงเดือด
ผ่านไปอีกวัน...เเสงเเดดยามเช้าอ่อนส่องผ่านมาจากหน้าต่างกระจกเเก้วใสจนกระทบกับตาของคนร่างใหญ่ที่นอนกอดผู้หญิงตัวเล็กๆไว้ในอ้อมกอดอย่างหวงเเหน ''อืม..เช้าเเล้วเหรอ''ผมลืมตาขึ้น โดยกอดน่ารักอยู่ หึ กว่าจากเสร็จบทรักก็ปาไปเกือบรุ่งเธอคงเพลียร่างกายมาก ใครใช้ให้เอามันส์ล่ะ ช่วยไม่ได้...ส่วนผมเเค่นี้สบายๆ ตั้งเเต่น่ารักไม่เข้ามา ผมก็ผ่านผู้หญิงมาเยอะเเยะ เเต่ผู้หญิงพวกนั้นมาเสนอให้ผมเองนะ ผมก็เเค่สนองกลับไป เสร็จเเล้วต่างคนต่างเเยกไม่ผูกมัดกัน เเละผมไม่เคยเอาสดๆนอกจากน่ารักเเค่คนเดียว อย่าหวังว่าผู้หญิงคนอื่นๆได้จับผมไม่มีทางพลาดเเน่บางคนหน้าตาใสๆเเต่ข้างในกรวง บางคนชอบอ่อยใสซื่อทำเป็นไม่รู้จักเรื่องอย่างว่าเเต่โทษทีผมรู้ทัน!!ไม่เหมือนน่ารักของผม ก็ดีเหมือนกันที่เธอไม่เป็นเเบบนั้น...''น่ารัก...ตื่น''ผมปลุกเธอเเต่เธอก็นอนนิ่งเหมือนเดิม รอยดูดจากริมฝีปากของผมเมื่อคืนเต็มตัวเธอไปหมดเเละที่สำคัญผมตั้งใจดูดที่ต้นคอของเธอหนึ่งรอย ก็เเค่อยากให้รู้ว่ายัยนี้มีเจ้าของเเล้ว ผมเอามือออกจากร่างของเธอลุกขึ้นจากเตียง เอื้อมมือไปจับผ้าห่ม มาห่มให้เธอจนถึงลำคอ จากนั้นก็เดินไปเอาผ้าขนหนูพันเอวสอบเเล้
last updateLast Updated : 2025-05-05
Read more
EP.6 ทะเลาะ
รู้ไหมตอนนี้ฉันยังไม่ได้กลับห้องเลยม.เขาก็ไม่ให้ไปเรียน เขาโทรหารองอธิบดีว่านางสาวดารารัตน์....ลาป่วยจนกว่าจะหายป่วยอ่ะ นี้ก็สามวันเต็มๆที่ฉันต้องอยู่กับพี่เเวมไพร์ ดารารัตน์...คือชื่อจริงของฉันเองเเหละ ฉันหันไปมองก็พบกับร่างใหญ่นอนอยู่ข้างๆฉันเสื้อของฉันถูกเกะกระดมออกประมาณสี่เม็ดเผยให้เห็นทรวงอกครึ่งเต้ามือเขาตอนนี้ยังเอ่อ...ยังกุม หน่มนมฉันอยู่เลยพูดเเล้วน่าอายชะมัด คนอะไรหื่นจริงๆ จ้องเเต่จะเขมือบฉันอยู่ตลอดเวลาทุกนาทีเลยฉันพยามเกะมือหนาออกจากเต้านมของฉันนี่มือหรือว่ากาวอะเกะยากจริงๆ''พี่เเวมไพร์ตื่นๆ หนูมีเรียนสิบโมงนะ''ฉันรีบเขย่าร่างเขาเเรงๆ ฉันไม่อยากหยุดเรียนเเล้ว เขาตื่นพร้อมคว้าโทรศัพท์มาดูเวลาพร้อมทำหน้าเขม็งใจฉันทันที''นี่มันเจ็ดโมงเช้าเองนะยัยบื้อเเล้วอีกอย่างยังป่วยอยู่!!''''ก็หนูอยากไปเรียนเเล้วนี่คะ เรื่องป่วยก็หายดีเเล้ว''''เถียงเหรอห้ะ!! พูดดีๆไม่ชอบ ชอบทำให้อารมย์เสียอยู่เรื่อย''นั้นไงเริ่มล่ะ ไอ้คนขี้โมโห พูดนิดหน่อยก็ดุตลอด''ก็หนูมีเรียนสิบโมงเช้านี่!! ไปเปิดประตูให้หนูเลยนะ''ฉันลุกขึ้นนั่งติดกระดุมเเล้วสั่งให้เขาไปเปิดประตูให้''สั่ง ขึ้นเสียง ที่สั่
last updateLast Updated : 2025-05-05
Read more
EP.7 หวงเมีย
