บทที่ 2: กล่องข้าวใต้ต้นไม้

บทที่ 2: กล่องข้าวใต้ต้นไม้

ใต้ร่มเงากว้างของต้นจามจุรีใหญ่ข้างตึกภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล สายลมหอบเอาไอร้อนระอุของช่วงบ่ายพัดผ่านจนใบไม้แห้งร่วงกราวลงบนลานหญ้า เสียงจอแจของนักศึกษาที่เดินขวักไขว่อยู่ตรงทางเดินริมสระน้ำด้านหน้าแว่วมาเพียงแผ่วเบา มุมโต๊ะม้าหินอ่อนตัวยาวแห่งนี้ซ่อนอยู่หลังแนวพุ่มเข็มดัด เป็นจุดอับสายตาที่ปลอดคนและเงียบพอให้ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

เหนือเมฆเลือกมุมนี้เป็นที่หลบภัย

ตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากโรงช็อปเมื่อวาน ข่าวเรื่องเด็กทุนปีหนึ่งลุกขึ้นมาหักหน้ารุ่นพี่ปีสองเรื่องขัดเกียร์ก็สะพัดไปทั่วรุ่น ยิ่งไปกว่านั้น การที่ ‘พี่ราชัน’ ก้าวลงมาแทรกกลางวงด้วยตัวเอง ยิ่งทำให้ชื่อของเหนือเมฆกลายเป็นประเด็นซุบซิบประจำซุ้มวิศวะ ตลอดช่วงเช้าไม่ว่าจะเดินผ่านลานเกียร์หรือโถงหน้าห้องบรรยายรวม เขามักจะสัมผัสได้ถึงสายตานับสิบคู่ที่มองตามหลัง บ้างก็มองด้วยความทึ่ง บ้างก็มองด้วยความสมเพชปนอยากรู้อยากเห็น คล้ายกำลังรอคอยดูว่าเขาจะโดนรุ่นพี่ปีสี่จัดการอย่างไร

เหนือเมฆรังเกียจสายตาพวกนั้น เขาไม่ชอบการตกเป็นเป้าความสนใจ และเกลียดการถูกตัดสินจากคนที่ไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ ของเขา

บนโต๊ะม้าหินอ่อนที่เย็นชื้น กระดาษกราฟคำนวณวิชาฟิสิกส์แผ่นที่สามวางกางทับสมุดจดเลกเชอร์ ดินสอกดแท่งเหล็กในมือขยับขีดเขียนสมการแรงเฉือนและความเค้นดึงอย่างรวดเร็ว ตัวเลขและสัญลักษณ์กรีกเรียงตัวเป็นระเบียบ ปลายนิ้วชี้มีรอยด้านบางๆ จากการจับเครื่องเขียนมาตั้งแต่เด็ก ตรงมุมกระดาษมีเศษตัวเลขที่ถูกทดไว้ลวกๆ แต่เป็นตัวเลขที่แท้จริงในชีวิตของเขา

3,420 บาท

นั่นคือยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคารสำหรับค่าครองชีพตลอดทั้งเดือนนี้

เหนือเมฆต้องแบ่งสรรปันส่วนอย่างระมัดระวังที่สุด ค่าหอพักพัดลม ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าชีทเอกสารแล็บ และค่าอาหารแต่ละมื้อถูกคำนวณซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว เขาไม่มีสิทธิ์ใช้จ่ายตามใจชอบเหมือนเพื่อนรุ่นเดียวกัน และการอดมื้อเที่ยงเพื่อประหยัดเงินไว้ซื้อข้าวราดแกงมื้อเย็น ก็กลายเป็นความเคยชินที่เขาทำมาตลอดตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย

โครก...

