บทที่ 3: กุญแจรถกลางสายฝน

บทที่ 3: กุญแจรถกลางสายฝน

ท้องฟ้าหลังหกโมงเย็นมืดเร็วกว่าปกติ เมฆฝนก้อนหนาทึบแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณมหาวิทยาลัยจนกลายเป็นสีเทาหม่น เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำสะเทือนเลื่อนลั่นอยู่ในอก ลมกรรโชกแรงพัดพาเอาละอองน้ำสาดซัดเข้ามาใต้เพิงสังกะสีของลานจอดรถมอเตอร์ไซค์หลังตึกภาควิชาเครื่องกล ก่อนที่สายฝนห่าใหญ่จะเทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา

น้ำฝนเริ่มเอ่อท่วมขังตามรอยแตกของพื้นยางมะตอย ส่งกลิ่นดินชื้นและกลิ่นโอโซนคละคลุ้ง

นักศึกษาส่วนใหญ่รีบเร่งฝ่าฝนกลับหอพักไปตั้งแต่คาบแล็บสุดท้ายเลิก ทิ้งให้ลานจอดรถที่มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวติดๆ ดับๆ เหลือเพียงความเงียบงันและเสียงเม็ดฝนตกกระทบแผ่นสังกะสีดังกึกก้อง

ตรงมุมเสาต้นในสุด เหนือเมฆนั่งยองๆ อยู่ข้างมอเตอร์ไซค์ครอบครัวคันเก่าสภาพผ่านศึก ปลายขากางเกงยีนส์เปียกชุ่มจนแนบไปกับข้อเท้า เสื้อช็อปสีกรมท่าถูกถอดออกพาดไว้บนเบาะ เหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวคอกลมที่เปื้อนคราบน้ำมันและฝุ่นดำเป็นดวงๆ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่วางพิงไว้กับก้อนอิฐส่องกระทบล้อหลังที่นิ่งสนิท แบตเตอรี่หน้าจอขึ้นแถบสีแดงเตือนว่าเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์

มือขวาของเขากำประแจแหวนเบอร์สิบแน่น ข้อมือออกแรงขันน็อตยึดก้านดึงเบรกหลังที่ขึ้นสนิมเขรอะจนเส้นเลือดปูดโปน

กริ๊ก... ปัก!

ปากประแจรูดหลุดออกจากหัวน็อตหกเหลี่ยมเป็นรอบที่สี่ คมเหล็กครูดเข้าที่ข้อนิ้วชี้อย่างแรงจนผิวหนังถลอก เลือดสีสดซึมออกมาผสมกับคราบจารบีสีดำ เหนือเมฆกัดฟันแน่น สะบัดมือไล่ความเจ็บแปลบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก้มลงมองแกนลูกเบี้ยวเบรกหลังที่ขยับค้าง ไม่ยอมคืนตัว

สปริงดึงกลับข้างในคงหักหรือผ้าเบรกแตกติดตายอยู่ด้านใน ถ้าฝืนขี่ลุยถนนลื่นๆ ในสภาพที่ล้อหลังพร้อมจะล็อกตายตลอดเวลา รถจะปัดจนคว่ำตั้งแต่โค้งแรกหน้าประตูมอ

“เชี่ยเอ๊ย...”

เหนือเมฆสบถเบาๆ แข่งกับเสียงฟ้าร้อง ยกหลังมือข้างที่ไม่เปื้อนน้ำมันขึ้นปาดเหงื่อและละอองฝนที่เกาะพราวบนหน้าผาก ยิ่งรีบก็เหมือนยิ่งพัง ถ้าเข็นไปร้านซ่อมหน้ามอ ช่างคงคิดค่าเปิดดรัมเปลี่ยนผ้าเบรกไม่ต่ำกว่าสามร้อยบาท เงินจำนวนนั้นคือค่าข้าวของเขาทั้งอาทิตย์ เขาถึงต้องยอมนั่งงัดแงะมันเองอยู่ตรงนี้ด้วยเครื่องมือเก่าเก็บใต้เบาะ