ณ ผับ 69 onenight stand ''ขอบคุณค่ะ^^หนูชื่อเอวาส่วนนี่เพทายเเละคนนี้ชื่อน่ารักค่ะ''เราสามคนยกมือไหว้ขอบคุณพี่เขาอย่างพร้อมเพรียงเอวาเเนะนำตัวให้พี่เขารู้จัก หลังจากที่เซ็นสัญญากันเรียบร้อยเเล้ว''อืม ไม่เป็นไรฉันชื่อนิค ยังไงก็ทำงานดีๆล่ะกัน กฎระเบียบที่นี่พวกเธอก็รู้ใช่ไหม? อ้อเเละที่สำคัญถ้าทำงานไม่ถึงห้าเดือน เรียกสั้นๆก็คือพวกเธอขี้เกียจทำงานเเล้วก็ลาออกไป เเบบนี้ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะ เเต่..พวกเธอต้องจ่ายเงินชดใช้ คนละหนึ่งเเสนบาท ถ้าพวกเธอลาออกโดยที่ไม่ถึงวันกำหนด จ่ายคนละหนึ่งเเสนมันอยู่ในใบเซ็นสัญญาที่พวกเธอเซ็นไป''ตอนเเรกพวกฉันสามคนพูดพร้อมกัน อย่างดีใจ เเต่ต้องหยุดชะงักกับคำพูดของผู้ชายตรงหน้า จ่ายหนึ่งเเสนเลยเหรอ ชั่งมันเหอะ ยังไงพวกฉันก็อยากทำงานหาเงินนี่จะลาออกไปทำไมกันล่ะ เเถมผับก็หรูหราอลังการมากเเละที่นี้ก็ใหญ่สุดเเล้วมีชั้นบนเป็นห้องVIPส่วนบุคคล คนนอกเข้าไม่ได้เป็นอันขาด รายได้คงเยอะน่าดูส่วนลูกค้าที่เข้ามามักจะ เป็นดารานางเเบบนายเเบบระดับโลกทั้งนั้นพูดเเล้วก็อดอิจฉาเจ้าของผับเเห่งนี้ไม่ได้ ฉันหันไปมองที่ประตูทางเข้าก็มีคนใส่ชุดดำเกือบทุกที่ของผับ ฉันดูๆเเล้วเหมือนพว
last updateLast Updated : 2025-05-05
Read more
EP.8 น่ารักสมชื่อ
ณ คอนโดหลังจากที่ผมรู้ว่าเธอมาทำงานในผับ ผมเเม่งโคตรโมโหเธอมากๆเลย ใส่ชุดให้พวกเหี้ยดูจนตาจะหลุดออกมาจากเบ้าอยู่เเล้วตอนนี้ผมยืนมองยัยตัวเตี้ยที่กำลังเถียงผมทุกคำ ก็ช่วยไม่ได้นะเพราะผมเป็นคนชอบเอาเเต่ใจ ไม่ชอบให้ใครขึ้นเสียงใส่หน้า ยกเว้นเพื่อนผมที่สนิทกันจริงๆอย่างเช่นไอ้นิโครกับไอ้วายุ ไอ้สองคนนี้ผมไม่ถือหรอก เเต่คนตรงหน้าเนี่ยสิ รู้ว่าสู้ไม่ได้เเต่ก็ทำใจดีสู้เสือเหอะ! "ทำไมเธอไม่บอกฉันว่าเธอไปทำงานในผับ!!""พี่อย่ายุ่งกับหนูได้ไหม หนูจะทำอะไรก็เรื่องของหนูไม่ใช่เหรอ!!""เธอเป็นเมียฉัน! เธอเป็นของฉัน! จะไม่ให้ฉันยุ่งได้ยัง!!"น่ารักทำหน้าเหวอๆเเล้วเริ่มถอยห่างออกจากตัวผมไปเรื่อยๆ"พี่เเวมไพร์จะทำอะไรหนะ..."''มานี่!! ห้ามดังห้ามโวยวายถ้าฉันได้ยินละก็เธอตายเเน่''ผมกระชากเเขนเธอ ตอนเเรกเธอตกใจทำท่าจะร้องกรี๊ดเเต่ผมพูดซะก่อนเธอเลยเอามือปิดปากผยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ ผมลากเธอมาถึงหน้าห้องของตัวเอง เธอขัดขืนเล็กน้อยเเต่ผมสงสายตาคมกริบไปมองเท่านั้นเเหละเธอเลยเดินตามมาอย่างเงียบๆผมล่วงเอาคีย์การ์ดในกระเป๋า ปล็อดประตู''มะไม่เข้าหนูอยากกลับห้อง ปะ..ปล่อยนะ''''เข้า...ไป''ผมเน้นเสียทีล่ะ
last updateLast Updated : 2025-05-05
Read more
EP9.สารภาพรัก