เสียงท้องร้องเบาๆ ดังประท้วงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

เหนือเมฆชะงักมือ วางดินสอกดลงบนโต๊ะ ยกมือกดหน้าท้องตัวเองผ่านเนื้อผ้าเสื้อช็อปสีกรมท่า เขาก้มมองนาฬิกาดิจิทัลสายยางเรือนเก่าบนข้อมือที่ตัวเลขเริ่มจางลงทุกที... บ่ายโมงสี่สิบห้า

ตั้งแต่เช้า มีเพียงน้ำเปล่าขวดละเจ็ดบาทกับขนมปังแผ่นละห้าบาทหนึ่งห่อจากร้านของชำหน้าปากซอยหอพักตกถึงท้อง เขาถอนหายใจยาว คว้าขวดน้ำพลาสติกที่เหลือน้ำเพียงก้นขวดขึ้นมาจิบลูบท้อง พยายามดึงสมาธิกลับมาจดจ่อกับสมการแคลคูลัสตรงหน้า บอกตัวเองว่าความหิวเป็นเพียงปฏิกิริยาเคมี ยิ่งไปใส่ใจก็ยิ่งทรมาน

ตึง!

เสียงของแข็งวางกระแทกลงบนหน้าโต๊ะหินอ่อนอย่างแรง ทำเอาเหนือเมฆสะดุ้งจนปลายไส้ดินสอหักคากระดาษ

กล่องกระดาษชานอ้อยสีขาวขุ่นอัดแน่นไปด้วยไอร้อน ถูกวางลงตรงกลางทับหน้าสมุดเลกเชอร์ กลิ่นหอมฉุนกึกของพริกขี้หนูสวนผัดใบกะเพราปะทะกลิ่นควันกระทะไหม้ลอยฟุ้งขึ้นมาแตะจมูกทันที ด้านบนโปะด้วยไข่ดาวขอบกรอบเกรียมสีน้ำตาลทอง ไข่แดงตรงกลางยังเยิ้มเป็นตาวัว ข้างกล่องมีถ้วยพลาสติกใส่น้ำปลาพริกซอยละเอียดวางแนบมาพร้อมช้อนส้อมพลาสติก และแก้วชามะนาวเย็นจัดที่มีหยดน้ำเกาะพราวรอบแก้ว

เหนือเมฆเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

ร่างสูงตระหง่านยืนค้ำหัวเขาอยู่ แสงแดดที่ส่องลอดผ่านพุ่มใบจามจุรีทอดเงาบดบังใบหน้าของอีกฝ่ายไปครึ่งหนึ่ง แต่เสื้อช็อปสีกรมท่าที่ซักจนซีดเป็นสีควันบุหรี่กับรูปร่างกำยำและช่วงไหล่กว้างแบบนั้น... ในคณะนี้มีอยู่เพียงคนเดียว

ราชันยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ข้างหนึ่ง สายตานิ่งสนิทมองต่ำลงมา

“อะไรของพี่” เหนือเมฆถามเสียงห้วน พลางดันกล่องข้าวออกไปด้านข้างเพื่อดึงชีทเรียนของตัวเองกลับมา

“กิน” คำสั่งสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

“ผมไม่กิน”

“กูสั่งให้กิน”

“ผมบอกว่าไม่กินไง” เหนือเมฆวางดินสอกระแทกลงบนโต๊ะ สบตากับคนตัวสูงตรงๆ “ผมไม่ได้สั่ง ไม่ได้ขอ และผมไม่ได้หิว พี่เอาคืนไปเถอะ”

ราชันไม่ขยับถอย เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองใบหน้าขาวที่เริ่มขึ้นสีแดงเพราะความหงุดหงิด ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมาดึงเก้าอี้ม้าหินฝั่งตรงข้าม เลื่อนออกแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ ขายาวทั้งสองข้างเหยียดตรง แขนแกร่งยกขึ้นกอดอก พิงหลังกับพนักพิงด้วยท่าทีผ่อนคลาย

“ไม่หิว แต่เสียงท้องร้องดังจนนกบนต้นไม้จะบินหนีหมดแล้วเนี่ยนะ”