อย่างน้อย... ข้าวกล่องกะเพราเนื้อเมื่อตอนบ่ายก็ช่วยไม่ให้กระเพาะอาหารของเขาบิดเกร็งด้วยความหิวเหมือนทุกวัน แต่ความจริงข้อนั้นกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเอง หงุดหงิดที่ต้องยอมรับความช่วยเหลือจากคนที่เพิ่งชี้นิ้วสั่งเขาในโรงช็อป

เสียงย่ำน้ำหนักๆ ดังแหวกลมฝนเข้ามาใกล้

รองเท้าเซฟตี้หนังแท้เหยียบลงบนแอ่งน้ำขังจนน้ำแตกกระจาย

ก่อนที่ละอองฝนที่สาดซัดเข้ามาตามแรงลมจะพลันหยุดชะงักลงดื้อๆ

เหนือเมฆชะงัก เงาดำทอดยาวลงมาบดบังแสงไฟนีออนด้านบน ร่มกอล์ฟคันใหญ่สีดำสนิทถูกกางกั้นอยู่เหนือศีรษะของเขา บังสายฝนและลมกระโชกออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงบใต้ผ้าร่มหนา

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้ผสมกลิ่นยาสูบและน้ำมันเครื่องลอยปะทะจมูก

เหนือเมฆเงยหน้าขึ้นมองผ่านหยดน้ำที่เกาะบนแพขนตา

ราชันยืนค้ำหัวเขาอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือด้ามร่มอย่างมั่นคง เสื้อเชิ้ตสีดำตัวในปลดกระดุมคอสองเม็ด สวมทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสีเข้มของชมรมมอเตอร์สปอร์ต ใบหน้าคมคายเรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาดำจัดใต้คิ้วเข้มก้มมองสภาพของเด็กปีหนึ่งที่นั่งคลุกคราบดำอยู่บนพื้นปูน

“ทำอะไร” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แข่งกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาร่ม

“ซ่อมรถครับ” เหนือเมฆตอบห้วนๆ ก้มหน้าลงมองดุมล้อต่อ พยายามไม่สนใจคนที่ยืนจ้อง “เบรกมันติดนิดหน่อย”

“สภาพนี้ไม่ได้เรียกติดนิดหน่อย” ราชันปรายตามองสายสลิงที่หย่อนยานและหน้ายางที่โล้นจนแทบไม่เห็นร่องรีดน้ำ “ลูกเบี้ยวตาย สปริงดึงกลับขาด สนิมกินจนเกลียวน็อตหวาน ยางหลังก็หมดสภาพ มึงยังจะกล้าคิดขี่มันออกไปบนถนนลื่นๆ อีกเหรอ”

“มันรถของผม ผมรู้ระยะเบรกดี” เหนือเมฆจับประแจเตรียมจะออกแรงขันต่อ “ผมค่อยๆ ขี่เกียร์ต่ำเลาะริมฟุตบาทไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ถึงหอ”

“ดื้อด้าน”

ราชันเอ่ยเพียงคำเดียว ก่อนจะย่อตัวลงมาอย่างรวดเร็ว

มือหนาที่ว่างอยู่อีกข้างเอื้อมผ่านหน้าเหนือเมฆไป ปลายนิ้วคีบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ที่เสียบค้างอยู่ตรงสวิตช์สตาร์ต แล้วบิดดึงออกมาหน้าตาเฉย

กริ๊ก

“เฮ้ยพี่!” เหนือเมฆสะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นยืนทันทีจนหัวเกือบชนโครงร่ม “เอากุญแจผมคืนมานะ!”

ราชันยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยัดพวงกุญแจเก่าๆ ที่มีแผ่นยางรูปเฟืองของเหนือเมฆลงในกระเป๋าแจ็กเก็ตตัวเองอย่างใจเย็น

“พี่ไม่มีสิทธิ์มาหยิบของของผมไปแบบนี้นะ เอาคืนมา!” เหนือเมฆก้าวพรวดเข้าไปจะแย่ง แต่ด้วยความลื่นของพื้นปูนเปียกน้ำ ทำให้รองเท้าผ้าใบเก่าๆ ไถลวูบ เขาเสียหลักเซถลำไปข้างหน้า สองมือที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องสีดำปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของราชันเต็มแรง

