ตัดสินใจ 2

นางคาดหวังว่าตนเองจะสามารถใช้สติเอาชนะอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังลามเลียไปทั่วร่างกายได้ เพื่อไม่ให้ทุกอย่างเลยเถิดมากไปกว่านี้ แต่ความเป็นจริงชัดเจนแล้วว่านางมิได้มีสติมากถึงเพียงนั้น ความปรารถนาที่เกิดขึ้นจึงเอาชนะทุกเหตุผลได้อย่างง่ายดาย

ในหลายอึดใจต่อมา นางจึงก้มลงไปจุมพิตเหอชางก่อนอย่างอดกลั้นอารมณ์รุ่มร้อนของตนเองเอาไว้ไม่ไหว แล้วริมฝีปากบางก็ไล้จุมพิตใบหน้าคมคายของเขาไปทั่วอย่างเงอะงะและสะเปะสะปะ จากนั้นถึงได้เข้าไปบดจูบริมฝีปากหนาแล้วส่งมอบความร้อนรุ่มผ่านเรียวลิ้นเล็กหลอกล่อให้เขาเสียสติ

“ซินซิน”

เหอชางครางออกมาเสียงต่ำ สามัญสำนึกที่พยายามโลดแล่นทำหน้าที่ของมันพลันสั่นไหวแล้วพังทลายลงราบอีกครั้ง

“ได้รึ”

เขาเอ่ยถามทั้งๆ ที่นางแทบไม่มอบจังหวะให้เขาผละออก เรียวลิ้นเล็กตามพัวพันลิ้นหนาที่ร้อนผ่าวไปมาไม่เลิก แล้วเมื่อได้คำตอบด้วยเสียงที่ลอดมาจากลำคอของนางเบาๆ เหอชางก็พลันกระชากจิตสำนึกของเขาทิ้ง แล้วเลื่อนฝ่ามือร้อนลงไปลูบไล้กอบกุมสำรวจร่างกายของนางจนทั่ว

เสื้อของนางถูกเขาถอดออกไปอย่างรวดเร็ว ผิวกายเนียนละเอียดถูกมือหยาบสัมผัสลูบไล้ไปทีละส่วน หมาเจี่ยซินสั่นจึงสะท้านไปกับผิวหยาบร้อนระอุของเขา ยามที่เหอชางเลื่อนมือมากอบกุมก้อนเนื้อตูมอันงดงาม นางจึงผวาขึ้นมาหนหนึ่งจนต้องกอดเขาเอาไว้แน่น

แล้วริมฝีปากของนางก็ได้อิสระหลังจากถูกบดจนเปียกชุ่มและแดงก่ำ ลิ้นหนาไล่เลียลำคอแล้วเคลื่อนลงต่ำไปสัมผัสก้อนเนื้อนิ่ม ยามที่เขาครอบครองเม็ดบัวอันอ่อนไหวด้วยความเปียกชื้นนางจึงสะท้านจนแผ่นหลังยกขึ้นโค้งงอ

หมาเจี่ยซินถูกลิ้นร้อนของเหอชางปรนเปรออย่างไร้สติอยู่พักหนึ่ง กางเกงชิ้นล่างที่ปกปิดส่วนสำคัญก็ถูกเขาดึงออกไปอีกชิ้น ซึ่งมันเป็นชิ้นสุดท้ายบนร่างกายของนาง

มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนมาวางบนความอ่อนไหวแล้วสัมผัสเคล้นคลึงผิวบางเบาๆ รอจนความเปียกชุ่มเยิ้มออกมาเคลือบนิ้วของเขาจนมันวาว เหอชางก็ลุกขึ้นมาปลดเสื้อผ้าตนเองออก

ในความมืดเขาสัมผัสตนเองเบาๆ แล้วขยับไปจ่อกับพื้นที่เปียกชุ่ม จากนั้นก็ดันตนเองเข้าไปในความคับแคบช้าๆ ความรัดแน่นของร่างกายบางทำให้เหอชางแทบจะเหงื่อซึมออกมา

“ข้าเจ็บ”

“ข้ารู้ อดทนอีกหน่อยเดี๋ยวก็จะดีแล้ว”

แม้นี่จะเป็นครั้งแรกของเขาเช่นกัน แต่เหอชางที่เป็นบุรุษแม้ไม่เคยกินเนื้อแต่ย่อมเคยเห็นผู้อื่นกินเนื้อมาก่อน เขาจึงพอจะรู้ในระดับหนึ่งว่าครั้งแรกของหญิงสาวและชายหนุ่มนั้นต้องทำอย่างไร

เหอชางจุมพิตใบหน้าที่เปียกเหงื่อของนาง แล้วดันตนเองไปต่อช้าๆ จนกระทั่งเข้าไปในร่างกายของนางได้ทั้งหมดแล้ว เขาถึงได้หยุดนิ่งรอคอยให้ร่างบางคุ้นชินเสียก่อน