เหนือเมฆชะงักกึก หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาถึงใบหู

“พี่... แอบฟังเหรอ”

“กูเดินเข้ามาก็ได้ยินแล้ว ไม่จำเป็นต้องแอบ” ราชันปรายตามองกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดตัวในของคนตรงหน้า สายตาคมกริบไล่สำรวจตั้งแต่ข้อมือผอมบางลงไปจนถึงช่วงเอวที่ดูบางกว่าเด็กหนุ่มทั่วไป “สภาพเหมือนคนอดข้าวมาหลายวัน ผอมจนลมพัดก็จะปลิว เดินผ่านหน้ากูแล้วมันเกะกะสายตา”

“ถ้าเกะกะสายตานัก พี่ก็ไม่ต้องเดินมามองสิครับ ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้” ราชันตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด “ในเมื่อมึงทำให้กูสนใจแล้ว มึงก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้กูเลิกมอง”

คำพูดเมื่อวานย้อนกลับมาทิ่มแทงในหัวอีกครั้ง เหนือเมฆกัดฟันแน่น ควบคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดใส่คนที่ชอบใช้อำนาจตามใจชอบ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งใจจะมองข้ามอีกฝ่ายแล้วก้มลงเขียนโจทย์ต่อ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดสังเกต

บนปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งข้างขวาของราชัน มีคราบหมึกปากกาเคมีสีน้ำเงินแห้งกรังติดอยู่ตามข้อนิ้ว และตรงชายแขนเสื้อช็อปที่พับร่นขึ้นมา ก็มีรอยชอล์กสีขาวเปื้อนอยู่เป็นทางยาว

กลิ่นไอของห้องแล็บกลศาสตร์และกลิ่นสารหล่อลื่นเฉพาะทางยังคงติดตัวราชันมาจางๆ

เหนือเมฆก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง สลับกับมองหน้าคนที่นั่งกอดอกทำหน้าตายอยู่ฝั่งตรงข้าม

“พี่ราชัน”

“อะไร”

“บ่ายโมงถึงสี่โมงเย็นวันพุธ... ปีสี่มีเรียนแล็บการสั่นสะเทือนทางกล (Mechanical Vibration) ในห้องแล็บใหญ่ไม่ใช่เหรอครับ”

ราชันนิ่งไป แววตาราบเรียบวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีจนแทบสังเกตไม่ทัน

“แล้ว?”

“วิชานี้อาจารย์ชาญชัยสอน” เหนือเมฆหรี่ตามอง “เมื่อกี้ตอนเที่ยงครึ่ง ผมเห็นอาจารย์ชาญชัยเดินถือสมุดเช็กชื่อขึ้นตึกไป อาจารย์ขึ้นชื่อเรื่องเช็กชื่อตรงเวลาและดุที่สุดในภาค ถ้าใครเข้าสายเกินสิบห้านาทีแกตัดสิทธิ์ทำแล็บทันที”

เหนือเมฆชี้ไปที่คราบหมึกบนมือของคนตัวสูง

“มือพี่เพิ่งเขียนบอร์ดทดลองมา แปลว่าพี่เข้าแล็บไปแล้ว... แล้วพี่ออกมาทำไม”

ราชันยังคงนั่งนิ่ง ไม่ยอมตอบ

เหนือเมฆเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว ร้านกะเพราเนื้อป้าพรที่ทำกล่องข้าวกล่องนี้ อยู่หลังมอฝั่งประตูสาม ห่างจากตึกภาควิชาเกือบหนึ่งกิโลเมตร ช่วงเที่ยงถึงบ่ายคิวจะแน่นจนต้องรอนานเกือบครึ่งชั่วโมง การที่ข้าวยังร้อนกรุ่นขนาดนี้ แปลว่าราชันเพิ่งไปยืนรอรับมาจากเตา แล้วเดินดุ่มๆ ข้ามฟากกลับมาที่นี่