หมับ

แผ่นอกหนาแน่นตึงใต้แจ็กเก็ตหนังไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว มือซ้ายของราชันยังคงถือด้ามร่มนิ่ง ขณะที่มือขวายื่นมารวบจับต้นแขนของเหนือเมฆไว้แน่นเพื่อดึงพยุงไม่ให้ล้ม

ความเงียบทิ้งตัวลงชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหัวใจของเหนือเมฆที่เต้นกระตุกรัว

เหนือเมฆรีบดันตัวออก ก้มมองฝ่ามือตัวเองที่เพิ่งละเลงคราบจารบีและฝุ่นเหล็กสีดำเปื้อนลงบนเสื้อแจ็กเก็ตหนังราคาแพงของรุ่นพี่ปีสี่เป็นรอยฝ่ามือชัดเจน

“ผม...” เหนือเมฆชะงัก ลอบกลืนน้ำลายลงคอ “ผมไม่ได้ตั้งใจ...”

ราชันก้มมองรอยเปื้อนบนอกเสื้อตัวเอง แววตาไม่เปลี่ยนสี เขาไม่ได้แสดงความหงุดหงิดหรือโกรธเคืองออกมาแม้แต่น้อย มือหนาที่จับต้นแขนเหนือเมฆอยู่เลื่อนลงมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง แล้วออกแรงดึงทันที

“เดินตามมา”

“ไม่ไป! แล้วรถผมล่ะ พี่จะทิ้งไว้ตรงนี้เหรอ ถ้าโดนขโมยขึ้นมาจะทำยังไง!”

“รถสภาพเศษเหล็กแบบนี้ ขโมยมันยังขี้เกียจเข็น” ราชันว่าพลางออกแรงลากโดยไม่สนใจแรงขัดขืน “พรุ่งนี้กูจะให้ไอ้ไม้เอากระบะชมรมมายกไปซ่อมที่ช็อป คืนนี้มึงกลับกับกู”

“ผมไม่กลับกับพี่ ปล่อยนะพี่ราชัน!”

เหนือเมฆพยายามขืนตัว ดึงข้อมือกลับสุดแรง แต่เรี่ยวแรงของคนที่เพิ่งหมดพลังไปกับการขันน็อตเทียบไม่ได้เลยกับคนที่ยกบล็อกเครื่องยนต์เป็นประจำ ราชันไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขากางร่มครอบศีรษะของทั้งคู่ ก้าวยาวๆ ลากเหนือเมฆฝ่าสายฝนตรงไปยังซุ้มจอดรถพิเศษของสตาฟฟ์ด้านข้างตึก

ตรงนั้นมีบิ๊กไบค์สปอร์ตสีดำด้านคันใหญ่จอดเทียบอยู่

ตัวถังคาร์บอนไฟเบอร์ ท่อไอเสียไทเทเนียม และเส้นสายเฉียบคมบ่งบอกถึงสมรรถนะระดับลงสนามแข่ง เป็นรถที่คนทั้งคณะรู้ดีว่ามีเพียงคนเดียวที่ครอบครองมัน

ราชันหุบร่มลง โยนร่มพาดไว้กับแฮนด์มอเตอร์ไซค์ ก่อนจะล้วงหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กสีเทาเข้มออกจากกระเป๋าเป้สะพายหลัง เขาดึงมือของเหนือเมฆขึ้นมา ออกแรงเช็ดคราบน้ำมันและหยดน้ำออกจากฝ่ามือและนิ้วมือที่ถลอกของคนตัวเล็กกว่าอย่างตั้งใจ

สัมผัสของเนื้อผ้าหยาบกร้านผ่านรอยแผลทำเอาเหนือเมฆสะดุ้งเบาๆ แต่สัมผัสจากปลายนิ้วยาวของราชันที่คอยประคองหลังมือเขาไว้ กลับแผ่วเบาและระมัดระวังอย่างประหลาด

“เจ็บก็ทน” ราชันพูดเสียงดุ แต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการเช็ดคราบดำออกจากซอกเล็บให้น้อง “คราวหลังถ้าไม่มีปัญญาดูแลตัวเอง ก็อย่าริอาจทำตัวเก่ง”

เหนือเมฆเม้มปากแน่น มองดูใบหน้าด้านข้างของคนที่ก้มหน้าก้มตาเช็ดมือให้เขา ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาซึมผ่านผิวเนื้อเข้ามาจนความหนาวเย็นจากสายฝนรอบตัวเริ่มจางหายไปทีละน้อย

ราชันเก็บผ้าเปื้อนคราบดำลงในกระเป๋า ก่อนจะปลดหมวกกันน็อกเต็มใบสีดำสนิทที่แขวนอยู่ข้างรถขึ้นมา

“ขึ้นรถ”

“แต่ผมไม่มีหมวก...”