หม่าเจี่ยซินไม่รู้ว่าร่างกายของเหอชางนั้นใหญ่มากแค่ไหน แต่จากความเจ็บที่เจ็บจนน้ำตาซึมและความรู้สึกที่ทั้งจุกทั้งแน่นจนร่างกายของตนเองคล้ายจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ หม่าเจี่ยซินก็สรุปได้ว่าสิ่งนั้นของเหอชางไม่มีทางเล็ก

เขาจุมพิตนางอีกครั้งในระหว่างรอให้นางเจ็บน้อยลง จนกระทั่งหม่าเจี่ยซินกระซิบให้เขาขยับ เหอชางก็เริ่มกลืนกินนางช้าๆ ไปทีละส่วน ไต่เพิ่มระดับความหวาบหวามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาและนางพากันจูงมือไปถึงฝั่งฝัน หม่าเจี่ยซินก็รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะไม่อยากขยับ

แต่ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน นางก็ยังคงรู้สึกพอใจ ครั้งแรกของพวกเขา เหอชางทำได้ดีจนนางประทับใจ

แม้ชาติก่อนหม่าเจี่ยซินไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางร่างกายกับผู้ชายมาก่อน แต่นางกลับเคยเห็นและได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากสื่อต่างๆ มามากพอสมควร นางจึงรู้ดีว่ามิใช่ผู้หญิงทุกคนจะได้พบกับประสบการณ์ครั้งแรกที่น่าประทับใจ

หลังกิจกรรมอันเร่าร้อนจบลง เหอชางไม่ได้พลิกตัวครั้งหนึ่งแล้วหลับไปทันทีเช่นหม่าเจี่ยซิน เขาลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าแล้วไปยกน้ำมาเช็ดร่างกายให้ตนเองกับนางจนสะอาด จากนั้นถึงได้กอดนุ่มนิ่มเอาไว้แล้วหลับใหลไปด้วยกัน

เช้าวันต่อมาหม่าเจี่ยซินพยายามลุกจากที่นอนแต่กลับลุกไม่ขึ้น เหอชางที่ทรมานนางอยู่ค่อนคืนจึงห่มผ้ากลับให้นางแล้วบอกให้นางนอนหลับต่อ ก่อนจะลุกไปทำอาหารมื้อเช้าเพียงคนเดียว

คนสกุลเหอล้วนตื่นเช้า หลังเหอชางตื่นได้ไม่นาน เหอหยวน เหอตงและเหออันจึงล้วนพากันทยอยออกจากห้องนอน เหอคังกับเหอเจาผู้เป็นบิดาก็ตื่นแล้วเช่นกัน

“นางยังไม่ตื่นรึ”

เหอตงเข้ามาหยิบกาน้ำร้อนในห้องครัว เมื่อไม่เห็นหม่าเขี่ยซินจึงเอ่ยถามน้องชาย เพราะทุกเช้านางล้วนไม่เคยตื่นสาย

“อืม”

เหอชางชะงักแล้วตอบคำถามอยู่ในลำคอ มือก็ตระเตรียมอาหารต่อไป ไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมา

เหอตงไม่ได้แปลกใจมากนักที่หม่าเจี่ยซินยังไม่ตื่น เมื่อน้ำในกาเดือดเขาก็ยกออกไป

เหอหยวนเดินเข้ามาหลังจากเหอตงออกไปแล้ว เขาจ้องเหอชางเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งเหอชางทนไม่ไหวแล้วหันมาจ้องตากับพี่ใหญ่ เหอหยวนถึงได้ยอมเปิดปากขึ้นมา

“นางตอบตกลงเป็นคนของเจ้าแล้วรึ”

เขาถามเหอชางด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยน ในขณะที่เหอชางนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อยขึ้นมาด้วยความแปลกใจ แล้วพลันเข้าใจว่าเรื่องเมื่อคืนคงหนีไม่พ้นสายตาของพี่ใหญ่อีกตามเคย

อันที่จริงเรื่องนี้เหอหยวนบังเอิญเห็นเข้าโดยไม่ตั้งใจ กลางดึกหลังจากเก็บสมุนไพรตากแห้งที่บดมาตลอดทั้งค่ำเสร็จแล้ว เหอหยวนก็เดินออกมาจากห้องยาของเขาเพื่อที่จะกลับไปนอน ในตอนนั้นเขาบังเอิญเห็นเหอชางเดินออกมาจากห้องไปยังห้องครัวเพื่อยกน้ำถังหนึ่งกลับห้องพอดี เหอหยวนที่ยืนมองการกระทำของน้องชายเงียบๆ จึงคาดเดาได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในห้องของพวกเขา