“พี่โดดแล็บอาจารย์ชาญชัยเหรอครับ” เหนือเมฆถามย้ำ น้ำเสียงเริ่มมีความไม่เชื่อสายตาแฝงอยู่

“กูไม่ได้โดด” ราชันตอบเสียงแข็ง ปฏิเสธหน้าตาย “อาจารย์ปล่อยมาพัก”

“อาจารย์ชาญชัยเนี่ยนะปล่อยพักชั่วโมงครึ่ง?” เหนือเมฆเลิกคิ้ว ยกยิ้มมุมปากเป็นครั้งแรก แววตาที่เคยมึนตึงเริ่มเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์แบบเด็กช่างสังเกต “โกหกไม่เนียนเลยนะพี่ โดดเรียนชัดๆ โดดแล็บเพื่อเอาข้าวกล่องมายัดเยียดให้เด็กปีหนึ่งเนี่ยนะ คุ้มค่าโดนตัดคะแนนไหมครับท่านประธานชมรม”

ราชันเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง สันกรามคมนูนเด่นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกเด็กดื้อต้อนจนมุม ความเยือกเย็นที่เคยสร้างไว้เริ่มปริแตกทีละน้อย

“เสือก” ราชันสบถเสียงต่ำ เบือนหน้ามองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตากลมโตที่กำลังจับผิด “กูบอกให้กินก็กินเข้าไป อย่าถามมาก พูดมากแล้วมันอิ่มท้องหรือไง”

“ก็ผมบอกแล้วว่าผมไม่—”

“ไอ้คิง!”

เสียงตะโกนแหกปากดังลั่นมาจากทางเดินปูนด้านหลังพุ่มไม้ ทำลายความเงียบใต้ต้นจามจุรีลงทันที

เหนือเมฆหันไปมอง เห็นกลุ่มนักศึกษาปีสี่สามคนกำลังเดินลัดเลาะเข้ามา คนที่เดินนำหน้าคือ ‘พีท’ หนุ่มหน้าทะเล้นในเสื้อช็อปตัวโคร่ง ข้างๆ คือ ‘ม่านฟ้า’ หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มที่รวบผมหางม้าตึง สวมแว่นตากรอบบาง และ ‘ไม้’ ชายหนุ่มร่างยักษ์ที่ถือถุงโอเลี้ยงเดินดูดเสียงดังจ๊วบๆ

“ไอ้เหี้ยคิง! หายหัวออกจากแล็บไปตั้งนาน ที่แท้มึงแอบมามุดหัวอยู่ตรงนี้นี่เอง!” พีทเดินปรี่เข้ามา แต่พอพ้นพุ่มไม้เข้ามาเห็นคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามราชัน ขาของพีทก็ชะงักกึกทันที

ม่านฟ้ากับไม้ที่เดินตามหลังมาก็หยุดเดินตาม

สายตาทั้งสามคู่มองสลับไปมาระหว่างราชันที่นั่งหน้าบูด กับเหนือเมฆที่นั่งถือดินสอกดค้างอยู่

“อ้าว...” พีทลากเสียงยาว รอยยิ้มกรุ้มกริ่มค่อยๆ ฉีกกว้างขึ้นจนแทบถึงใบหู แววตาเป็นประกายระยับ “นี่มันน้องเหนือเมฆ คนดังของโรงช็อปเมื่อวานนี่หว่า”

ม่านฟ้ากอดอก ดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย สายตาคมปราบกวาดมองสภาพโต๊ะ ก่อนจะหยุดลงที่กล่องข้าวกะเพราเนื้อไข่ดาวและแก้วชามะนาว

“นึกว่ามึงรีบออกจากห้องแล็บไปไหน ที่แท้ก็วิ่งไปหลังมอมาเหรอราชัน” ม่านฟ้าเอ่ยทัก น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือแววล้อเลียนอย่างปิดไม่มิด “แล็บการสั่นสะเทือนของอาจารย์ชาญชัย มึงให้ภีมช่วยยืนบังชื่อให้ แล้วมึงก็หายหัวไปเกือบชั่วโมง... เพื่อสิ่งนี้เหรอวะ”