ราชันไม่รอฟังคำปฏิเสธ เขายกหมวกกันน็อกใบนั้นขึ้น สวมครอบลงบนศีรษะของเหนือเมฆช้าๆ ปลายนิ้วหนาช่วยจัดปอยผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าผากออกให้ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงสายรัดใต้คาง ปรับระดับให้พอดีแล้วกดล็อกเสียงดัง กริ๊ก

กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของราชันอบอวลอยู่ภายในหมวกใบใหญ่ มันอุ่น และช่วยตัดขาดเสียงพายุฝนข้างนอกให้กลายเป็นเพียงเสียงอู้อี้

“แล้วพี่ล่ะ” เหนือเมฆถามผ่านกระจกหน้าหมวกที่เปิดค้างไว้

ราชันไม่ตอบ เขาก้าวขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์คันใหญ่ สตาร์ตเครื่องยนต์ทันที

บรึ้ม!

เสียงเครื่องยนต์สี่สูบคำรามกึกก้อง ลมร้อนจากท่อไอเสียพัดผ่านหน้าแข้ง ราชันหันมาพยักหน้าสั่งสั้นๆ

“ขึ้นมา”

เหนือเมฆจำใจต้องก้าวขึ้นซ้อนท้าย เบาะหลังค่อนข้างสูงและลาดเอียง ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับคนขับลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง เขาวางมือเกร็งๆ ไว้ตรงราวจับด้านหลัง พยายามทิ้งระยะห่างไม่ให้ตัวแตะโดนแผ่นหลังของรุ่นพี่

ราชันเหลือบมองกระจกข้าง เห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของคนซ้อน เขายกยิ้มมุมปากเพียงนิด ก่อนจะเข้าเกียร์แล้วปล่อยคลัตช์ กระชากคันเร่งออกตัวทันที

“เฮ้ย!”

แรงส่งของเครื่องยนต์หนึ่งพันซีซีพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทำเอาตัวของเหนือเมฆหงายหลังตามสัญชาตญาณ สองมือที่เคยจับเหล็กท้ายรถเปลี่ยนมารวบกอดเข้าที่เอวหนาของราชันแน่นโดยอัตโนมัติ

ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันสนิท

แผ่นหลังกว้างของราชันตระหง่านอยู่ตรงหน้า บดบังสายลมและเม็ดฝนที่สาดซัดเข้ามาอย่างหนักหน่วง ละอองฝนเย็นเฉียบปะทะได้เพียงแค่ช่วงไหล่และท่อนขาด้านนอก แต่แผ่นอกและใบหน้าของเหนือเมฆกลับปลอดภัยอยู่ใต้การกำบังของคนที่อยู่ข้างหน้า

กลิ่นไอน้ำฝนที่พัดผ่าน ผสมผสานกับกลิ่นหนังแท้และไออุ่นจากแผ่นหลังแกร่งที่ส่งผ่านเสื้อแจ็กเก็ตเปียกชื้น

ความเร็วของรถบิดฝ่าม่านน้ำฝนไปบนถนนรอบมหาวิทยาลัย เสียงท่อไอเสียคำรามกลบทุกสิ่ง แต่สิ่งที่ดังชัดเจนที่สุดในความรู้สึกของเหนือเมฆเวลานี้ กลับเป็นจังหวะการหายใจของตัวเองที่เริ่มติดขัด

มือเรียวที่โอบรัดรอบเอวหนาเผลอกำชายเสื้อแจ็กเก็ตของราชันไว้แน่นขึ้น

ราชันไม่ยอมผ่อนคันเร่ง แต่เหนือเมฆสัมผัสได้ว่า ฝ่ามือซ้ายของคนขับที่ละจากแฮนด์รถตอนจังหวะชะลอไฟแดง เลื่อนลงมาวางทับลงบนหลังมือของเหนือเมฆที่กอดเอวเขาอยู่ ปลายนิ้วหนากดแนบลงมาเบาๆ หนึ่งทีก่อนจะกลับไปคุมคลัตช์ตามเดิม