ผมตื่นจากนอนมาสูดอากาศอืม...อากาศตอนเช้าดีมากมันทำให้ผ่อนคลายได้ดีเลยทีเดียว ผมยืนอยู่ที่ริมระเบียงพร้อมบิดขี้เกียจไปมาผมมองไปยังร่างเล็กที่นอนมุดผ้าห่มอย่างสบายใจโดยไม่ใส่เสื้อผ้าอะไรเลยสักชิ้นเดียวหึขี้เซาจริงๆ อย่างนี้ต้องเเกล้งซะหน่อยเเล้ว ผมคิดได้เช่นนั้นก็เดิมมาทิ้งตัวลงเเล้วจับพลิกน่ารักนอนตะเเคงข้าง ก็เเค่อยากดูดนมเองครับจ๊วบๆๆๆ''อื้อออ...''น่ารักสะดุ้งตัวตื่นตอนผมเอามือไปจับนมเธอนั้นเเหละ''ดูดนมหน่อย เพิ่มเเคลเซียมกระดูกจะได้เเข็งเเรงโดยเฉพาะสะโพกของฉัน เพราะมันใช้งานเยอะกว่าส่วนอื่นๆหึ!''''ทะลึ่งนะพี่เเวมไพร์...เเต่อย่าดูดเเรงล่ะเจ็บนมหมดเเล้วเนี่ย''''อื้ม...เดี๋ยวช่วงบ่ายๆไปห้างกัน''พูดจบผมก็ลงมือดูดนมต่อทันที หัวนมจุกใหญ่เเบบนี้เเถมยังนุ่มลิ้นอีก ผมดูดไม่เบื่อเลยครับ ผ่านไปหลายชั่วโมงผมกับน่ารักอาบน้ำพร้อมกันเเละตอนนี้ก็อาบเสร็จเเล้วด้วยเราสองคนมานั่งที่โซฟาด้านนอกโดยมีทีวีจอใหญ่สะใจกำลังเปิดอยู่ด้วยเเละตอนนี้น่ารักกำลังนั่งตักผม รู้ป่ะว่าเรานั่งดูอะไร หึ ก็ดูซีรี่ย์เกาหลีเกาเหลาเนี่ยอ่ะดิพอผมจะเปิดไปช่องอื่น น่ารักก็ร้องไห้งอเเงอยากดูซีรี่ย์เกาหลี ผมจะทำอะไรได
last updateLast Updated : 2025-05-05
Read more
EP.10 ความในใจ
5เดือนผ่านไป"น่ารักรีบไปกันเถอะพวกนี้กำลังรออยู่ที่หน้าผับ"ผมเร่งน่ารักให้รีบเเต่งตัวเสร็จเร็ว ตอนนี้ผมเอากระเป๋าเดินทางใส่ไว้ใต้ฝากระโปรงรถไว้เเล้วเหลือเเค่น่ารักที่กำลังเเต่งตัวอยู่ในห้องจนผมต้องขึ้นมาตามอีกครั้ง จะสวยไปถึงไหนเมียกู"เสร็จเเล้วค่ะๆ"เธอรีบเดินออกจากห้องพร้อมล็อกประตูเเล้วสอดมือเข้ามาควงเเขนผมอย่างอ้อนๆ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านผมกับน่ารักอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ผมก็ปรับตัวกับน่ารักได้ดีเลยทีเดียว จากเป็นคนขี้โมโหหัวรุนเเรงปากจัดสุดๆ จนตอนนี้ผมทิ้งนิสัยเเบบนั้นออกไปหมด เฉพาะกับน่ารักคนเดียวนะครับ เพราะผมอยากดูเเลเธอตลอดชีวิตไว้ผมจะพาไปหาพ่อกับเเม่ของผม ท่านคงรักเเละเอ็ดดูเธอมากเเน่ๆ Rrrrrrr"เออ"(มึงถึงไหนเเล้ว)"กำลังขับรถอยู่ใกล้ถึงผับเเล้ว"(เออๆ ขับรถดีๆพวกกูรออยู่กับครบเเล้ว)ไอ้วายุโทรมาผมจากนั้นผมก็วางสายไป เพราะตอนนี้พวกเรากำลังจะไปเที่ยวดอยเเม่ฮ่องสอนกันครับอีกอย่างอยู่ในช่วงปิดเทอมพอดีเลย ผมก็อยากพาน่ารักไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกัน ณ ผับone night standผมเปิดประตูอกลงเดิน เห็นไอ้พายุกับไอ้นิโครรออยู่พร้อมเพื่อนของน่ารักทั้งสองคนน่ารักรีบวิ่งไปกอดอย่างคิดถึงเห็
last updateLast Updated : 2025-05-05
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status