ราชันตวัดสายตาคมกริบมองเพื่อนสนิททั้งสามคน แววตาดุดันพร้อมมีเรื่องแผ่ออกมาจนบรรยากาศเริ่มตึงเครียด

“พวกมึงมาทำไม” ราชันถามเสียงต่ำ

“ก็อาจารย์ชาญชัยสั่งพักเบรกสิบห้านาทีไงครับท่านประธาน พวกกูเลยจะเดินไปซื้อน้ำกิน” พีทยิ้มร่า ไม่ได้เกรงกลัวสายตาของเพื่อนเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะ ก้มลงมองกล่องข้าวแล้วสูดดมเสียงดังฟุดฟิด “โอ้โห... กะเพราเนื้อป้าพรซะด้วย ต่อคิวนานครึ่งชั่วโมง ชาตินี้กูเคยขอให้มึงเดินไปซื้อให้ มึงถีบยอดอกกูกลับมาแทบไม่ทัน แต่นี่มึงถ่อไปยืนรอหน้าเตาไฟเพื่อเอามาส่งให้ถึงโต๊ะม้าหินอ่อนเนี่ยนะ”

“ไอ้พีท” ราชันกดเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงคำราม มือที่กอดอกอยู่เริ่มกำแน่น

“อะไรวะ กูแค่พูดความจริง” พีทแกล้งทำหน้าซื่อตาใส ก่อนจะหันไปหาเหนือเมฆที่นั่งมองตาปริบๆ “น้องเหนือเมฆครับ กินให้อร่อยนะน้อง ข้าวกล่องนี้แลกมาด้วยความเสี่ยงโดนอาจารย์ชาญชัยตัดคะแนนจิตพิสัยเลยนะเนี่ย”

“มึงจะไปไหนก็ไป ก่อนที่กูจะลุกไปเตะปากมึงตรงนี้” ราชันขู่ ฟันกรามบดเข้าหากันแน่น

แต่สิ่งที่ทำให้เหนือเมฆหลุดโฟกัสจากคำพูดของพีท ไม่ใช่คำขู่ของราชัน...

หากแต่เป็น ใบหู ของคนตัวสูง

เหนือเมฆสังเกตเห็นว่า ใบหูทั้งสองข้างของราชันที่โผล่พ้นแนวผมซอยสั้นสีดำสนิท กำลังค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเนื้อกลายเป็นสีแดงก่ำ ลามลงมาจนถึงลำคอด้านหลัง แม้ว่าใบหน้าคมคายจะยังคงปั้นนิ่ง ทำตาขวางดุร้ายใส่เพื่อนราวกับจะฉีกเนื้ออีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ก็ตาม

คนที่คุมคนทั้งคณะ... กำลังเขินจนหูแดง

ความจริงข้อนี้ทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเหนือเมฆกระตุกวูบ ความรู้สึกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก

ม่านฟ้าเห็นท่าทีของราชันก็หลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อช็อปของพีทแล้วออกแรงดึงถอยหลัง “ไปเหอะไอ้พีท ขืนมึงแซวมันต่อ เดี๋ยวหมาแถวนี้มันจะบ้าคลั่งกัดคน ปล่อยให้มันทำหน้าที่ ‘รุ่นพี่ที่แสนดี’ ไปเถอะ”

“เออๆ ไปแล้วๆ” พีทยอมถอยตามแรงดึงของม่านฟ้า แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาขยิบตาให้เหนือเมฆ

ไม้ที่ยืนดูดโอเลี้ยงอยู่ข้างหลังยกมือขึ้นตบไหล่ราชันดังปึ้กหนึ่งทีเป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนที่ทั้งสามคนจะพากันเดินหัวเราะร่ากลับออกไปทางตึกภาควิชา

จังหวะที่พีทเดินพ้นพุ่มไม้ไปได้เกือบสิบก้าว เสียงตะโกนแหกปากอย่างไม่กลัวตายของเขาก็ดังลอยข้ามพุ่มไม้กลับมาอีกระลอก

“ไอ้คิงมันไม่เคยซื้อข้าวให้ใครกินนะน้อง! นอกจากหมาที่บ้าน... กับคนที่มันอยากได้!”

เสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมก๊วนดังรับกันเป็นทอดๆ ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นจามจุรีอีกครั้ง

ลมร้อนพัดผ่านวูบหนึ่ง พาเอากลิ่นกะเพราเนื้อและกลิ่นชามะนาวลอยวนอยู่ระหว่างคนสองคน

ราชันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สองมือกำแน่นอยู่บนตัก ใบหน้าคมคายเบือนหนีไปมองพุ่มเข็มด้านข้างอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าสีแดงก่ำที่ใบหูและลำคอกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นท่ามกลางแสงแดดรำไร เขานิ่งเงียบไปนาน คล้ายกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ตีตื้นอยู่ในอก

เหนือเมฆก้มมองกล่องข้าวตรงหน้า

คำพูดสุดท้ายของพีทยังคงดังก้องอยู่ในหัว... ‘กับคนที่มันอยากได้’

หัวใจของเด็กปีหนึ่งเต้นกระหน่ำรัวแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เหนือเมฆพยายามกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ มือเรียวค่อยๆ ขยับเอื้อมไปดึงช้อนพลาสติกออกจากซอง แกะฝากล่องข้าวชานอ้อยออกช้าๆ ไอร้อนและกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อสับพัดเข้าปะทะหน้า

ราชันค่อยๆ หันสายตากลับมามอง เมื่อเห็นว่าเด็กดื้อยอมจับช้อน

“กินให้หมด” น้ำเสียงของราชันยังคงทุ้มต่ำและดุเหมือนเดิม แต่คราวนี้มันกลับแฝงความแหบพร่าและขัดเขินอย่างปิดไม่มิด “ถ้าเหลือกูจะจับกรอกปาก”

เหนือเมฆตักข้าวสวยร้อนๆ ที่ชุ่มไปด้วยน้ำกะเพราและไข่แดงเยิ้มๆ เข้าปาก เคี้ยวช้าๆ รสชาติเข้มข้นจัดจ้านและความเผ็ดร้อนแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น บรรเทาความหิวโหยที่ทนแบกมาหลายชั่วโมงลงอย่างรวดเร็ว

เขาเคี้ยวข้าวเงียบๆ กลืนลงคอ ก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองสบกับดวงตาคมกริบที่กำลังจับจ้องมองเขาไม่วางตา

“...อร่อยไหม” ราชันถามขึ้นมาห้วนๆ หลังจากเงียบไปนาน

เหนือเมฆสบตากับดวงตาสีเข้มคู่นั้น มองใบหูที่ยังคงแดงก่ำไม่ยอมหายของรุ่นพี่ปีสี่ มุมปากบางแอบกระตุกขึ้นเล็กน้อย

“ก็งั้นๆ ครับ” เหนือเมฆตอบเรียบๆ แสร้งทำหน้าตาย “เผ็ดไปหน่อย... แต่ก็ดีกว่าให้พี่โดนอาจารย์ชาญชัยตัดคะแนนฟรีๆ”

ราชันแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาดุดันที่เคยแผ่อำนาจกดดันคนทั้งคณะ อ่อนแสงลงอย่างน่าประหลาดในยามบ่ายวันนั้น เขายกมือขึ้นเท้าคาง มองเด็กปีหนึ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวกล่องที่เขาไปยืนรอมาครึ่งชั่วโมงด้วยสายตาที่ไม่มีใครในมหาวิทยาลัยแห่งนี้เคยมีโอกาสได้เห็นมาก่อน