เป็นการกระทำที่เงียบเชียบ ทว่าหนักแน่นจนคนซ้อนท้ายหน้าร้อนผ่าวอยู่ใต้หน้ากากหมวกกันน็อก

ไม่ถึงสิบนาที รถบิ๊กไบค์คันใหญ่ก็เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบใต้ชายคาหน้าหอพักพัดลมเก่าๆ ในซอยเปลี่ยว น้ำฝนไหลหลากลงมาจากรางสังกะสีเป็นสาย เสียงฟ้าร้องเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงฝนพรำ

ราชันดับเครื่องยนต์

เหนือเมฆรีบปล่อยมือออกจากเอวหนา ก้าวลงจากรถทันที ขาของเขาสั่นเล็กน้อยจากแรงเหวี่ยงและความเร็ว เขายืนกอดอก ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ชายเสื้อยืดเปียกชุ่มลู่ไปกับลำตัว

ราชันก้าวลงจากรถ ยืนเต็มความสูง หยดน้ำฝนเกาะพราวตามไรผมและใบหน้าคมคาย เสื้อแจ็กเก็ตด้านหน้าเปียกโชกเพราะเป็นคนรับแรงปะทะจากสายฝนทั้งหมดแทนคนที่ซ้อนท้าย

เหนือเมฆเอื้อมมือจะปลดสายรัดคางเพื่อถอดหมวกคืน

“เดี๋ยว” ราชันสั่งเสียงนิ่ง

ราชันก้าวเข้ามาประชิดตัวเหนือเมฆใต้ชายคาแคบๆ ร่างสูงใหญ่กักขังคนตัวเล็กกว่าไว้กับผนังปูนหยาบ มือหนาเลื่อนมาแตะที่สายรัดคาง ปลดล็อกออกให้อย่างเบามือ แต่แทนที่จะดึงหมวกออก ราชันกลับเพียงแค่ดันกระจกหน้าหมวกขึ้นจนสุด เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่สับสนและริมฝีปากบางที่ซีดเซียวเพราะความหนาว

ราชันสบตากับเหนือเมฆนิ่ง แววตาดำสนิทคู่นั้นไม่มีความล้อเล่นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความดุดันที่จริงจังจนน่าใจหาย

“กุญแจรถมึง กูจะเก็บไว้จนกว่ารถจะซ่อมเสร็จ”

“พี่ราชัน...”

“อย่าคิดจะขี่ซากเหล็กนั่นอีก” ราชันโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาจับขอบหมวกกันน็อกไว้ บังคับให้เหนือเมฆต้องแหงนหน้ามองเขาตรงๆ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าขาวที่สั่นเทา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของคนฟังหยุดชะงัก

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แหบพร่า ทว่าดังก้องแหวกลมฝนเข้าไปถึงข้างใน

“ถ้ามึงเป็นอะไรไป... กูจะเป็นคนที่รู้ ว่ากูปล่อยให้มันเกิดขึ้น”

ราชันเว้นจังหวะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวคู่นั้น

“จำไว้”

พูดจบ ราชันก็ดึงกระจกหน้าหมวกลงมาปิดตามเดิม ตัดขาดสายตาของทั้งคู่ออกจากกัน เขาหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นรถ สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วขับเลี้ยวฝ่าสายฝนออกไปจากซอยอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้เหนือเมฆยืนนิ่งอยู่ใต้ชายคาหน้าหอพักเพียงลำพัง

หัวใจเต้นกระหน่ำรัวแรงจนเจ็บหน่วง ไออุ่นจากหมวกกันน็อกและคำพูดของราชันยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัว... และในค่ำคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำนั้น เหนือเมฆก็เริ่มรู้ตัวว่า กำแพงในใจที่เขาสร้างมาทั้งชีวิต กำลังเริ่มสั่นคลอนเพราะผู้ชายคนนี้ทีละน้อยอย่างแท้จริง