ดึกดื่นออกมายกน้ำถังใหญ่เช่นนั้นเข้าห้อง สาเหตุย่อมมีอยู่ไม่กี่เรื่อง แล้วชายหญิงอยู่ในห้องเดียวกัน พวกเขาทำเรื่องอะไรกันนั้น ย่อมสามารถคาดเดาได้อย่างง่าย

แต่นี่มิใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะตระกูลเหอของเขาไม่ใช่ตระกูลที่มีค่านิยมในเรื่องหญิงชายเหมือนกับสังคมภายนอกอยู่แล้ว ตั้งแต่แรกพวกเขาจึงไม่ได้ห้ามให้เหอชางไปนอนในห้องเดียวกันกับหม่าเจี่ยซินและอันที่จริงทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจว่าในไม่ช้าจะต้องมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

เพียงแต่เหอหยวนไม่คิดว่านางจะยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งของน้องสี่ของเขา ทั้งๆ ที่ใจยังคงไม่ยอมรับเรื่องการแต่งงานของตระกูลเหอ

สตรีเช่นนี้มุมหนึ่งอาจจะดูใจแข็งและดื้อดึงจนน่าจนใจ แต่อีกมุมกลับน่าชื่นชมที่ไม่ยอมหวั่นไหวต่ออะไรง่ายๆ เช่นกัน

“ไม่”

ในระหว่างมีความสัมพันธ์ เหอชางจำได้ว่าเขาหลอกล่อและเรียกร้องให้นางยอมตอบตกลงเป็นคนของเขาอยู่หลายครั้ง แต่สาวน้อยนางนั้นใจจัดการได้ยากยิ่ง ทั้งๆ ที่ตัดสินใจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาแล้ว แต่นางกลับไม่ยอมตอบตกลงเรื่องการแต่งงานง่ายๆ

“แล้วเจ้ายังทำเช่นนั้นอีกหรือ หากสุดท้ายนางไม่เลือกเจ้าเล่า”

เหอชางพลันกำมือแน่นเมื่อถูกเหอหยวนเตือนสติเช่นนี้ ในใจของเขาบีบเข้าหากันแน่นจนปวดหนึบ แต่ถึงเช่นนั้นสีหน้าของเหอชางก็ยังคงราบเรียบ เขานิ่งไปไม่นานก็ตวัดสายตาขึ้นมองเหอหยวนอีกครั้งแล้วดวงตาที่เคร่งเครียดชั่วขณะก็พลันผ่อนคลายลง

“ไม่แต่งให้ข้า นางก็อย่าคิดที่จะได้แต่งกับผู้อื่นอีก”

เป็นคนของเขาแล้ว ยังคิดจะทิ้งเขาเช่นนั้นรึ?

เขาไม่มีทางมอบโอกาสเช่นนั้นให้นางหรอก นับจากนี้แม้จะต้องล่อหลวงเพื่อให้นางลุ่มหลง ก็จำเป็นต้องทำแล้ว เขาจะไม่มีคำว่าเห็นใจและออมมือมอบให้นางอีก

หลังได้ครอบครองหม่าเจี่ยซิน เหอชางก็อดคิดไปเองไม่ได้ว่า หากสุดท้ายเขาเปลี่ยนใจนางไม่ได้จริงๆ เขาก็แต่งกับนาง โดยไม่สนใจพี่ชายทั้งสามแล้ว แม้ว่าทำเช่นนั้นเขาจะต้องถูกขับออกจากตระกูล แต่เขาเลือกได้ด้วยรึ

เพียงแต่เรื่องนี้เป็นเพียงความคิดหนึ่งที่แสนขบถของเขาเท่านั้น ยามนี้เหอชางยังคงต้องการล่อลวงและทำให้หม่าเจี่ยซินยอมรับการแต่งงานกับเขาและพี่ชายทั้งสามของเขาให้ได้มากกว่า

เหอหยวนจ้องมองเหอชางที่กลับไปทำอาหารด้วยสีหน้าเรียบเฉยอยู่อีกครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าน้องชายตัดสินใจเด็ดขาดที่จะไม่ปล่อยสตรีผู้นั้นไปแล้วจริงๆ เขาก็ยกยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินออกไปจากห้องครัวเงียบๆ

บิดาเคยบอกกับเขาว่าบุรุษแต่ละรุ่นในสกุลเหอ ล้วนพึงพอใจในสตรีคนเดียวกันอย่างน่าแปลกประหลาด นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้กฎของตระกูลที่กำหนดให้บุรุษแต่ละรุ่นต้องตบแต่งภรรยาคนเดียวกัน ยังคงสืบทอดต่อกันมาได้ยาวนานจนถึง ณ ตอนนี้

เมื่อก่อนเหอหยวนไม่เชื่อคำพูดเหล่านี้ของบิดามากนัก แต่หลังจากได้พบนาง หญิงสาวที่ทำให้น้องสี่พึงใจผู้นั้นเขาก็ไม่ได้คิดเช่นนั้นอีก